Uzasadnienie
W dniu 6 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga E. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.
Stron skarżąca formułując wnioski skargi, wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 31 maja 2016 r. uzasadniła wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji podkreślając, iż przed Prezydentem Miasta Ł. toczy się postępowanie z wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Rozpoczęcie zaś budowy w bezpośrednim sąsiedztwie z nieruchomością skarżących spowoduje wyrządzenie skarżącym znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, nie tylko w stosunku do skarżących ale i w stosunku do budynku zlokalizowanego na nieruchomości sąsiedniej.
Nadto realizacja inwestycji tuż przy budynku skarżących spowoduje przede wszystkim jego zacienienie, ograniczy dostęp światła i spowoduje uciążliwości związane także z natężeniem hałasu, drgań i zanieczyszczeniami powietrza, gruntu. Skarżący podkreślili, iż realizacja inwestycji spowoduje całkowite naruszenie prawa do prywatności, czy też intymności, gdyż okna i balkony inwestycji będą wyprowadzone wprost do okien strony. Nadto realizacja inwestycji spowoduje zaburzenie komunikacji wewnętrznej drogą wewnętrzną, która jest drogą o niewielkiej przepustowości, a zwiększenie liczby aut oraz intensywność ruchu niekorzystnie wpłynie na mieszkańców, zwiększy zagrożenie pieszych.
Skarżący podsumowali, iż wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez prawo inwestora do skutecznego złożenia wniosku o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne. Zrealizowanie inwestycji spowoduje trwałą zmianę, a szkoda, która powstanie nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Istotne jest, iż o wstrzymaniu wykonania aktu można mówić wyłącznie w odniesieniu do rozstrzygnięć administracyjnych, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2013, s. 361).
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem wielostanowiskowym. Zdaniem sądu tego rodzaju orzeczenie nie nadaje się do wykonania, co za tym nie można rozstrzygnąć o wstrzymaniu jego wykonania, o co wnoszą skarżący. Stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych, nie może stanowić podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Uprawnia jedynie inwestora do wystąpienia do właściwego organu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a dopiero ostateczna decyzja wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest podstawą dla inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji.
Celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest wskazanie, czy inwestycja danego rodzaju może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw i nie prowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., stanowiących przesłanki wstrzymania
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.
A. P.