Uzasadnienie
Gmina A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], [...], którą uchylono decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...], orzekającą o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w J., oznaczonej jako działki o numerach: 555, 557, 678 i 869/2 przed podziałem, które zostały podzielone na działko oznaczone numerami: 555/1, 555/2, 557/1, 557/2, 557/4, 557/6, 678/1, 678/2, 678/3, 678/4, 678/5, 869/3, 869/4, 869/6, 869/7 oraz 869/8 i umorzono postępowania pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło alternatywnie o jej odrzucenie lub oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Podstawowym zagadnieniem do rozważenia w przedmiotowej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia skargi przez Gminę A..
Zgodnie z dyspozycją art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl unormowania art. 5 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ilekroć w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego mowa jest o organach administracji publicznej rozumie się przez to m. in. organy jednostek samorządu terytorialnego. Wynika stąd, iż treść art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma zastosowanie również do decyzji organów samorządu terytorialnego.
Jak wskazuje się w literaturze legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym zawierać musi w sobie dwa elementy.
Po pierwsze skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym (T. Woś (w) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005 r.s. 214).
Po wtóre wskazuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (A. Kabat (w) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 131). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w przypadku, gdy decyzję w pierwszej instancji wydał organ tej jednostki (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 roku, w sprawie o sygn. akt OSK 1017/04 Lex nr 171164).
Bezspornym jest, iż skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniosła Gmina A., której organ orzekał w sprawie wydając rozstrzygnięcie pierwszej instancji. Przedmiotowe postępowanie dotyczyło bowiem ustalenia opłaty adiacenckiej, a w postępowaniu tym Wójt Gminy występował w charakterze organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji. Pozycja tego organu nie uległa zmianie. Zarówno, gdy organ wydawał decyzje, jak i wnosił skargę nie był i nie będzie stroną postępowania, ponieważ korzysta z uprawnień władczych. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie (zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia 22 października 1984 roku, III AZP 5/84, OSN 1985/7/86 z aprobującą glosą J. Borkowskiego – OSP 1986/ 2/26).
Konkludując należy wskazać, iż niniejszej sprawie, z uwagi na brak interesu prawnego gmina nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2005 roku, w sprawie o sygn. akt FSK 2631/04; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 roku, w sprawie o sygn. akt OSK 1017/04; postanowienie NSA z dnia 24 maja 2006 roku, w sprawie o sygn. akt II FSK 818/05, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego Sąd, na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia skargi.
a.bł.