Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia 13 stycznia 1998 r. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 16 pkt 1, art. 34, art. 40 ust. 1, art. 4, art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania Antoniego P. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 7 października 1997 r. (...) ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej na terenie istniejącej stacji paliw przy Al. W. 290 - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że decyzję I instancji ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania wydano z uwagi na zgodność planowanej inwestycji - budowy myjni samochodowej z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość jest położona w jednostce urbanistycznej o symbolu 18.02.07/M.Z.3.6, na terenach mieszkaniowych. Dla tej jednostki obowiązuje uzupełnienie zabudowy w ramach istniejącej struktury przestrzennej w oparciu o istniejące podziały własnościowe, nawiązywanie w budynkach projektowanych do linii zabudowy, skali i charakteru obiektów sąsiednich, zakaz prowadzenia działalności produkcyjnej, magazynowej i usługowej mogącej powodować szkodliwe bądź uciążliwe oddziaływanie na środowisko i wymagającej użycia transportu ciężkiego powyżej 3,5 tony, zachowanie lub zagospodarowanie określonej minimalnej powierzchni aktywnej przyrodniczo w wysokości 49 procent. W tej sytuacji lokalizacja inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej na terenie istniejącej stacji paliw była zgodna z planem.
Odwołanie od tej decyzji złożył Antoni P. podnosząc, że podjęte zostały starania o zwrot części nieruchomości przy ul. O. 66, która nie została wykorzystana na cel na jaki została wywłaszczona. W odwołaniu podniesiono także zarzuty dotyczące nieuczestniczenia w postępowaniu.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że na rozprawie administracyjnej w dniu 13 stycznia 1997 r. Mirosław P., reprezentujący Antoniego P., wniósł ponownie o zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji do czasu zakończenia postępowania o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości. W odpowiedzi na ten wniosek powołano się na art. 97 Kpa i wyjaśniono, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa, bo toczące się postępowanie o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości nie jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przedmiotowego terenu, którego istotę stanowi ustalenie czy planowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego.
Mirosław P., pełnomocnik Antoniego P., zaskarżył tę decyzję do Sądu i wniósł o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 6-9, art. 77 i art. 87 Kpa oraz art. 138 Kpa w związku z art. 41 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów o niezgodności inwestycji z przepisami szczegółowymi w zakresie ochrony interesów osób trzecich, a tylko do wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia wniosku o zwrot nieruchomości. Argumentacja o oddaleniu wniosku jest nietrafna, a ponadto naruszono przepisy proceduralne nie rozpoznając wniosku w formie odrębnego postanowienia, które podlegałoby zaskarżeniu.
Ponadto organ, który przesądził zagadnienie zawieszenia postępowania wypowiedział się w sprawie należącej do organu prowadzącego postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości. Wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy uniemożliwiono rozpatrzenie sprawy zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, bo dojdzie do jej zainwestowania.
W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie i nie podzielono zarzutów skargi. Z uwagi na przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezależne od kwestii własnościowych /art. 46 pow. ustawy/ i sprawa ewentualnego zwrotu nieruchomości nie mogła stanowić zagadnienia wstępnego. Rozstrzygnięcie o odmowie zawieszenia postępowania zostało niejako skonsumowane przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję I instancji i nie pozbawiło skarżącego możliwości zaskarżenia tego rozstrzygnięcia.
W związku ze śmiercią Antoniego P., do postępowania przystąpili następcy prawni: Mirosław P., Roman P. i Bogusław P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie mogła być uwzględniona, bo zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Przepis art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /w dacie orzekania - Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. Ustaleniom dokonanym w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie można zarzucić nieprawidłowości. Przedmiotowa nieruchomość, o której zwrot w innym postępowaniu wystąpili skarżący, położona jest w jednostce urbanistycznej o symbolu 18.02.07/M.Z.3.6, na terenach mieszkaniowych. Obowiązuje tam uzupełnienie zabudowy w ramach istniejącej struktury przestrzennej, w oparciu o istniejące podziały własnościowe, nawiązywanie w budynkach projektowanych do linii zabudowy, skali i charakteru obiektów sąsiednich, zakaz prowadzenia działalności produkcyjnej, magazynowej i usługowej mogącej powodować szkodliwe bądź uciążliwe oddziaływanie na środowisko i wymagającej użycia transportu ciężkiego powyżej 3,5 tony, zachowanie lub zagospodarowanie określonej minimalnej powierzchni aktywnej przyrodniczo w wysokości 49 procent.
Zamierzona inwestycja polegająca na budowie myjni samochodowej na terenie istniejącej już stacji paliw w tym stanie rzeczy jest zgodna z przytoczonymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł. uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą z dnia 2 czerwca 1993 r. (...) i ogłoszonego w Dz.Urz. Woj. Ł. 1993 nr 6 poz. 71.
Zdaniem skarżących wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uniemożliwi bądź utrudni zwrot nieruchomości, o co się ubiegają. Takie stanowisko nie jest zasadne w świetle art. 46 ust. 2 powołanej ustawy. Stanowi on, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Nie jest tym samym zasadny zarzut wadliwości nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do czasu zakończenia postępowania o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości, bo sprawa własności nieruchomości nie ma znaczenia w tej fazie procesu inwestycyjnego. Dopiero na etapie starań o wydanie pozwolenia budowlanego należy legitymować się tytułem prawnym do terenu inwestycji. W rozpoznawanej sprawie, jak zasadnie stwierdził organ odwoławczy, brak było przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego, w tym przesłanki z art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa.
Kwestia toczącego się postępowania o zwrot nieruchomości nie jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, bo - jak wyżej wskazano - w tym postępowaniu nie bada się praw inwestora do terenu. Wniosek o zawieszenie postępowania dotyczył postępowania o ustalenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, został ponowiony w toku postępowania odwoławczego w tejże sprawie i w takiej sytuacji to organ odwoławczy musiał ustosunkować się do tego wniosku. Brak zatem podstaw do zarzutu, że organ ten wykroczył poza swoje kompetencje. Skarżący zostali poinformowani w uzasadnieniu decyzji o braku przesłanek do zawieszenia postępowania i mieli możliwość kwestionowania tego stanowiska w skardze do sądu. Z tej możliwości skorzystali.
Nie można uznać za zasadny także zarzutu naruszenia konstytucyjnych praw byłego właściciela. Prawo własności jest prawem konstytucyjnym, ale nie oznacza to, że jest to prawo absolutne i że ochrona obejmuje tylko byłych właścicieli, a aktualnych już nie. Ustawy mogą to prawo ograniczać. Wyrazem tych ograniczeń są też m.in. postanowienia ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl których m.in. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, które dopuszczają wydanie decyzji o warunkach zabudowy także inwestorowi który nie legitymuje się prawem do nieruchomości, a ponadto nakazują wydanie decyzji, gdy zamierzona inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Centrala (...) "C." SA Oddział w Ł. /obecnie: P. (...) "O." SA w Ł./ została uwłaszczona na przedmiotowej nieruchomości i jest użytkownikiem wieczystym, a jej prawa zostały ujawnione w księdze wieczystej.
Z uwagi na to, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 6-9, art. 77 i art. 87 Kpa i art. 138 Kpa w związku z art. 41 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest bliżej określony, nie jest możliwe ustosunkowanie się do niego.
Zważywszy zatem, że zaskarżona decyzja prawa nie naruszała, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.