Uzasadnienie
II SA/Łd 251/12
W związku ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji R.P. i W.P. wystąpili z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z synem. Małżonkowie osiągają dochody w łącznej kwocie 4.900 zł, syn skarżących jest studentem (czesne za rok nauki – 7000 zł). Skarżący posiadają dom o powierzchni 140 mkw. oraz mieszkanie o powierzchni 49 mkw. Posiadają samochód A. (rok produkcji 1999). Skarżący oświadczyli również, że nie zatrudniają i nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała okoliczności dotyczące zaskarżonej decyzji.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Biorąc jednak pod uwagę informacje przedstawione przez skarżących, należy stwierdzić, iż wniosek wnioskodawców nie zasługuje na uwzględnienie.
Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż łączne dochody małżonków kształtują się na poziomie 4900 zł, a wnioskodawcy posiadają majątek w postaci domu i mieszkania. Powyższe okoliczności nie dają podstaw do uznania, że skarżącym w jakikolwiek sposób można przypisać cechy ubóstwa, którego stwierdzenie warunkuje przyznanie prawa pomocy. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że strona nie powołała się na ponoszenie wydatków o charakterze nadzwyczajnym, których wystąpienie i wysokość godziłyby w stabilność finansową rodziny i mogłyby uzasadniać twierdzenie, że przy deklarowanej kwocie dochodów strona nie ma zdolności płatniczej.
W ocenie Referendarza sądowego przyznanie prawa pomocy w analizowanej sytuacji, przy uwzględnieniu wskazanej przez skarżących wysokości deklarowanych dochodów rodziny, oznaczałoby przeniesienie ciężaru udziału w postępowaniu strony dysponującej środkami finansowymi na ogół obywateli, czego nie można zaakceptować. Tymczasem, strona dla wydatków związanych z postępowaniem sądowym winna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków niebędących niezbędnymi dla utrzymania, a ubiegający się o taką pomoc winien poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny.
Nie można tracić z pola widzenia, że skarżący posiadają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a także są posiadaczami samochodu osobowego. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż o ile posiadanie samochodu osobowego mieści się w ramach współczesnych standardów życiowych, o tyle posiadanie samochodu w przypadku osoby ubiegającej się o prawo pomocy standard ten przekracza (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 1473/09). Powyższe prowadzi do wniosku, że żądanie strony nie może zostać uwzględnione, jako że nie została spełniona przesłanka przyznania prawa pomocy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG