Uzasadnienie
A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanym poza gospodarstwami punktem przetwórstwa mleka.
W powyższej skardze pełnomocnik strony skarżącej zaskarżonej decyzji zarzucił:
1.naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, w tym 8, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 1 k.p.a.
2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1482 ze zm. – dalej jako: "u.i.w.") w związku z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 388 ze zm., - dalej jako: "Rozporządzenie")
Mając na uwadze powyższe pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych dokumentów oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej w kwocie 17 złotych.
Ponadto pismem z dnia 21 marca 2017 roku skierowanym do [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł., pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Następnie zarówno pełnomocnik strony skarżącej (pismo z dnia 13 czerwca 2017 roku), jak i pełnomocnik organu (pismo z dnia 21 czerwca 2017 roku) wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 126 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne.
Następnie w drodze pisma z dnia 2 kwietnia 2019 roku strona skarżąca złożyła oświadczenie, że cofa powyższą skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 129 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania. Jak stanowi przepis art. 127 § 3 p.p.s.a., podczas zawieszenia postępowania sąd nie podejmuje żadnych czynności za wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postepowania klub wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Czynności, podejmowane przez strony, a nie dotyczące tych przedmiotów, wywołują skutki dopiero od odjęcia postepowania. Z przytoczonego unormowania powyższego wynika, że bez podjęcia zawieszonego postępowania nie jest możliwe zweryfikowanie cofnięcia skargi.
Wprawdzie strona skarżąca w piśmie z dnia 2 kwietnia 2019 roku, zawierającym cofniecie skargi nie wnosiła wprost o podjęcie postępowania, jednak w ocenie sądu, wobec podjęcia przez stronę skarżącą czynności ewidentnie zmierzających do zakończenia postępowania, wniosek ten należy wywieźć z treści pisma.
Wobec powyższego w punkcie 1 postanowienia sąd orzekł o jego pojęciu na podstawie art. 129 § 1 p.p.s.a.
Stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153).
W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
W punkcie 2 sentencji postanowienia sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu od skargi sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji postanowienia).
B.A.