Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 marca 2018 roku B. H. wniosła, przekazaną przez Wojewodę [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skargę nazwaną "zażaleniem" na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postepowania odwoławczego w sprawie nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa własności nieruchomości.
W odpowiedzi na "zażalenie" Wojewoda [...] wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nazwana "zażaleniem" podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Przepis powyższy wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z wyżej wymienionych środków na decyzję lub postanowienie, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.
Stanowiące w niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia postanowienie o zawieszeniu postępowania odwoławczego należy traktować jako wydane przez organ I instancji, dlatego przysługuje na nie zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 101 § 3 w zw. z art. 141 oraz art. 144 K.p.a.), a dopiero w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 17 pkt 2 K.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do wojewodów właściwi w sprawie ministrowie, zaś o właściwości danego ministra przesądzają przepisy ustaw materialnoprawnych. W razie gdy przepis prawa materialnego nie określa organu wyższego stopnia wobec decyzji wojewody, wyprowadzenie właściwości instancyjnej opiera się na zakresie działania ministra.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że skoro przedmiotem zaskarżenia stało się orzeczenie wydane w I instancji, na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to niewyczerpanie trybu powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.
Bez względu na takie rozstrzygnięcie pozostaje błąd organu, polegający na mylnym pouczeniu strony postępowania, co do przysługującego jej środka zaskarżenia. Warto zauważyć, że skarżąca wystąpiła z zażaleniem na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] roku, nie wskazując przy tym organu ani też sądu administracyjnego właściwego do jego rozpatrzenia. Wojewoda [...] winien zatem przekazać zażalenie organowi właściwemu, celem jego rozpatrzenia.
A.B.