Uzasadnienie
II SA/Łd 314/12
W dniu 29 marca 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga Administracji Nieruchomościami Ł.-B. "A" na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Zarzucając naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania aktu strona argumentowała, iż wykonanie postanowienia doprowadzi do skutków trudnych do usunięcia, gdyż strona spłacając grzywnę zostanie pozbawiona środków przeznaczonych m.in. na remonty budynków w bieżącym półroczu, a z uwagi na zasady finansów publicznych, budżet nie będzie mógł być uzupełniony o środki pochodzące z innego źródła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 61 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest katalogiem zamkniętym.
Istotne jest, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym przepis zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426).
Nadto z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu.
Dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., szczególnie, że strona skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Powoływanie się przez stronę na dolegliwość nałożonej grzywny, nie może stanowić przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej. Funkcją grzywny w celu przymuszenia, jest bowiem stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, do wykonania nałożonego obowiązku.
Reasumując powyższe rozważania i przenosząc je na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, iż strona skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wykazała przesłanek uzasadniających takie wstrzymanie. Tym bardziej, iż użyte w powołanym przepisie nieostre pojęcia "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji strony.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
ar