Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...], znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...] o wymierzeniu K. M. kary w wysokości 75.000 zł za nielegalne użytkowanie rozbudowanej części pawilonu handlowego.
Nie zgadzając się z tym postanowieniem, K. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze tej zawarł wniosek o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Jednocześnie tytułem wpisu od skargi uiścił kwotę 1.500 zł, zgodnie z zarządzeniem sądu.
Na rozprawie w dniu 12 maja 2010r. pełnomocnik skarżącego również złożył wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
Wyrokiem z dnia 12 maja 2010r., sygn. akt II SA/Łd 251/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uwzględniając skargę K. M., uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 12 maja 2010r. wraz z poprzedzającym je postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. W wyroku tym Sąd zawarł również rozstrzygnięcie o zwrocie na rzecz skarżącego od organu administracji kosztów postępowania w wysokości 357 zł.
W dniu 13 maja 2010r. pełnomocnik skarżącego złożył kolejny wniosek o zasądzenie od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz K. M. kosztów wpisu w wysokości 1.500 zł oraz kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości 4.409 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także po pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Z sytuacją, o jakie stanowi powołany wyżej przepis mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga K. M. dotyczyła bowiem postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym. Wysokość wpisu od skarg na rozstrzygnięcia tej kategorii określa treść § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym sporu wynosi 100 zł. W ocenie sądu skarżone postanowienie należy do tej właśnie kategorii spraw, jest to bowiem postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego. Brak natomiast uzasadnionych podstaw do zastosowania regulacji § 1 powołanego rozporządzenia. Skarżący kwestionuje bowiem samą możliwość zastosowania sankcji twierdząc, że nie zaistniały przesłanki do jej wprowadzenia.
Skoro zatem skarżący uiścił wpis w kwocie 1.500 zł, dokonał w istocie nadpłaty, która podlega zwrotowi.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 225 p.p.s.a. sąd zobowiązany był orzec jak w punkcie 1 niniejszego postanowienia.
Odnosząc się natomiast do żądania zawartego we wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 13 maja 2010r. w pozostałym zakresie, wyjaśnić należy, że w myśl art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a. sąd rozstrzyga o wniosku strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę. Tak też się stało w rozpoznawanej sprawie. W wyroku z dnia 12 maja 2010r sąd zasądził bowiem na rzecz skarżącego od organu administracji kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Tym samym dopełnił ciążącego na nim z mocy powołanego wyżej art. 209 p.p.s.a. obowiązku rozstrzygnięcia na wniosek strony o zwrocie kosztów. Wyjaśnić przy tym należy, że w rozpatrywanej sprawie na koszty te składały się należny wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem w wysokości 240 zł oraz wydatek w postaci opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Z uwagi na to, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczyła postanowienia organu administracji i nie ma decydującego znaczenia okoliczność, iż zaskarżonym postanowieniem została nałożona na skarżącego kara pieniężna, a także mając na względzie niezbędny nakład pracy adwokata oraz charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, sąd ustalił wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego podlegającego zwrotowi na rzecz skarżącego od organu administracji w oparciu o treść § 2 ust. 1 i 2 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 czerwca 2010r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru.
W takiej sytuacji wniosek o zasądzenie kosztów jest niezasadny. Gdyby potraktować go jako wniosek o uzupełnienie wyroku, to zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. – strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu – stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. Przy czym bieg czternastodniowego terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku rozpoczyna się:
- 1. w wypadku jego doręczenia z urzędu – od daty jego doręczenia stronie;
- 2. w wypadku, gdy wyroku nie doręcza się stronie – od dnia jego ogłoszenia.
W tej sytuacji, skoro w wyroku z dnia 12 maja 2010r. sąd orzekł już o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania od organu administracji, a ponadto wniosek z dnia 13 maja 2010r. o zasądzenie kosztów postępowania został zgłoszony przed doręczeniem pełnomocnikowi skarżącego odpisu wyroku podlegającego w myśl art. 141 § 1 p.p.s.a. doręczeniu z urzędu, czyli przed rozpoczęciem biegu czternastodniowego terminu do jego wniesienia, o jakim stanowi art. 157 § 1 p.p.s.a., to tym samym stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do jego uwzględnienia w tym zakresie.
W tej sytuacji, na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. sąd zobowiązany był orzec o oddaleniu wniosku w pozostałej części.
A.D.