Uzasadnienie
K. W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302), dalej jako: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Innymi słowy, o przyznanie prawa pomocy może ubiegać się osoba, która jest stroną postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym. Przy czym, stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 33 P.p.s.a.), a także uczestnicy postępowania (art. 12 w zw. z art. 33 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Taka sytuacja ma miejsce w szczególności, gdy wniosek o przyznanie prawa pomocy zostanie złożony przez podmiot, który nie jest stroną postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania, tj. nie jest skarżącą, ani nie została także dopuszczona do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Skargę w przedmiotowej sprawie we własnym imieniu wniosła U. W. (matka K. W.).
Z tego też względu postępowanie w przedmiocie wniosku K. W. o przyznanie prawa pomocy podlega umorzeniu jako zbędne, o czym orzeczono jak w postanowieniu na mocy art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. kp