Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm.), zwanej k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] r. odmawiającą Z.C. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowe w celu opieki nad niepełnosprawną matką – T.F.
W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium zwróciło uwagę, że matka skarżącej T. F. - wdowa (ur. [...] stycznia 1932r.) orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia [...] lipca 2020r. zaliczona została na stałe do znacznego stopnia niepełnosprawności, z tym, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 25 czerwca 2020r.
Kolegium wskazało również, że skarżąca zgodnie ze złożonym w dniu 22 lipca 2020r. oświadczeniem, zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym od 30 maja 2011r., decyzją Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] czerwca 2019r. ma przyznaną rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy na okres od 1 czerwca 2019r. do 31 maja 2021r. W tych okolicznościach organ I instancji zasadnie zdaniem Kolegium uznał, że spełnione zostały przesłanki pozytywne przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj. legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności osoby wymagającej opieki i pozostawania skarżącej i jej matki w grupie osób związanych z obowiązkiem alimentacyjnym. Jednak z uwagi na pobieranie przez skarżącą renty rolniczej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, co stanowi negatywną przesłankę określoną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 111 ze zm.), zwanej u.ś.r., organ I instancji odmówił przyznania tego świadczenia.
W ocenie Kolegium, w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. wskazano, iż ustalenie prawa do renty wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a pobieranie renty w niższej wysokości (świadczenie mniej korzystnego) niż świadczenie pielęgnacyjne, nie może przemawiać za przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego.
Kolegium stwierdziło, iż art. 27 ust. 5 u.ś.r. dotyczący zbiegu uprawnień do kilku świadczeń rodzinnych, nie przewiduje wśród nich renty rolniczej. Przepis ten, zdaniem Kolegium, nie przewiduje zbiegu świadczenia pielęgnacyjnego i renty, a wobec tego brak jest możliwości przechodzenia z renty na świadczenie opiekuńcze.
Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019r., SK 2/17, Kolegium stwierdziło, iż skutków tego wyroku nie należy odnosić do skarżącej, ponieważ pobierana przez nią renta rolnicza jest świadczeniem odrębnym niż renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy i wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zasadnie zatem – w opinii Kolegium - organ I instancji odmówił skarżącej świadczenia, wobec wystąpienie negatywnej przesłanki, tj. ustalonego dla skarżącej prawa do renty rolniczej. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, że okoliczność, iż skarżąca jest okresowo (od nadal) do 31 maja 2021r. całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym ma znaczenie w sprawie. Zdaniem Kolegium, skoro skarżąca jest okresowo całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym, to trudno uznać, aby w jej przypadku można było mówić, w świetle art. 17 ust. 1 w zw. z art. 17b u.ś.r., o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestaniu wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym w związku z koniecznością podjęcia opieki nad bliską osobą niepełnosprawną.
Kolegium podkreśliło, że nie każda rezygnacja z zatrudnienia lub zaniechanie podjęcia pracy będzie podstawą do przyznania świadczenia, lecz wyłącznie takie, których celem jest sprawowanie opieki.
Skargę na tę decyzję złożyła Z.C., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., polegającą na pominięciu celów tej ustawy i przyjęciu, że okoliczność pobierania przez opiekuna renty rolniczej stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu tej skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że poprzestanie na wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. może prowadzić do wniosku, że skarżącej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, ponieważ ma ustalone prawo do renty rolniczej. Jednak zastosowanie dyrektywy wykładni systemowej oraz dyrektywy wykładni funkcjonalnej i celowościowej prowadzi do takiego rozumowania tego przepisu, że wyłącza on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do renty rolniczej, gdy uprawiony przy zbiegu uprawnień do tych świadczeń nie złoży oświadczenia o rezygnacji z prawa do renty rolniczej.
W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;
- 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy;
- 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania;
- 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej. Organy nie dokonały bowiem błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., przyjmując odmiennie niż skarżąca, iż ustalone prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wyłącza w ogóle możliwość ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne, a wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019r., SK 2/17, nie ma zastosowania do osób mających rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.
Rozważając tak zarysowany spór prawny co do rozumienia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. – Sąd stwierdza, że kluczową dla rozpoznania tej sprawy kwestią na gruncie tegoż przepisu jest to, czy osoba mająca przyznaną rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i wymagającym stałej opieki, a także czy może ona zrezygnować z tej renty w celu uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.
Wobec tak zarysowanego sporu Sąd zauważa, że stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. "świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: (...) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji"; z tym, że "świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym".
