Uzasadnienie
W dniu 14 kwietnia 2017 r. M. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę schroniska dla zwierząt bezdomnych.
Przedmiotowa skarga wraz z załącznikami i kopertą została przekazana Wojewodzie [...] celem udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania do sądu – zgodnie z art. 54 § 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). O przekazaniu skargi strona skarżąca została powiadomiona.
W odpowiedzi na skargę, złożonej do sądu w dniu 17 maja 2017 r., Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko merytoryczne zaskarżonego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: p.p.s.a.).
I tak, zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
- - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W świetle powyższego zauważyć należy, iż skarżący zaskarżył do sądu postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. wydane na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowi on, iż w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z zapisów w urządzeniach rejestrowych sądu, skarżący zaskarżył decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., sprawa została oznaczona sygnaturą akt II SA/Łd 283/17. Co jednak istotne postanowienie organu z dnia [...]r. podjęte na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a. nie podlega zaskarżeniu o czym strony postępowania zostały poinformowane w pouczeniu przedmiotowego postanowienia.
Nadto nie wymaga ono uzasadnienia oraz brak jest sankcji dla organu za nierozpoznanie skierowanego do niego wniosku opartego o art. 61 § 2 ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2008 r., sygn.akt I FZ 405/08 - LEX nr 565702; J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", wyd. II, Warszawa 2006, s. 187; B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 159; B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", wyd. I, Warszawa 2008, s. 154). Niemniej jednak odmowa wstrzymania wykonania określonego aktu przez organ administracji nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu administracyjnego o wstrzymanie jego wykonania, ale w ramach sprawy, której przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...].
Reasumując, w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. zażalenie nie przysługuje o czym organ pouczył stronę skarżącą. Zaskarżone postanowienie nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Tym samym postanowienie takie nie może stanowić samodzielnej podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne.
Wobec powyższego, w sytuacji kiedy skarżone postanowienie nie podlega kontroli sądów administracyjnych, skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 w związku z art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.
A. P.