Uzasadnienie
II SA/Łd 301/05
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrz Ł. w oparciu o art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. z 2001r., Nr 113, poz. 1209 z późn. zm.) odmówił T. D. nabycia z mocy prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w Ł. przy ul. A 1, obręb 02 oznaczonej działką nr 134 o powierzchni 552 m2. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości: "osoby fizyczne będące w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne nabywają z mocy prawa własność tych nieruchomości...". Natomiast przedmiotowa nieruchomość gruntowa nie jest działką zabudowaną, nie jest również nieruchomością rolną, a zatem nie spełnia przesłanek powołanego powyżej art. 1 ust.1 ustawy.
Od powyższej decyzji T. D. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Wskazał, iż działka nie jest zabudowana z przyczyn od niego niezależnych. Nie mógł rozpocząć budowy ponieważ nie zlikwidowano linii energetycznej przechodzącej przez jego działkę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [..](znak:[...]) na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. z 2001r., Nr 113, poz. 1209 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium podtrzymało stanowisko Burmistrza Ł., wskazując, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Ł. z dnia[...], aktu notarialnego i wpisu w księdze wieczystej, że T. D. jest użytkownikiem wieczystym niezabudowanej działki o funkcji mieszkaniowej o powierzchni 552m2, położonej w Ł.-K. przy ul. A, stanowiącej uprzednio własność Skarbu Państwa, a obecnie własność Gminy Ł. Zgodnie z zapisem uwidocznionym w decyzji przekazującej przedmiotową nieruchomość gruntową w użytkowanie wieczyste oraz w akcie notarialnym Rep.
A nr [...] warunkiem przekazania działki było wybudowanie domu mieszkalnego w ciągu 4 lat od dnia zawarcia umowy notarialnej. Faktem bezspornym jest to, że przedmiotowa nieruchomość gruntowa nie została zabudowana do dnia dzisiejszego. Natomiast przepis art. 1 ust. 1 powoływanej powyżej ustawy, na podstawie którego oparł swoje żądanie T. D., przewiduje, że uprawnioną do nabycia własności, jest osoba fizyczna będąca 26 maja 1990 r. i 24 października 2001 r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub stanowiącej nieruchomość rolną. Stąd też mając na uwadze to, iż przedmiotowa nieruchomość gruntowa jest niezabudowana, nabycie własności przedmiotowej działki w trybie art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości nie jest możliwe.
Na powyższą decyzję T. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi powtórzył swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu. Wskazał, iż mimo zapisów zawartych w pozwoleniu na budowę z dnia 31 grudnia 1981 r. oraz w planie realizacyjnym, zgodnie z którymi budowę budynku mieszkalnego rozpocząć można było po przesunięciu linii wysokiego napięcia, do dnia dzisiejszego nie nastąpiła przebudowa linii energetycznej, co uniemożliwiło realizację budowy a w konsekwencji uniemożliwiło nabycie prawa własności przedmiotowej działki na podstawie ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dotyczy regulacji prawnej obowiązującej w dniu wydania decyzji.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1lit.a p.p.s.a,); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit.b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit.c). W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.)
W ocenie Sądu skargę należało oddalić. Organy administracji obu instancji jako podstawę prawną wydanych przez siebie decyzji powołały cytowany już przepis art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności. Zgodnie z jego treścią nabycie prawa własności nieruchomości przez osoby fizyczne, które dotychczas były użytkownikami wieczystymi tych nieruchomości jest możliwe po łącznym spełnieniu przesłanek podmiotowych i przedmiotowych w przepisie tym wymienionych.. Mianowicie osoba, składająca wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności musi być użytkownikiem lub współużytkownikiem wieczystym w datach wymienionych w przepisie oraz nieruchomość ta musi być zabudowana na cele mieszkaniowe lub stanowić nieruchomość rolną. Brak jednej z wymienionych przesłanek skutkuje utratą uprawnienia do nabycia prawa własności.
W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie spełniona została przesłanka przedmiotowa. Z ustaleń organów administracji publicznej bezspornie wynika, że nieruchomość gruntowa o stwierdzenie której prawa własności ubiega się T. D. nie była zabudowana na cele mieszkaniowe zarówno w dniu 26 maja 1990 r. jak i w dniu 24 października 2001 r., i dotychczas nie została zabudowana. Skarżący w uzasadnieniu skargi obszernie opisuje przyczyny nie zabudowania działki, które jednak, jak słusznie podkreśla to Samorządowe Kolegium, nie mają znaczenia przy uwłaszczeniu przeprowadzanym w trybie cytowanej ustawy. Decydującą okolicznością w przedmiotowej sprawie jest to czy działka została zabudowana na cele mieszkaniowe, czy też nie. Bezspornym w sprawie jest fakt nie zabudowania działki, co czyni brak podstaw do zastosowania art. 1 ust. 1 powołanej ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności. Tym samym okoliczności podnoszone przez skarżącego nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a sąd skargę oddalił.
W przedmiotowej sprawie adwokat wyznaczony z urzędu złożył na rozprawie wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. W myśl art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 cytowanego rozporządzenia należało więc przyznać wynagrodzenie na rzecz adwokata ustanowionego w przedmiotowej sprawie z urzędu, które to koszty ponosi Skarb Państwa.