Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania Z.Z. zam. w Ł., przy ul. A 2a m. 31, przebywającego w Zakładzie Karnym nr [...] ul. B 1/5 w Ł. od decyzji [...] z dnia [...] wydanej przez Zastępcę Kierownika Filii MOPS Ł. w sprawie odmowy przyznania zasiłku stałego wyrównawczego od dnia 1 listopada 2001 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 27 ust. 4 pkt 1, art. 28, art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż decyzją z dnia [...] MOPS Filia Ł. odmówił przyznania Z.Z. zasiłku stałego wyrównawczego od dnia 1 listopada 2001 r., wyjaśniając, że w myśl art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej osoby odbywające karę pozbawienia wolności tracą prawo do świadczeń z pomocy społecznej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W tej kwestii art. 28 ustawy mówi, że osobie której na mocy art. 27 ust. 4 przyznano zasiłek stały wyrównawczy, tymczasowo aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności przysługuje 30 % przyznanego świadczenia, czyli świadczenia przyznanego przed osadzeniem w zakładzie karnym.
Z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji nie zgodził się Z.Z. składając odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W swoim piśmie zainteresowany podnosił, że nie pobierał wcześniej żadnego zasiłku, jego prośba do organów pomocy społecznej została skierowana z uwagi na przebyty zawał, który utrudnia mu znalezienie pracy. Wnioskodawca twierdził, iż na mocy art. 27 ust. 4 przysługuje mu 30 % świadczenia o które ubiega się od drugiej dekady 2001 r. i to bez względu na miejsce, w którym przebywa. Ponadto Z.Z. wskazywał, że jego stan zdrowia wymaga jak najszybszego zabiegu w związku z czym przyznany zasiłek pozwoliłby mu ratować życie i podreperować zdrowie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę powołało się na art. 27 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej zgodnie z którym zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie samotnej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa jeżeli dochód jest niższy od kryterium dochodowego określonego w art. 4 ust.
1. Zasadnicze znaczenie w sprawie miał przepis art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, w myśl którego osoby odbywające karę pozbawienia wolności tracą prawo do świadczeń z pomocy społecznej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jedynym wyjątkiem przewidzianym przez ustawę w takiej sytuacji jest przypadek, gdy osoba która już nabyła prawo do zasiłku stałego wyrównawczego zostanie osadzona. Tylko i wyłącznie w tym przypadku osobie tej przysługuje w myśl art. 27 ustawy o pomocy społecznej 30 % przyznanego świadczenia.
W niniejszej sprawie kwestią poza sporem pozostaje fakt, że Z.Z. odbywa karę pozbawienia wolności i przebywa w Zakładzie Karnym nr [...] w Ł. przy ul. B. A zatem w myśl art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej do czasu zakończenia odbywania kary pozbawienie wolności Z.Z. traci prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Prawo do 30 % świadczenia z tytułu zasiłku stałego wyrównawczego przysługiwałoby mu tylko wtedy, gdyby prawo do tego zasiłku nabył przed osadzeniem w zakładzie karnym. W przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie zasiłku strona złożyła do MOPS dopiero 30 listopada 2001 r., a karę pozbawienia wolności skarżący odbywa od 10 listopada 2001 r. do listopada 2003 r. Jak z powyższego wynika skarżący w momencie składania wniosku o przyznanie zasiłku stałego wyrównawczego odbywał już karę pozbawienia wolności, w związku z czym na podstawie art. 38 ust.3 ustawy utracił prawo do świadczeń z pomocy społecznej w tym do zasiłku stałego wyrównawczego.
Powyższą decyzję zaskarżył do Sądu Z.Z. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją gdyż w jego ocenie jest ona niezgodna z prawem. Podkreślił ponadto, iż obecnie przebywa na wolności, pozostaje bez środków do życia, a stan zdrowia po opuszczeniu zakładu karnego nie pozwala mu na podjęcie jakiejkolwiek pracy.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie z uwagi na znaczne uchybienie terminu do jej wniesienia albo oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.
W rozpoznawanej sprawie zachodziła wątpliwość co do daty otrzymania decyzji II instancji przez skarżącego. Przekazane do Sądu przez organ odwoławczy pokwitowania odbioru decyzji w Zakładach Karnych nie zawierają podpisu skarżącego a tym samym doręczenia nie można uznać za prawidłowe.Sąd dwukrotnie wzywał skarżącego do podania daty otrzymania zaskarżonej decyzji. Po otrzymaniu zawiadomienia o rozprawie skarżący nadesłał do Sądu pismo w którym, w związku z tym że już otrzymał zasiłek stały wyrównawczy od maja 2004 r. do października 2006 r. serdecznie podziękował Sądowi za tak szybkie rozpoznanie jego skargi. Z uwagi na treść pisma można przyjąć że skarżący wycofał skargę.
W tej sytuacji, zważywszy że z uwagi na to, że skarżący uzyskał świadczenie o jakie się ubiegał i cofnął skargę a postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi stało się bezprzedmiotowe, na podstawie przepisu art.161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) postanowiono jak wyżej.