Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił J. M. przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.).
Nie zgadzając się z tą decyzją J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i jednocześnie złożył do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił w/w decyzję własną z dnia [...] i przyznał J. M. uprawnienie do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej w okresie od [...] do [...] łącznie przez [...] i odmówił przyznania uprawnienia za pracę w okresie od [...] do [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wskazano zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nad działalnością administracji publicznej. Z kolei art. 52 § l w/w ustawy stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, natomiast § 2 tegoż przepisu wyjaśnia co należy rozumieć pod pojęciem "wyczerpania środków odwoławczych'" stanowiąc, iż jest to sytuacja, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zaskarżona decyzja z dnia [...], Nr [...] zawiera wyraźne pouczenie, iż strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu wydającego tę decyzję, czyli Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Oznacza to, iż skarżący wnosząc skargę na powyższą decyzję z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy co stanowi warunek sine qua non dopuszczalności skargi. W tym stanie rzeczy, należy uznać, iż zaskarżenie do Sądu w/w aktu jest niedopuszczalne, a stosownie do treści art. 58 § l pkt 6 powołanej ustawy stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Odrzucenie zaś skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania orzeczenia o charakterze merytorycznym.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § l pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak wyżej.