Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...]Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Prezydenta Miasta Ł., z dnia [...] Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. S., pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę domu jednorodzinnego wraz z ociepleniem ścian części istniejącego budynku, usytuowanego w Ł. przy ul. A 21, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.
Orzekając jak wyżej, organ odwoławczy, nie podzielił zarzutów J. B. zawartych w odwołaniu, dotyczących ograniczenia dopływu światła do jej nieruchomości.
W rozważaniach zawartych w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wywiódł, iż projektowana rozbudowa i nadbudowa, nie może negatywnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią w zakresie dopływu światła, bowiem spełnione są wymagania przewidziane w przepisach techniczno-budowlanych. Projekt zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tych okolicznościach nie było podstaw do zakwestionowania decyzji organu I instancji.
W skardze złożonej do Sądu, J. B. zakwestionowała przedmiotową decyzję, podtrzymując zarzut niedopuszczalnego prawnie ograniczenia dopływu światła do jej budynku mieszkalnego. Ponadto zarzuciła, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do deklarowanych przez inwestora zmian, których ma dokonać w projekcie.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Po wyznaczeniu terminu rozprawy, skarżąca w piśmie z dnia 16 listopada 2004 r. oświadczyła, iż zrealizowana część inwestycji, bez ściany murowanej oraz pełnego muru w obudowywanych schodach wejściowych, nie powoduje utrudnień w użytkowaniu jej budynku przy ul. A 19. Wobec powyższego uważa, że rozpatrywanie złożonej przez nią skargi z dnia 5 marca 2003 r. stało się bezprzedmiotowe.
Obecna na rozprawie W. S. - pełnomocnik inwestora, D. S., wyjaśniła, iż pełny mur został zastąpiony luksferami i skarżąca nie zgłasza już zastrzeżeń do projektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z pisma skarżącej, która po zmianie części rozwiązań projektowanych uznała, iż rozpatrywanie złożonej przez nią skargi jest bezprzedmiotowe, w ocenie Sądu wynika jednoznacznie wola cofnięcia skargi. Zostało ono zatem potraktowane jako oświadczenie o cofnięciu skargi.
Czynność taka dopuszczalna jest w świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Oświadczenie takie wiążące jest dla sądu, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Z akt sprawy nie wynika, by czynność skarżącej zmierzała do obejścia prawa lub by zaskarżony akt dotknięty był wadą nieważności.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 161 § 1 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzekł o umorzeniu postępowania sądowego i zwrocie na rzecz skarżącej uiszczonego przez nią wpisu sądowego od skargi.