Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ("Dz.U. Nr 9 z 1980r., poz. 26 z późn.zm."), po rozpoznaniu odwołania Z. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] Nr[...], nakazującej B. i H. małżonkom C. wykonanie robót budowlanych przy ustępie drewnianym jednooczkowym, położonym w S., przy ul. A. nr 163, koniecznych do doprowadzenia przedmiotowego ustępu do stanu zgodnego z prawem, w terminie do dnia 28.lutego 2003r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż trafnym jest oparcie rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na przepisach "art. 40 i 54 ust. 1 ustawy z dnia 24.października 1974r. Prawo budowlane", ponieważ obiekt budowlany, o który chodzi w niniejszej sprawie został wybudowany przed wejściem w życie ustawy "Prawo budowlane z 1994r." Tym niemniej złożony przez inwestorów projekt zagospodarowania działki nie został, wbrew wymogom zawartym w "rozporządzeniu MSWiA z 3 listopada 1998r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego", sporządzony na kopii aktualnej mapy dla celów projektowych, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, wbrew deklarowanej "zgodności z przepisami, która została zawarta w opracowaniu, odległość ustępu od granicy z działką skarżącego, nie wskazuje na spełnienie warunków technicznych, chyba że istnieją okoliczności, które zostały wzięte pod uwagę", a które nie wynikają z akt sprawy. To zaś, w opinii Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Skargę na opisaną wyżej decyzję złożyła B. C., przedstawiając w uzasadnieniu historię nabycia nieruchomości, na terenie której w 1932r., w oparciu o udzielone wówczas pozwolenie na budowę, wzniesiony został budynek mieszkalny wraz z drewnianym ustępem. Jego lokalizacja i konstrukcja od tamtej pory nie była zmieniana, zaś wszelkie prace wykonywane przy nim ograniczały się od bieżącej konserwacji. Zastrzeżenia Z. T., kwestionującego lokalizację ustępu, wynikają zaś, zdaniem skarżącej, wyłącznie z faktu, iż pomimo czynionych starań, nie przejął on całej nieruchomości, należącej uprzednio do rodziców skarżącej i uczestnika, na skutek czego doszło do jej podziału.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do merytorycznego uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 21.maja 2003r. oddalono wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 3.grudnia 2004r. pełnomocnik skarżącej, mąż H. C. cofnął skargę podnosząc, iż postępowanie administracyjne, prowadzone przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie wykonania robót budowlanych przy ustępie drewnianym jednooczkowym, zostało umorzone a sprawa zakończona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po myśli art. 60 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. zatem, sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia środka zaskarżenia za niedopuszczalne, w zrozumieniu cytowanego przepisu.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego.