Uzasadnienie
3 II SA/Łd 277 / 02
Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] mianował A.R. – Komendanta Rejonowego zniesionej Komendy Rejonowej Policji w B. z dniem 30 czerwca 1999 roku na niższe stanowisko służbowe młodszego specjalisty Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego Komendy Powiatowej Policji w B. Jako podstawę prawną rozkazu powołano art. 32 ust. l, art. 36 ust. 2 i art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wobec braku możliwosci mianowania policjanta na równorzędne stanowisko służbowe mianowano go za jego zgodą na niższe stanowisko.
Po rozpatrzeniu odwołania A.R. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżony rozkaz i orzekł, że policjant z dniem 29 czerwca 1999 r. pozostaje bez przydziału służbowego w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w B. Nadto organ odwoławczy uchylił swój rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...].
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie II S.A./Łd 1564/99 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...].
Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję – rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] i umorzył postępowanie. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w efekcie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w obrocie prawnym pozostała decyzja z dnia [...] i nie rozpoznane odwołanie policjanta od tej decyzji. Organ podniósł, że w dniu [...] A.R. został zwolniony ze służby. W takiej sytuacji postępowanie w sprawie mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu należało umorzyć postępowanie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.R. podniósł, iż decyzja ta jest niezgodna z prawem i narusza jego interes prawny a nadto nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że decyzja organu I instancji dotknięta jest tak ciężkimi wadami, że zachodziła konieczność stwierdzenia jej nieważności. Nadto skarżący zakwestionował ustalenie, że konkurs na stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w B. został rozstrzygnięty. Zdaniem A.R. postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone wadliwie a decyzja Wojewody [...] o wskazaniu komendanta była niezgodna z prawem.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, że w ramach postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy a decyzja ma oparcie w obowiązującym prawie.
Uchybieniem decyzji jest brak powołania podstawy prawnej umorzenia postępowania w sprawie mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe. W tym zakresie obok art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należało powołać wyraźnie art. 105 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji powołuje jednak przesłankę umorzenia postępowania zawartą w tym przepisie.
Nie można zgodzić się z zawartym w skardze zarzutem, że organ odwoławczy winien był stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji z uwagi na ciężar i wagę wad tej decyzji. Przepis art. 138 k.p.a. określa katalog rozstrzygnięć jakie może wydać organ odwoławczy w ramach postępowania odwoławczego i jest to katalog zamknięty. Stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji nie mieści się w tym katalogu a zatem w ramach postępowania odwoławczego organ II instancji nie może w żadnym wypadku stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji jest odrębną instytucją procesową.
Kwestionowana przez skarżącego decyzja Wojewody [...] zawierająca wskazanie kandydata na komendanta jak też przebieg postępowania konkursowego pozostają poza zakresem kognicji sądu administracyjnego oceniającego jedynie legalność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...].
W ocenie sądu zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Zwolnienie A.R. ze służby w dniu [...].
skutkowało tym, że postępowanie w sprawie mianowania go na niższe stanowisko służbowe stało się bezprzedmiotowe. Wbrew obawom skarżącego rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] został wyeliminowany z obrotu prawnego kwestionowaną w skardze decyzją.
Zatem uznać należało, że zaskarżona decyzja ostatecznie odpowiada prawu. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.