Uzasadnienie
3 II SA/Łd 375 / 02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o uznaniu B.S. za osobę bezrobotną od dnia 9 maja 2000 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 6 miesięcy od dnia 17 maja 2000 r. Decyzja ta podjęta została na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23, art. 24, art. 25 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r., nr 25, poz. 128 z późn. zm.). Decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez B.S. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17 listopada 2000 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku.
Decyzją z dnia [...] Starosta [...], po uprzednim wznowieniu postępowania, uchylił decyzje ostateczne o uznaniu B.S. za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych, o utracie prawa do zasiłku z powodu upływu okresu pobierania i o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 maja 2001 r. oraz orzekł o odmowie uznania B.S. za osobę bezrobotną od dnia 9 maja 2000 r. i odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w dniu 7 sierpnia 2001 r. organ powziął informację, iż B.S. przyznano świadczenie rentowe od dnia 1 maja 2000 r.
Decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o obowiązku zwrotu przez B.S. nienależnie pobranego zasiłku w kwocie 3.175,40 złotych. Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 28 oraz art. 6 pkt 6 lit. c) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W odwołaniu od tej decyzji B.S. podniosła, że rentę przyznano jej dopiero w dniu sierpniu 2001 r. z wyrównaniem od dnia 1 maja 2000 r. W okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie otrzymywała świadczenia rentowego. Odwołująca się podała także, że wyrównanie świadczenia rentowego przeznaczyła na spłatę pożyczek, które musiała zaciągnąć na bieżące utrzymanie siebie i rodziny.W odwołaniu B.S. zawarła również wniosek o umorzenie należności podnosząc swoją bardzo trudną sytuację rodzinną i majątkową.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art.6 c ust. 2 pkt.2 i art. 23 i art. 28 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Organ odwoławczy podzielił wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosty [...]. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na ustalenie, że organ rentowy nie dokonał pomniejszenia świadczenia rentowego o kwotę pobranego przez zainteresowaną zasiłku dla bezrobotnych stosownie do treści art. 29 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B.S. ponowiła argumenty zawarte w odwołaniu i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
Oznacza to, iż Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji bada,czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, iż przy jej wydawaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 28 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu za nienależnie pobrane świadczenie uważa się miedzy innymi zasiłek wypłacony za okres, za który zainteresowany nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, jeżeli organ rentowy nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 29 ustawy. Zatem warunkiem koniecznym dla uznania pobranego zasiłku za nienależnie pobrane świadczenie jest ustalenie, czy organ rentowy dokonał stosownego pomniejszenia. Akta postępowania w żadnym razie nie pozwalają na stwierdzenie, czy organ rentowy dokonał pomniejszenia świadczenia. Pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. z dnia [...] potwierdza jedynie fakt, że skarżącej przyznano rentę inwalidzką od dnia 1 maja 2000 r. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że organ rentowy nie dokonał pomniejszenia świadczenia rentowego jest całkowicie dowolne i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym.
Niezależnie od powyższego należy też podnieść, że przepis art. 29 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wprowadza pewne ograniczenia co do dopuszczalności takiego pomniejszenia jak też jego wysokości. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy pomniejszenie świadczenia rentowego nie jest dopuszczalne jeśli renta z tytułu niezdolności do pracy nie przekracza połowy najniższego wynagrodzenia. Przepis art. 29 ust. 2 wprowadza zaś ograniczenie kwoty pomniejszenia do wysokości przyznanej za ten okres kwoty renty z tytułu niezdolności do pracy.
W ocenie sądu przepis art. 28 ust. 2 pkt 3 winien być interpretowany w powiązaniu z art. 29 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Pobrany zasiłek może być uznany za nienależnie pobrane świadczenie tylko wówczas, gdy organ rentowy nie pomniejszył kwoty świadczenia, choć nie było ku temu przeszkód prawnych. Jeśli organ rentowy nie pomniejszył świadczenia z tego powodu, że przyznane świadczenie nie przekraczało połowy najniższego wynagrodzenia lub też ograniczył kwotę pomniejszenia stosownie do treści art. 29 ust. 2 ustawy to wówczas nie można mówić o nienależnie pobranym świadczeniu w rozumieniu art. 28 ust 2 pkt 3 ustawy. Prowadzi to do wniosku, iż organ orzekający o zwrocie nienależnego świadczenia winien rozpatrzyć również dopuszczalność i wysokość zwrotu świadczenia według reguł określonych w art. 29 ustawy.
Na marginesie należy podkreślić, iż w odwołaniu od decyzji skarżąca zawarła wniosek o umorzenie należności powołując się na swoją wyjątkowo trudną sytuacje materialną. Tej części pisma skarżącej należało nadać odrębny bieg i rozpoznać wniosek w trybie art. 28 ust. 8 ustawy.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.