Uzasadnienie
II SA/Łd 36/09
Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu zażalenia K. P. na bezczynność Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w U. w sprawie złożonego w dniu 13 czerwca 2008r. wniosku o pomoc społeczną, na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uznał zażalenie K.P. za nieuzasadnione.
W dniu 12 stycznia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga K. P. na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Wraz ze skargą wpłynęły akta administracyjne sprawy i odpowiedź na skargę, w której organ powołując się na wykształcone i ugruntowane orzecznictwo, wniósł o odrzucenia skargi, wskazując, iż przedmiotowe postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem skargi złożonej przez K.P. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w trybie art. 37 ustawy Kodeks postępowania, które niewątpliwie nie kwalifikuje się do wyżej wymienionych postanowień.
Zgodnie z wykształconym w tym zakresie orzecznictwem i stanowiskiem doktryny przepis art. 37 w/w ustawy ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 w/w ustawy wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w myśl którego w toku postępowania organ administracji wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006r., sygn.akt I OSK 306/05, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 196463).
Na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie służą żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, a jedyną formą dalszego przeciwdziałania bezczynności organu jest wniesienie skargi na bezczynność, o jakiej mowa w przepisach art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (postanowienie WSA z dnia 16 listopada 2004r., sygn.akt II SA/Gd 715/04, niepubl., dostępny w Lex nr 203317).
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż będące przedmiotem skargi postanowienie jest postanowieniem wydanym w toku postępowania, dotyczy bezczynności organu lecz nie rozstrzyga o istocie sprawy. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie i nie przysługuje od niego zażalenie. Reasumując postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. dnia [...]r. nie jest postanowieniem, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Stosownie natomiast do art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. uprawniony był orzec jak w sentencji.
ar