Uzasadnienie
II SA/Łd 292/19
Pismem z 4 lutego 2019 r. Stowarzyszenie "P." z siedzibą w T., reprezentowane przez G.B. (członka i pracownika Stowarzyszenia), wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 24 stycznia 2019 r. (znak KO.462-25/18) w przedmiocie odmowy odebrania psa.
W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pojawiły się braki w składzie stowarzyszenia uniemożliwiające jego działanie (brak organu lub osoby uprawnionej do działania w imieniu stowarzyszenia). Z tego względu postanowieniem 15 września 2020 roku, Sąd orzekł o zawieszeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.
Następnie, na podstawie informacji z Sądu Rejonowego P. i W. w P. Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego tutejszy Sąd powziął wiedzę o rozwiązaniu skarżącego stowarzyszenia i jego likwidacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Postępowanie podlegało umorzeniu, ponieważ w toku postępowania w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przesłanka bezprzedmiotowości postępowania - skarżące stowarzyszenie utraciło zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Stosowanie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) [dalej: ustawa p.p.s.a.] sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z akt sprawy sądowej wynika, że skarżące stowarzyszenie zostało rozwiązane na mocy postanowienia Sądu Rejonowego P. i W. w P. Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z [...] czerwca 2021 roku (sygn. akt [...]). Jednocześnie Sąd ten zarządził likwidację Stowarzyszenia.
Skład orzekający w sprawie niniejszej podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z którym prawomocne rozwiązanie przez sąd rejestrowy stowarzyszenia (art. 36 ust. 2 ustawy – Prawo o stowarzyszeniach) oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności statutowej. Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. W takiej sytuacji przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator. Podkreślenia jednak wymaga, że działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia.
Należy więc przyjąć, że w okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło – art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach (por. P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach, Komentarz, Kraków 2000, s. 77, postanowienia NSA z: 15 stycznia 2013 r., II OSK 3065/12, z 19 grudnia 2012 r., II OZ 1119/12).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada już zdolności sądowej w postępowaniu sądowowadministracyjnym – art. 25 § 1 i 3 ustawy p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że eliminacji uległ jeden z podstawowych, a zarazem koniecznych warunków prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego - utrata zdolności sądowej podmiotu składającego skargę - co uniemożliwia dalsze procedowanie w sprawie i merytoryczną weryfikację zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że zdolność sądowa podmiotów postępowania sądowoadministracyjnego stanowi bezwzględną przesłankę procesową. Cecha ta pozwala na skuteczne przeprowadzenie ważnego postępowania przed sądem administracyjnym z udziałem danego podmiotu w charakterze strony. W konsekwencji w zaistniałej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn i obowiązkiem Sądu było jego umorzenie.
Z tej też przyczyny orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.