Uzasadnienie
M. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 19 marca 2012 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi własnoręcznie podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu sądowego – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 28 marca 2012 r..
W piśmie z dnia 2 kwietnia 2012 r. skarżąca oświadczyła, iż cofa swoją skargę, ponieważ postanowienie stanowiące przedmiot zaskarżenia zostało przez nią w całości wykonane, a więc postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu pomimo jej cofnięcia. Cofniecie skargi przez M. S. nie jest bowiem prawnie skuteczne.
Na wstępie należy wskazać, że przepisy obowiązującego prawa stanowią, jakie wymagania formalne winna spełniać skarga wnoszona do sądu administracyjnego (art. 46 § 1 i 2 w związku z art. 57 § 1 oraz art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 - dalej p.p.s.a.). W szczególności oznacza to, że do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom. Dodatkowym warunkiem dopuszczalności skargi jest uiszczenie przez stronę stosownego wpisu, bowiem sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od skargi wnoszonej do sądu administracyjnego pobiera się wpis. Pismo nieopłacone nie wywołuje zatem żadnych skutków procesowych.
Oznacza to, że przed uzupełnienia braku fiskalnego sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków stron, z pismem cofającym skargę włącznie, pomimo iż to strona jest gospodarzem sporu. Stanowisko takie przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jeszcze na tle analogicznego unormowania zawartego w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1967r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. – Dz.U. z 2002r., nr 9, poz. 88 ze zm.) i jest ono aprobowane przez doktrynę (vide: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207, s. 460 z glosą J. P. Tarno; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606).
W tej sytuacji, z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do uiszczenia wpisu od skargi, sąd nie był uprawniony do oceny dopuszczalności cofnięcia przez skarżącą skargi. Stosownie bowiem do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z uwagi na to, że cofnąć można skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych, nieuzupełnienie braków skutkować musi odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 47 § 1 p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
n.k.