Przepis ten w zakresie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego podmiotów mających ustaloną rentę z tytułu niezdolności do pracy był przedmiotem konstytucyjnego badania przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2019r., SK 2/17. Zauważyć jednak należy - wbrew twierdzeniom skargi – że Trybunał za niekonstytucyjny uznał ten przepis jedynie w zakresie pozbawienia prawa do świadczenia podmiotów mających przyznaną rentę z tytułu częściowej (nie zaś jak ma to miejsce w tej sprawie z tytułu całkowitej) niezdolności do pracy, a argumentacja uzasadnienia skargi odnosząca się do sytuacji osób mających ustalone prawo do emerytury, na której to oparto koncepcję kwestionowania zaskarżonej w tej sprawie decyzji, nie jest analogiczna do sytuacji osób całkowicie niezdolnych do pracy i z tej przyczyny jest nieprzydatna dla rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego rysującego się w tej sprawie.
Trybunał Konstytucyjny – badając konstytucyjność art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. – w pkt 3.3.5. uzasadnienia wskazanego wyroku "przyjął, że różnicowanie sytuacji prawnej osób rezygnujących z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi w oparciu o przyjęte przez ustawodawcę kryterium posiadania przez takie osoby ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Prowadzi ono bowiem do wyłączenia opiekunów-rencistów z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych, pomimo że sytuacja faktyczna takich osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi (gdy nie podejmują oni zatrudnienia, które mogli podjąć przy jednoczesnym pobieraniu świadczenia rentowego) jest tożsama z sytuacją osób zdolnych do pracy, lecz rezygnujących z niej w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem.
Jednocześnie Trybunał dostrzega, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, jak ma to miejsce w przypadku skarżącej. W systemie świadczeń rodzinnych brak jest z kolei rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia".
W konsekwencji w pkt 3.5. uzasadnienia "Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji". W świetle sentencji i uzasadnienia wskazanego wyroku nie może być najmniejszej wątpliwości, że uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego jest również osoba mająca przyznana rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy na takiej samej zasadzie jak osoba posiadająca ustalone prawo do emerytury. W żadnym razie uprawnienie to nie przysługuje osobie posiadającej rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Przepis w zakresie uprawnienia osób posiadających rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy obowiązuje i przysługuje mu domniemanie konstytucyjności, które nie zostało przez Trybunał obalone.
Stanowić może on zatem podstawę do odmowy przyznania świadczenia podmiotom posiadającym prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Oczywistym jest bowiem – co pomija w swojej argumentacji skarga – że przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. należy odczytywać łącznie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Podstawową zaś pozytywną przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, pomijaną – co trzeba mocno podkreślić - przez skarżącą jest "rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", z czym wiąże się obiektywną zdolność do wykonywania pracy zawodowej lub zarobkowej (możliwość podejmowania zatrudnienia) i wola jej wykonywania (gotowość do podjęcia pracy). Osoba, która z przyczyn od niej niezależnych, w tej sprawie zdrowotnych (wyłączających pracę zawodową/zarobkową) nie może podjąć zatrudnienia, jak i też nie pozostaje w gotowości do podjęcia pracy/zatrudnienia nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub pracy zarobkowej, nie posiada ona bowiem naturalnej zdolności do pracy zawodowej lub zarobkowej.
Nie może ona w konsekwencji ani zrezygnować z pracy zawodowej ani z podejmowania zatrudnienia. Również Trybunał Konstytucyjny - czego wyrazem są rozważania pkt 3.3.4 uzasadnienia wyroku - wskazał, że "wyłączenie przez ustawodawcę możliwości uzyskania przez opiekuna-rencistę świadczenia pielęgnacyjnego, a przez to również obarczenie rodziny osoby niepełnosprawnej kosztami związanymi z opieką nad osobą niepełnosprawną oraz pozbawienie w tym zakresie niepełnosprawnego członka rodziny pomocy socjalnej, stanowi nieproporcjonalne i nieuzasadnione różnicowanie. Brak jest podstaw do wykluczenia z pobierania świadczenia osób, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną z tego tylko względu, że mają one przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, (zwłaszcza) jeżeli świadczenia tego nie pobierają".
