Uzasadnienie
II SA/Łd 284/05
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził niedopuszczalność złożonego przez M. Z. Ś. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej decyzją tego organu z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...], Nr [...], o odmowie przyznania M. Z. Ś. uprawnień kombatanckich, na podstawie ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371, ze zm.).
Uznając powyższe postanowienie za krzywdzące, M. Z. Ś. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swego stanowiska organ ten wskazał, iż w wyniku czynności podjętych w postępowaniu wstępnym ustalono, że wniosek strony w sprawie uprawnień kombatanckich polegał dwukrotnemu rozpoznaniu. W wyniku jego rozpoznania wydana została bowiem decyzja z dnia [...], Nr [...], o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich, a następnie decyzja z dnia [...], Nr [...], o utrzymaniu w mocy poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]. Tym samym strona wyczerpała możliwość dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej. Dodał przy tym, iż w decyzji z dnia [...] strona została prawidłowo pouczona o prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W dniu 28 czerwca 2005 r. skarżąca przedłożyła do akt sprawy decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...], o uchyleniu decyzji z dnia [...], Nr [...], i przyznaniu jej uprawnienia do świadczenia pieniężnego, przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87, poz. 395, z późn. zm.), z tytułu deportacji do pracy przymusowej, w maksymalnym wymiarze określonym w art. 3 ust. 1 tej ustawy.
Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 19 października 2005 r. skarżąca oświadczyła, iż w związku z uzyskaniem uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej, decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...], cofa skargę na postanowienie o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznania jej uprawnień kombatanckich, bowiem uzyskanie świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji w całości zaspokaja jej roszczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Problematykę cofnięcia skargi reguluje art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a. Zgodnie z art. 60 tej ustawy, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpoznawanej sprawie powodem cofnięcia skargi jest okoliczność uwzględnienia roszczeń skarżącej na skutek wydania decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...], o uchyleniu decyzji z dnia [...], Nr [...], i przyznaniu jej uprawnienia do świadczenia pieniężnego, przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87, poz. 395, z późn. zm.), z tytułu deportacji do pracy przymusowej, w maksymalnym wymiarze określonym w art. 3 ust. 1 tej ustawy.
W tym stanie rzeczy, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, niezmierzające do obejścia prawa lub powodujące utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. art. 60 u.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.