Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. K., utrzymało w mocy Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...] w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], ustalił dla M. K. opłatę za pobyt dziecka N. K. w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka w kwocie 30 398,91 zł za okres od dnia 18 lutego 2012 roku do dnia 20 grudnia 2015 roku.
Pismem z dnia 23 października 2019 roku, które wpłynęło do Prezydenta Miasta Ł. w tej samej dacie, M. K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej. W motywach wniosku jego autor na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") wniósł o wznowienie postępowania z uwagi na to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a nadto organ wydał decyzję bez uwzględnienia istotnych okoliczności w postaci sprawowania przez ojca bezpośredniej pieczy nad dzieckiem w okresie wypłaty środków rodzinie zastępczej i ustalenia sytuacji majątkowej dziecka, dla której istotne było łożenie przez ojca na rzecz dziecka miesięcznych alimentów w kwocie około 400 zł.
Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania argumentując, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem określonego w art. 148 § 1 K.p.a. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z dokumentacji będącej w posiadaniu organu wynika bowiem, że strona już w piśmie z dnia 29 sierpnia 2019 roku wspomniała o okolicznościach, które legły u podstaw wniosku o wznowienie postępowania. Pismo z dnia 29 sierpnia 2019 roku wpłynęło do Wydziału Wspierania Pieczy Zastępczej MOPS w Ł. w dniu 30 sierpnia 2019 roku.
Ponadto strona we wniosku z dnia 3 września 2019 roku o uchylenie lub zmianę decyzji, który wpłynął do organu w tej samej dacie napisała o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. O takich okolicznościach strona wspomniała także w piśmie z dnia 2 września 2019 roku, złożonym w dniu kolejnym w organie pierwszej instancji, a nadto we wniesionym w dniu 5 września 2019 roku bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odwołaniu od decyzji. Strona po raz pierwszy wskazała decyzję we wniosku z dnia 2 września 2019 roku o uchylenie lub zmianę decyzji złożonym w organie w dniu 3 września 2019 roku. Stąd wniosek organu, że strona wiedzę o wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania okolicznościach, posiadała już od dnia 29 sierpnia 2019 roku, czyli w dacie sporządzenia pisma skierowanego do Wydziału Pieczy Zastępczej MOPS w Ł., zaś od dnia 2 września 2019 roku, tj. od dnia sporządzenia wniosku o uchylenie lub zmianę decyzji, strona dysponowała wiedzą o decyzji.
Zatem – zdaniem organu – od dnia 29 sierpnia 2019 roku należy liczyć miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., do złożenia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., natomiast od dnia 2 września 2019 roku – zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. – biegnie miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Z uwagi więc na fakt, że wniosek strony o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 23 października 2019 roku, to w pełni zasadne jest – w ocenie organu – stwierdzenie, iż ww. wniosek został wniesiony przez stronę po upływie terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania oraz po upływie terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Kwestionując powyższe postanowienie zażalenie wniósł M. K., który wskazał na:
- 1. błędy w ustaleniach faktycznych polegających na niezasadnym przyjęciu, że wnioskodawca składając pisma z dnia 2 września 2019 roku znał treść decyzji, datę jej wydania, uznania za ostateczną i możliwości wniesienia skutecznego środka odwoławczego bądź przywracającego termin, skoro niesprzecznym jest, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał on decyzji, wobec czego jego wiedza jest szczątkowa i uniemożliwia formułowanie odpowiednich wniosków;
- 2. naruszenie art. 148 § 2 K.p.a. przez błędne zastosowanie i przyjęcie że strona dowiedziała się o decyzji skoro do dnia dzisiejszego nie udostępniono stronie żadnego egzemplarza decyzji;
- 3. naruszenie art. 148 § 1 K.p.a., przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, skoro do dnia dzisiejszego nie udostępniono stronie żadnego egzemplarza decyzji, a w konsekwencji
- 4. naruszenie ogólnych zasad postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a., przez wydanie postanowienia zmierzającego do usankcjonowania rażących uchybień proceduralnych organu powstałych przy wydawaniu decyzji.
Opierając się na wskazanych zarzutach autor zażalenia wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia oraz przyznanie wnioskodawcy na mocy o art. 263 § 2 K.p.a. kosztów postępowania w wysokości 1 000 zł w związku z udziałem pełnomocnika w osobie adwokata.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołanym na wstępie postanowieniem, po rozpoznaniu zażalenia, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawiwszy treść regulacji odnoszących się do kwestii wznowienia postępowania wskazał następnie, iż przepis art.148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej wart. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja.
Jak wskazało Kolegium, wniosek o wznowienie postępowania został złożony w organie pierwszej instancji w dniu 23 października 2019 roku. Nawet uznając nieprawidłowość doręczenia decyzji, to niewątpliwie – wobec zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów pochodzących od strony – miała ona wiedzę o wydaniu decyzji już w dniu 29 sierpnia 2019 roku, tj. w dacie, kiedy sporządzenia pisma do Wydziału Wspierania Pieczy Zastępczej MOPS w treści którego wyraźnie wskazała na to, że egzekucja dotyczyła zwrotu pieniędzy za lata 2012-2015, kiedy syn przybywał w rodzinie zastępczej pod opieką babci. Z całą pewnością – zdaniem Kolegium – nie może być już żadnych wątpliwości co do tego, że strona miała dokładną wiedzę o decyzji w dniu 2 września 2019 roku, tj. w dacie sporządzania prośby o uchylenie lub zmianę decyzji, gdyż w jego treści wyraźnie się na nią powołuje.
Następnie strona pismem z dnia 4 września 2019 roku, które w dniu 5 września 2019 roku wpłynęło do Kolegium złożyła odwołanie od decyzji. Z tego powodu Kolegium uznało złożony w dniu 23 października 2019 roku wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jako złożony po upływie określonego w art. 148 § 2 K.p.a. miesięcznego terminu od dowiedzenia się o decyzji. Wniosek o wznowienie postępowania z powodu przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. został także złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Równocześnie Kolegium nie znalazło podstaw do zastosowania w sprawie art. 263 § 2 K.p.a. i przyznania wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze M.K. powtórzył argumenty i wnioski zawarte w zażaleniu wskazując na:
- 1. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegających na niezasadnym przyjęciu, że skarżący w dacie sporządzenia prośby o uchylenie lub zmianę decyzji tj. w dniu 2 września 2019 roku znał
- - treść decyzji w zakresie okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania, tj. nieuwzględnienia przez organ faktów sprawowania osobistej pieczy nad dzieckiem oraz alimentacji, oraz
- - datę jej wydania, uznania za ostateczną i możliwości wniesienia skutecznego środka odwoławczego bądź przywracającego termin, w sytuacji w której bezspornym jest, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał on decyzji, wobec czego jego wiedza co do rozstrzygnięcia jest szczątkowa i uniemożliwia formułowanie odpowiednich wniosków;
- 2. naruszenie art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że strona dowiedziała się o decyzji, w sytuacji w której do dnia dzisiejszego nie doręczono stronie żadnego egzemplarza decyzji oraz przez rozpoznanie wniosku o uchylenie lub zmianę decyzji niezgodnie z wolą i intencją strony, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po terminie;
- 3. naruszenie art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, wcześniej niż to wynikało z pisma o wznowienie postępowania, w sytuacji w której do dnia dzisiejszego nie udostępniono stronie żadnego egzemplarza decyzji;
- 4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wyszły na jaw istotne dla sprawcy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi który wydał decyzję;
- 5. naruszenie art. 6-10 K.p.a., przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, nie wyjaśnienie skarżącemu powstałej sytuacji na skutek jego wniosku o uchylenie decyzji, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym kwestii wadliwego doręczenia, w konsekwencji prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej.
Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia oraz przyznanie wnioskodawcy kosztów postępowania w kwocie 1 000 zł w związku z udziałem pełnomocnika w osobie adwokata.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest ustalenie, czy wniosek skarżącego o wznowienie postępowania oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie dotyczącej decyzji Prezydenta Miasta Ł. w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej, został złożony w terminie wskazanym w art. 148 § 1 i art. 148 § 2 K.p.a.
W złożonym w dniu 23 października 2019 roku wniosku o wznowienie postępowania jego autor wskazał na dwie podstawy wznowienia, a mianowicie przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i podstawę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż strona może żądać wznowienia postępowania w szczególności w przypadku gdy bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W takim przypadku wniosek o wznowienie postępowania należy złożyć z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a., który wskazuje, iż miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na gruncie przywołanych przepisów decydujące znaczenie ma wykładnia zawartego w art. 148 § 2 K.p.a. sformułowania "strona dowiedziała się o decyzji". W judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż przepis art. 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji.
Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Wspomniany zwrot "strona dowiedziała się o decyzji", należy interpretować w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Tym samym, dowiedzenie się o decyzji oznacza, że strona uzyskała informację pozwalającą jej zdefiniować fakt wydania decyzji, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki NSA: z dnia 23 listopada 2017 roku, sygn. I OSK 289/16; z dnia 25 maja 2017 roku, sygn. II OSK 2449/15; z dnia 14 lutego 2013 roku, sygn. II OSK 1927/11 oraz wyroki WSA w: Szczecinie z dnia 7 września 2017 roku, sygn. II SA/Sz 688/17; w Białymstoku z dnia 10 sierpnia 2017 roku, sygn. II SA/Bk 373/17; w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2017 roku, sygn. II SA/Kr 141/17; w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2013 roku, sygn. IV SA/Po 225/13; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Ciężar dowodu dochowania terminu spoczywa na stronie.
W odniesieniu natomiast do drugiej podstawy wznowienia postępowania, a mianowicie określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. należy podkreślić, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. określa art. 148 § 1 K.p.a., który wskazuje, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zwrócić uwagę należy, że – zgodnie z brzmieniem art. 148 § 1 K.p.a. – dla otwarcia biegu terminu wniesienia podania o wznowienie postępowania istotne jest "dowiedzenie się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania". "Dowiedzieć się" oznacza "uzyskać informację o czymś" (zob. Słownik języka polskiego - https://sjp.pwn.pl/sjp/dowiedziec-sie;2453851.html), a zatem w tym wypadku oznaczać to musi uzyskanie przez stronę informacji o istnieniu okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Zatem w uregulowaniu art. 148 § 1 K.p.a. wyraźnie wskazuje się na moment dowiedzenia się o okoliczności a nie na moment dowiedzenia się o tym, że owa okoliczność może stanowić podstawę wznowienia postępowania (o przysługującym prawie wznowienia). Przyjęty pogląd ma swoje potwierdzenie w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 19 marca 2008 roku, sygn. II OSK 127/07; z dnia 9 stycznia 2002 roku, sygn. V SA 1460/01 oraz wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 26 września 2019 roku, sygn. II SA/Bk 420/19; w Rzeszowie z dnia 8 września 2010 roku, sygn. II SA/Rz 279/10), które skład orzekający podziela czyniąc własnym poglądem w sprawie. Nie jest też istotna świadomość w zakresie prawnego znaczenia okoliczności faktycznej, jako podstawy wznowienia.
W przypadku wznowienia postępowania na wniosek strony oparty na kilku podstawach, termin do złożenia podania należy też liczyć odrębnie dla każdej przesłanki.
Lektura dokumentów załączonych do akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że skarżący w piśmie z dnia 29 sierpnia 2019 roku (które wpłynęło do organu w dniu 30 sierpnia 2019 roku) skierowanym do Wydziału Wspierania Pieczy Zastępczej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. wniósł "o wyjaśnienie i cofnięcie sprawy w związku pobraniem z mojego konta kwoty PLN 35 582,05 w dniu 27.08.2019". W treści pisma jego autor powołał się na rozmowę telefoniczną, którą odbył w dniu sporządzenia pisma z pracownikiem urzędu, a w toku której został poinformowany, iż chodzi o zwrot pieniędzy za lata 2012-2015, kiedy to syn skarżącego przebywał w rodzinie zastępczej pod opieka babci. W piśmie jego autor napisał również, iż nie miał żadnej wiedzy, że toczy się postępowanie o zwrot powyższych pieniędzy, nie był świadomy, że powinien poinformować organ o zmianie adresu.
Kolejnym pismem, z którego wynika że skarżący posiadał wiedzę o fakcie wydania decyzji jest sporządzony w dniu 2 września 2019 roku wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji. Wspomniany wniosek wpłynął do organu, czyli do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. Wydziału Wspierania Pieczy Zastępczej w dniu 3 września 2019 roku. W rzeczonym wniosku jego autor wprost wskazał numer decyzji Prezydenta Miasta Ł., napisał że pochodzi ona z [...] roku i wniósł o jej uchylenie lub zmianę. Z treści pisma wynika także, iż treść rozstrzygnięcia jest znana skarżącemu. We wniosku jego autor wskazywał na okoliczność, że nie mieszka pod adresem, na który została wysłana decyzja i nie brał udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej.
Z treści przywołanych dokumentów wynika, że skarżący w dniu sporządzenia pisma z dnia 29 sierpnia 2019 roku wiedział o fakcie toczącego się postępowania w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej. Z tego powodu należy przyjąć, że już w dniu 29 sierpnia 2019 roku skarżący wiedział o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zatem od dnia 29 sierpnia 2019 roku należy liczyć wynikający z art. 148 § 1 K.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z powodu okoliczności wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Natomiast w dacie sporządzenia wniosku o uchylenie lub zmianę decyzji, czyli w dniu 2 września 2019 roku skarżący wiedział o fakcie wydania decyzji. Stąd – zdaniem Sądu – od dnia 2 września 2019 roku należy liczyć określony w art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z powodu określonego w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Złożony zatem w dniu 23 października 2019 roku wniosek o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a. został złożony z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. Strona, która dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania powinna w terminie miesiąca wnieść stosowny wniosek. Miesięczny termin jest terminem ustawowym, którego uchybienie nie podlega przywróceniu.
Z tych powodów, wbrew zarzutom skargi, kontestowane w skardze postanowienie odpowiada prawu. Ustaleniom organów nie sposób zarzucić naruszenia prawa, w szczególności art. 6-10, jak i art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., czy art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej należy wyjaśnić, że dla otwarcia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie jest istotne w jaki sposób strona uzyska wiedzę o podstawie wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.), czy o wydanej w sprawie decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o podstawie wznowienia lub informacji o istnieniu danej decyzji.
Na gruncie art. 148 § 2 K.p.a. istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. np. wyroki NSA: z dnia 30 maja 2019 roku, sygn. II OSK 1333/18 i z dnia 23 listopada 2017 roku, sygn. I OSK 289/16; wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 lutego 2018 roku, sygn. II SA/Łd 1001/17). To na wnioskującym o wznowienie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do otwarcia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Natomiast obowiązkiem organu administracji jest zweryfikowanie przedmiotowej informacji na podstawie dokumentów w sprawie. Tak więc strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 30 grudnia 2019 roku, sygn. II SA/Ke 790/19; wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 roku, sygn. I SA/Wr 1038/97).
We wniosku o wznowienie postępowania jego autor napisał, iż skarżący nie otrzymał odpisu decyzji, a informacje o niej czerpie jedynie z pisma MOPS z dnia 30 września 2019 roku oraz informacji telefonicznych. Daty rozmów telefonicznych pełnomocnik skarżącego nie skonkretyzował. Niewątpliwie Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w piśmie z dnia 30 września 2019 roku wskazał na fakt wydania decyzji, ale – jak wskazano wcześniej – skarżący już w dacie 29 sierpnia i 2 września 2019 roku wiedział o fakcie wydania decyzji i jej treści.
Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości.
B.A.