Należy mieć bowiem na uwadze przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j.: Dz.U. z 2021.266), zwanej u.s.r., normujące niezdolność rolników do pracy. W myśl art. 18 pkt 1 i art. 21 ust. 1 u.s.r. świadczeniami z ubezpieczenia emerytalno-rentowego są emerytura rolnicza lub renta rolnicza z tytułu niezdolności do pracy; renta rolnicza z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki: 1) podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu przez wymagany okres, o którym mowa w ust. 2;
- 2) jest trwale lub okresowo całkowicie niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym;
- 3) całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym powstała w okresie podlegania ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu lub w okresach, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2, lub nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Ustawodawca definiuje przy tym w art. 21 ust. 5 u.s.r. pojęcie całkowitej niezdolności do pracy, przyjmując, że "za całkowicie niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym uważa się ubezpieczonego, który z powodu naruszenia sprawności organizmu utracił zdolność do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym". Natomiast w myśl ust. 6 i ust. 7 art. 21 u.s.r. "całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym uznaje się za trwałą, jeżeli ubezpieczony nie rokuje odzyskania zdolności do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym", "całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym uznaje się za okresową, jeżeli ubezpieczony rokuje odzyskanie zdolności do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym". Nie bez znaczenia ma też regulacja art. 21b ust. 1 u.s.r., w myśl której "ubezpieczonemu spełniającemu warunki do uzyskania renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy określone w art. 21, w stosunku do którego orzeczono celowość przekwalifikowania zawodowego ze względu na trwałą całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym, przysługuje przez okres 6 miesięcy renta rolnicza szkoleniowa". Zważywszy na tę regulację prawną nie można utożsamiać – jak tego domaga się skarga – sytuacji osoby mającej ustalone prawo do emerytury i osoby mającej przyznaną rentę z tytułu całkowitej – choćby okresowej - niezdolności do pracy. O ile bowiem ta pierwsza może podjąć zatrudnienie i z niego zrezygnować z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, o tyle ta druga z uwagi na swój stan zdrowia nie posiada obiektywnej zdolności do podejmowania zatrudnienia/pracy zarobkowej, a więc nie może z niego zrezygnować, chyba że orzeczono wobec niej przekwalifikowanie zawodowe. W kontekście rezygnacji z zatrudnienia/pracy zarobkowej lub niepodejmowania zatrudnienia/pracy zarobkowej przez osobę posiadającą przyznaną rentę z tytułu niezdolności do pracy kluczowe jest bowiem, czy osoba taka – biorąc pod uwagę powody przyznania jej renty – może podjąć dotychczasowe zatrudnienie w jakimkolwiek stopniu czy też może ulec przekwalifikowaniu, co by mogło oznaczać, iż tak jak osoba o ustalonym prawie do emerytury może w jakimkolwiek zakresie wykazywać aktywność zawodową. Jeśli z uwagi na przyczyny przyznania renty nie może takiej aktywności obiektywnie realizować, to oznacza to tyle, że jej sytuacja nie jest tożsama z osobą o ustalonym prawie do emerytury. Ta ostatnia – o ile stan zdrowia jej na to pozwala – może bowiem w określonym zakresie podejmować zatrudnienie/pracę zarobkową. W konsekwencji argumentacja Trybunału Konstytucyjnego w tym aspekcie nie ma znaczenia dla oceny zasadności przyznania osobie posiadającej rentę z tytułu niezdolności do pracy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Zważywszy na tę regulację prawną – Sąd stwierdza, że skarżąca – z uwagi na orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy, z powodu której przyznano jej rentę w okresie od 1 czerwca 2019r. do 31 maja 2021r. – nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania pracy zarobkowej. Z uwagi na jej stan zdrowia została uznana za niezdolną okresowo do jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Jednocześnie skarżąca nie została skierowana na szkolenie przekwalifikujące, co dowodziłoby, że jednak z uwagi na stan zdrowia może ona wykonywać inną aktywność zarobkową. W tym zakresie decyzja przyznająca skarżącej rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy nie zawiera tego rodzaju postanowień. Sama skarżąca także w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie twierdziła, że jej stan zdrowia pozwala na podejmowanie innego rodzaju pracy czy zatrudnienia. Skarga opiera się wyłącznie na zarzucie błędnej wykładni wskazanych przepisów, nie kwestionuje natomiast ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę subsumpcji normy materialnoprawnej.
Zresztą wobec treści decyzji organu rentowego trudno byłoby stawiać w tym zakresie organom zarzuty poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych co do spornej w tej sprawie przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W przypadku skarżącej rezygnacja z zatrudnienia była podyktowana stanem zdrowia, nie zaś koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Takie zaś przyczyny rezygnacji z zatrudnienia nie wypełniają w świetle stanowiska judykatury przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Niezależnie od zarzutów skargi – Sąd w oparciu o załączone akta administracyjne nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa procesowego, w tym na relewantne prawnie okoliczności faktyczne, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi. Wobec bowiem dokonania przez organy prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. zakres postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i ocena faktów były prawidłowe. Z reguły bowiem naruszenia prawa procesowego, jak i subsumpcja normy materialnoprawnej są konsekwencja dokonania przez organy wadliwej wykładni tej normy, co jednakże nie miało miejsca w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
dc