Uzasadnienie
A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku i pozwolenia na budowę.
W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 10 § 1, art. 45, art. 61 § 4, art. 7, art. 77 § 1, art. 81, art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 §1 i § 3 w zw. z art. 9, 10 § 1 i 11, art. 15, art. 6-8 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej okoliczności przytoczone na poparcie wskazanych wyżej zarzutów stanowią dostateczną podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wybudowanie ośmiokondygnacyjnego budynku może spowodować bowiem trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w razie zmiany okoliczności może być stosownie do treści art. 61 § 4 tej ustawy w każdym czasie zmienione lub uchylone przez sąd rozpoznający sprawę.
Analiza powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą Sąd w pełni aprobuje, podkreśla się, iż zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08 – Lex nr 468877).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domaga się od Sądu ochrony tymczasowej, z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i formalnego. Zdaniem Spółki wybudowanie ośmiokondygnacyjnego budynku może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
W ocenie Sądu argumenty podniesione przez stronę skarżącą nie mogą usprawiedliwiać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przede wszystkim z tego względu, że A Spółka z o.o. nie wskazała żadnych okoliczności, o których stanowi art. 61 w/w ustawy. Taką okolicznością z pewnością nie jest ogólnikowe i dość lakoniczne stwierdzenie, że wybudowanie ośmiokondygnacyjnego budynku spowoduje trudne do odwrócenia skutki, skoro Spółka nie precyzuje, jakie konkretnie trudne do odwrócenia dla niej skutki wiążą się w wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Również podnoszone przez Spółkę zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które będą przedmiotem kontroli Sądu administracyjnego w trakcie rozprawy, nie mogą stanowić podstaw do wstrzymania wykonania decyzji. Wyjaśnić trzeba, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu i, jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05- Lex nr 302251).
Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
A.T.-P.