Uzasadnienie
W dniu 24 marca 2011r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., wniosła skargę na oddalenie protestu od etapu oceny formalnej złożonego przezeń projektu w konkursie o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej IV.Społeczeństwo Informacyjne.Działanie IV.3 E-Technologie dla przedsiębiorstw w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, dokonane uchwałą Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...].
Zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2011r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, zaś odpis tegoż zarządzenia doręczono Spółce w dniu 8 kwietnia 2011r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca, w piśmie z dnia 15 kwietnia 2011r. oświadczyła, iż w/w brak fiskalny skargi nie zostanie uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy zauważyć, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), reguluje postępowanie sądowoadministracyjne, wywołane skargami na negatywnie zaopiniowane wnioski o dofinansowanie środkami unijnymi programów operacyjnych pod wieloma względami odmiennie od ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
I tak stosownie do art. art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Z kolei art. 30 c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowi, iż wniesienie skargi w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 tej ustawy bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją, ale bez uiszczenia opłaty sądowej powoduje pozostawienie jej bez rozpoznania.
Należy w tym miejscu zauważyć, iż z treści art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, iż ustawodawca uregulował w niej warunki formalne skargi w zakresie jej kompletności w sposób odmienny – szczególny w porównaniu do regulacji zawartej w art. 57 § 1 ustawy p.p.s.a. Odmienna, co do zakresu jest również regulacja dotycząca opłaty sądowej od skargi, ponieważ ogranicza się jedynie do ustalenia, że skarga podlega opłacie sądowej, nie określa natomiast rodzaju tej opłaty, jej wysokości oraz dopuszczalnych sposobów jej uiszczenia. W związku z odmienną treścią tych regulacji, a także z uwagi na przewidziane w omawianej ustawie rozwiązanie mające na celu przyspieszenie postępowania w sprawach objętych tą ustawą, nałożony został na właściwe instytucje informujące wnioskodawcę o wynikach procedury odwoławczej, obowiązek pouczenia wnioskodawcy o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 30b ust. 4).
Nie powinno budzić wątpliwości, że pouczenie to powinno być pełne i zawierać wszystkie informacje dotyczące terminu do wniesienia skargi, kompletności skargi oraz obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, których spełnienie przez wnioskodawcę nie spowoduje pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5).
Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż w pouczeniu udzielonym skarżącej Spółce, organ ograniczył się jedynie do poinformowania, iż skarga podlega opłacie sądowej, nie wskazał jednak wysokości oraz dopuszczalnych sposobów uiszczenia tej opłaty, która powinna być określona jak dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wydanego na podstawie art. 233 ustawy p.p.s.a. oraz art. 219 § 2 ustawy p.p.s.a. określającego dopuszczalne sposoby uiszczania opłat sądowych. Stosowanie tych przepisów w sprawach objętych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zostało wyłączone w art. 30e tej ustawy.
Ponieważ pouczenie udzielone skarżącej Spółce nie zawierało danych określonych tymi przepisami, a więc było błędne i nie pozwalało stronie skarżącej na prawidłowe wykonanie obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, stąd nie mogło ono wpływać negatywnie na prawo skarżącego do wniesienia skargi. Dlatego też zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2011r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia w terminie siedmiu dni wpisu sądowej od wniesionej skargi, którą należało wpłacić na wskazany rachunek bankowy lub w kasie tut. Sądu.
Z uwagi jednak na to, że wezwanie to nie zostało przez skarżącą Spółkę wykonane, znalazł w rozpoznawanej sprawie zastosowanie art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w postanowieniu.