Uzasadnienie
D.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie odmowy przyznania rodzinie zastępczej jednorazowego świadczenia pieniężnego. Jednocześnie strona wystąpiła z żądaniem przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z W.M., dla której jest rodziną zastępczą. Łączny dochód kształtuje się na poziomie ok. 1.450 złotych, z czego kwota 1.150 złotych to kwota na utrzymanie dziecka otrzymywana z PCPR. Skarżąca posiada mieszkanie o powierzchni 48 m kw. Skarżąca nie deklaruje posiadania żadnego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż opłaty związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą ok. 300 złotych miesięcznie, opłaty za gaz – 70 złotych, energia elektryczna – 100 złotych.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżącej do przyznania prawa pomocy jedynie w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W tym zakresie zatem wniosek skarżącej nie może zostać uwzględniony.
Odnosząc się do żądania ustanowienia adwokata z urzędu, to w ocenie Referendarza sądowego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na uwadze należało mieć fakt, iż skarżąca i pozostające na jej wychowaniu dziecko utrzymuje się z dochodów w łącznej wysokości 1.450 złotych. Wysokość deklarowanych dochodów nie pozwala zaś na uznanie, że strona jest w stanie wygospodarować środki na opłacenie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG