Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 marca 2004r. M.M. wniosła zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie z dnia [...] Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] wydanym na podstawie art. 113 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego, którym organ ten z urzędu sprostował oczywiste omyłki zawarte w orzeczeniu tegoż organu z dnia [...].
Postanowienie to zawierało pouczenie, iż stronie służy na nie zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, które nastąpiło 18 marca 2004r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy).
W myśl art. 113 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.
Zgodnie natomiast z treścią art. 127 § 2 kpa w zw. z art. 144 kpa - właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
Organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów kpa są - w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w art. 17 pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością (art. 17 pkt 3 kpa).
Stosownie do artykułu 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 123, poz. 776 ze zm.) powołuje się zespoły orzekające o stopniu niepełnosprawności, tj. powiatowe zespoły do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności – jako pierwsza instancja oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności – jako druga instancja.
Zgodnie z art. 6c ust. 1 wskazanej wyżej ustawy o rehabilitacji zawodowej, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych sprawuje nadzór nad orzekaniem o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności.
Nadzór ten polega między innymi na kontroli prawidłowości i jednolitości stosowania przepisów, standardów i procedur postępowania w sprawach dotyczących orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (art. 6c ust. 2 pkt 2 ustawy).
Tak więc należy uznać, iż organem nadrzędnym nad Wojewódzkim Zespołem do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jest Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych.
Tym samym Sąd stwierdza, że na postanowienie wydane w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o sprostowaniu orzeczenia tego organu, służy zażalenie do Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych, a nie jak organ nieprawidłowo pouczył stronę - zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wynika to, jak to wyżej wykazano, z treści art. 113 § 3 w zw. z art. 17 pkt 3 kpa oraz art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Dopiero na postanowienie Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych – stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Na zakończenie powyższych rozważań należy zwrócić uwagę na to, iż stosownie do treści art. 112 kpa błędne pouczenie skarżącej co do prawa wniesienia zażalenia na kwestionowane przez stronę postanowienie nie może szkodzić stronie, co organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia winien mieć na uwadze.
Reasumując, wobec nie wyczerpania środków odwoławczych Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną.