Uzasadnienie
[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) ustalające dla M. K. opłatę legalizacyjną w wysokości 2.500 złotych za samowolny montaż krat zewnętrznych lokalu mieszkalnego nr 36 usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w Ł. przy ul. A18.
Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, iż M.K. wykonała okratowanie mieszkania bez dokonania zgłoszenia robót budowlanych w organie administracji architektoniczno - budowlanej.
M.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję z dnia [...] podając, iż kraty wykonała po włamaniu do jej mieszkania w celu jego zabezpieczenia. Jest biedna i nie stać jej na zapłacenie kwoty 2.500 złotych.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 7 listopada 2005 roku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżąca - M.K. oświadczyła, iż cofa skargę, gdyż chce dokonać rozbiórki krat i zamontować je w późniejszym terminie, zgodnie z prawem. Skarżąca uprzednio została pouczona przez Przewodniczącego składu orzekającego o skutkach prawnych cofnięcia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli unormowania art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, co wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności kwestionowanego aktu. Sąd nie jest również związany cofnięciem skargi, gdy dojdzie do przekonania, że zmierza ono do obejścia prawa. Wniosek taki daje się wyprowadzić z wykładni systemowej komentowanego przepisu. Wynika z tego, że skarga jest środkiem prawnym opartym na zasadzie rozporządzalności, która jest jednak ograniczona.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi. Przede wszystkim jednak przemawia za tym treść złożonego przez stronę skarżącą oświadczenia, iż chce rozebrać kraty i zrealizować je w terminie późniejszym, zgodnie z prawem.
W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60,160 i 161 § l pkt l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § l pkt l lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.