Uzasadnienie
II SA/Łd 378/26
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Z. na decyzję Rektora Akademii Piotrkowskiej z 9 kwietnia 2026 r. (nr 4/2026, znak: KR.0143.14.2026) utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej].
Z akt sprawy wynika, że 6 marca 2026 r. Z. (dalej: strona skarżąca lub "Z") złożył do Rektora Akademii Piotrkowskiej wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz kopii dokumentów dotyczących gospodarowania środkami publicznymi Akademii Piotrkowskiej w związku z przyznawaniem dodatków zadaniowych dyrektor [...] lic. M. R. Wniosek obejmował w szczególności:
- - wskazanie, czy w okresie od 1 lipca 2025 r. do 28 lutego 2026 r. lic. M. R. przyznawano dodatki zadaniowe wypłacane w cyklu miesięcznym, a jeżeli tak - podanie wysokości tych dodatków w każdym miesiącu objętym wnioskiem;
- - wskazanie, jakie konkretne dodatkowe zadania zostały jej powierzone w związku z przyznaniem dodatków zadaniowych, z określeniem daty powierzenia, przewidzianego czasu wykonywania, zakresu rzeczowego, podstawy organizacyjnej i oczekiwanych rezultatów;
- - wskazanie czy zadania te wykraczały poza standardowy zakres obowiązków na stanowisku dyrektora [...] oraz czy były weryfikowane lub rozliczane, a jeżeli tak - przez kogo;
- - udostępnienie kopii dokumentów związanych z przyznaniem i wypłatą dodatków zadaniowych, w szczególności dokumentów powierzających dodatkowe zadania, dokumentów przyznających dodatek, dokumentów potwierdzających okres obowiązywania dodatków oraz dokumentów kadrowo-płacowych w zakresie naliczenia i podstawy wypłaty dodatku, z dopuszczeniem anonimizacji danych podlegających ochronie.
Decyzją z 20 marca 2026 r. (nr 2/2026 znak: KR.0143.7.2026) Rektor Akademii Piotrkowskiej odmówił udostępnienia żądanych informacji i dokumentów, powołując się na trzy niezależne podstawy odmowy: ochronę prywatności osoby fizycznej (tajemnica wynagrodzenia), brak pełnienia przez dyrektor [...] funkcji publicznej oraz nadużycie prawa do informacji publicznej przez skarżącego.
Strona skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Uzasadniając swoje stanowisko strona zarzuciła decyzji błędne utożsamienie całego zakresu żądania ze sferą prywatności pracownika, bezzasadne pominięcie publicznego charakteru informacji dotyczących wydatkowania środków publicznych, brak rozważenia anonimizacji dokumentów i częściowego udostępnienia oraz nietrafne uznanie, że stanowisko dyrektor [...] pozostaje poza sferą jawności właściwej dla stanowisk związanych z wykonywaniem zadań publicznych i gospodarowaniem środkami publicznymi.
Dodatkowo Z. podniósł również, że zgodnie z regulaminem organizacyjnym Akademii Piotrkowskiej dyrektor [...] zarządza [...]. Podniesiono także, że bezpośrednio podlegają jej m.in. [...], a więc nie jest to stanowisko czysto pomocnicze, lecz stanowisko kierownicze i organizacyjne, osadzone w rdzeniu funkcjonowania administracji publicznej uczelni.
Zaskarżoną do tutejszego sądu decyzją z 9 kwietnia 2026 r. (nr 4/2026, znak: KR.0143.14.2026) