Uzasadnienie
W dniu 20 kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga S. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 kwietnia 2016 r. S. C. został wezwany do usunięcia braków skargi przez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego zaskarżoną decyzją.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, iż podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w skardze. Dodał m.in., iż decyzje organu I i II instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 7 i art. 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w szczególności nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy i nie dopuszczono zgłaszanych przez skarżącego wniosków i dowodów w sprawie. Strona podkreśliła, iż nie uczestniczyła w wizji lokalnej i nie otrzymała kopii protokołu z tej wizji, nadto nie dopuszczono szeregu zgłaszanych wniosków dowodowych. Skarżący podkreślił, iż nie wyrażał zgody na budowę na terenie jego nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.
Ustawodawca w przepisie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wskazał, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Wyjaśnić należy, iż istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. Przy czym skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością (zob. A. Kabat, Komentarz do art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013). Należy więc podkreślić, że jednostka ma interes prawny w postępowaniu sądowym, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego – realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące ją "zainteresowaną" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony (tak: J.P. Tarno, Komentarz do art.50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis 2011, dostępny w LEX).
Mając powyższe na uwadze dostrzec należy, iż stronami zaskarżonej decyzji z dnia [...]r. są A. B. i M. B., którym udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego oraz A. C., który jest właścicielem nieruchomości graniczącej z nieruchomością, na której usytuowany został budynek. Co istotne, jak potwierdza analiza akt administracyjnych A. C. przedłożył w toku postępowania przed organem I instancji upoważnienie do reprezentowania go w toku całego postępowania przez ojca S. C., byłego właściciela nieruchomości obecnie stanowiącej własność A. C. I wprawdzie z dokumentów sprawy nie wynika, aby upoważnienie to zostało odwołane, ale jednocześnie oznacza to, iż S. C. występował w toku postępowania administracyjnego wyłącznie jako pełnomocnik A. C. Z punktu widzenia badanej obecnie skargi, oznacza to jednocześnie, iż S. C. nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu nadzoru budowlanego z dnia [...]r.
Materiał sprawy jak i pismo procesowe strony z dnia 2 maja 2016 r. nie pozwalają na ustalenie istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków S. C. a bytem prawnym zaskarżonej decyzji. Ewentualne uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji lub oddalenie skargi nie rzutowałoby na sferę praw i obowiązków S. C. Na marginesie zauważyć należy, iż ze skargi S. C., jak i z jego pisma procesowego z dnia 2 maja 2016 r., nie wynika, iż składałby skargę w imieniu A. C. Co więcej nie przedłożył na tę okoliczność żadnego dokumentu.
Z tych wszystkich względów sąd doszedł do przekonania, że S. C. nie może skutecznie we własnym imieniu wnieść skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, która nie była do niego skierowana, ponieważ nie ma interesu prawnego warunkującego uprawnienie do wniesienia skargi (art. 50 § 1 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.
A. P.