Uzasadnienie
II SA/Łd 253/14
Wyrokiem z dnia 6 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o przyznaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.
W związku ze skargą kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku przez Kolegium, w dniu 20 maja 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący jest osobą samotną, uzyskuje dochód w kwocie 1300 zł, zajmuje mieszkanie o powierzchni 35 mkw. Skarżący nie zadeklarował posiadania żadnego majątku ani oszczędności. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniosek skarżącej nie może zostać uwzględniony.
Mając na uwadze sytuację rodzinną i materialną przedstawioną przez stronę skarżącą uznać należało, że wniosek zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania przed sądem administracyjnym w postaci wynagrodzenia dla pełnomocnika z wyboru. Biorąc bowiem pod uwagę deklarowaną wysokość dochodu w zestawieniu z kwotą niezbędnych wydatków na utrzymanie, a także leczenie uzasadnione jest, zdaniem referendarza sądowego, przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w tym zakresie.
Natomiast odnośnie do wniosku o zwolnienie od kosztów sadowych, to zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jako że skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 249a, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG