Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie, decyzją z dnia [...] Prezydent P. udzielił M. P., M. P. i R. P. - wspólnikom Spółki jawnej "A" pozwolenia na użytkowanie domu handlowego o profilu przemysłowym i nakazał w terminie do dnia 31 grudnia 2002 roku wykonanie pozostałych, koniecznych do zakończenia robót budowlanych zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym.
W dniu 10 października 2005 roku Komitet Obywatelski Mieszkańców Budownictwa Jednorodzinnego "A" w P. wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania i cofnięcie pozwolenia na użytkowanie obiektu.
Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Spółce jawnej "A" pozwolenia na użytkowanie domu handlowego o profilu przemysłowym.
Na powyższą decyzję, w dniu [...] Komitet Obywatelski Mieszkańców Budownictwa Jednorodzinnego "A" w P. wniósł do sądu administracyjnego skargę.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny lub obowiązek wyznaczają normy prawa materialnego. Pojęcie zaś strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu.
Podstawę legitymacji strony musi więc stanowić przepis prawa materialnego wskazujący własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, który podlega skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z konkretną normą prawa materialnego, taką którą można wskazać jako podstawę i z której podmiot legitymujący się interesem prawnym może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego winno sprowadzać się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego pomiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. O interesie prawnym określonego podmiotu w postępowaniu administracyjnym można zatem mówić, jeśli w wyniku subsumcji, stanu faktycznego do dyspozycji konkretnej normy prawnej podmiot zostanie jej adresatem, a co za tym idzie wynik indywidualizacji i konkretyzacji normy prawa administracyjnego będzie miał bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków danego podmiotu.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż przymiot strony, w tym przypadku posiadają poszczególni mieszkańcy - członkowie założonego Komitetu Obywatelskiego, a nie podmiot zbiorowy (grupowy), jakim jest Komitet Obywatelski Mieszkańców Osiedla Budownictwa Jednorodzinnego "A" w P. nie posiadający osobowości prawnej. Wskazać bowiem należy, że organizacjami społecznymi, jaką niewątpliwe jest utworzony przez mieszkańców Komitet Obywatelski, mającymi zdolność sądową są organizacje dopuszczone do działania na podstawie obowiązujących przepisów, a więc przede wszystkim takie, których powstanie, funkcjonowanie i organizację wyraźnie regulują przepisy prawa. Warunkiem posiadania przez organizację społeczną zdolności sądowej jest zatem to, aby była dopuszczona do działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a więc - aby jej działalność była zgodna z obowiązującym prawem.
Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2001 roku (sygn. akt IV SA 1419/97, Wspólnota 2001/4/40) wyrażając pogląd, że "społeczny komitet budowy garaży, stosownie do art. 28 i 29 k.p.a, nie może być stroną postępowania administracyjnego, nie może wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz uzyskać takiego pozwolenia".
Komitet Obywatelski Mieszkańców Osiedla Budownictwa Jednorodzinnego "A" w P. nie spełnia powyższych kryteriów, a ponadto co należy podkreślić, stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor (art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku -Prawo budowlane /tekst jedn. Dz.U. z 2003r., Nr 2016 ze zm./).
Z uwagi zatem na fakt, iż w rozpoznawanej sprawie skargę złożył podmiot nieuprawniony, Sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawniony był orzec jak w sentencji.