Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2008r., wydanym w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi J. H. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia uchylił zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Starosty [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...].
W dniu 8 lutego 2008r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata lub doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2008r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na to, że postanowieniem z dnia 23 lipca 2007r. przyznano jej już prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł.
W piśmie z dnia 13 lutego 2008r., które wpłynęło do Sądu jednakże dopiero w dniu 26 lutego 2008r., o czym świadczy prezentata Biura Podawczego, skarżąca oświadczyła, iż cofa swój wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 8 lutego 2008r. Wyjaśniła przy tym, że wydany w sprawie wyrok jest dla niej korzystny, a tylko błędnie zrozumiała treść pouczenia o możliwości jego zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Do tej kategorii rozstrzygnięć niewątpliwie należy postanowienie o przyznaniu prawa pomocy, które nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej.
Przepisy art. 161 § 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. stanowią natomiast podstawę do umorzenia przez sąd postępowania w razie skutecznego cofnięcia przez skarżącego wniosku oraz bezprzedmiotowości postępowania.
Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z uwagi na treść pisma skarżącej z dnia 13 lutego 2008r., w którym oświadczyła ona, iż cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 8 lutego 2008r., gdyż wydany w sprawie wyrok uważa za korzystny, przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego postanowieniem z dnia 20 lutego 2008r. okazało się zbędne, a tym samym bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów orzeczono, jak w postanowieniu.
A. D.