Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu zażalenia U. i H. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi U. i H. B. zarzucili, iż organ II instancji nie poddał analizie dokumentów przedłożonych przez nich w toku postępowania, w konsekwencji niezasadnie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Załączyli szereg dokumentów m.in. plany naniesień z 1945 r. oraz rejestry pomiarowe, wskazując, iż na przestrzeni lat doszło do przesunięcia granic.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. skarżący H. B. i U. B. zgodnie oświadczyli, iż cofają skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei jak stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące konieczność uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne i ocenił, że nie zmierza ono ani do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Wobec powyższego uznać należało cofnięcie skargi przez skarżących za dopuszczalne, co obligowało Sąd do umorzenia postępowania sądowego na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.tp.