Uzasadnienie
II SA/Łd 245/16
Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności.
W dniu 11 lipca 2016 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem oraz dwojgiem dzieci. Rodzina utrzymuje się z dochodów (których źródłem są renta socjalna, chorobowa, zasiłki i świadczenia wychowawcze) w łącznej kwocie 3.002 zł. Rodzina zajmuje połowę domu, należącego do męża i teściowej skarżącej (pokój z kuchnią o powierzchni 40 mkw.). Skarżąca nie zadeklarowała posiadania żadnego innego majątku ani oszczędności. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że rodzina ponosi duże koszty leczenia i badań specjalistycznych – ok. 300 zł, za wodę, energię elektryczną oraz odbiór odpadów – ok. 100 zł, abonament za internet i telefon – 140 zł. Rodzina spłaca raty za urządzenia domowe, w tym komputer dofinansowany z PFRON. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Mając na uwadze sytuację rodzinną i materialną przedstawioną przez stronę skarżącą uznać należało, że wniosek zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów w postaci wynagrodzenia dla pełnomocnika z wyboru. Biorąc bowiem pod uwagę deklarowaną wysokość dochodu w zestawieniu z kwotą niezbędnych wydatków na utrzymanie rodziny, a także leczenie uzasadnione jest, zdaniem referendarza sądowego, przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w tym zakresie.
Natomiast odnośnie do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, to zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jako że skarżąca jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 249a, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG