Uzasadnienie
II SA/Łd 272/17
E. S. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w związku z jej skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i synem. Rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę męża skarżącej w wysokości 2100 zł. Skarżąca posiada mieszkanie o powierzchni 43,19 mkw. oraz samochód osobowy Ford Focus z 2004 r. Skarżąca nie deklaruje posiadania żadnego innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż miesięczne wydatki na czynsz, energię elektryczną, gaz i media kształtują się na poziomie 800 zł. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Mając na względzie sytuację rodzinną i majątkową przedstawioną przez skarżącą uznać należało, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skarżąca nie jest bowiem w stanie ponieść kosztów związanych z opłaceniem wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Natomiast odnośnie do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, to zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jako że skarżąca jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AC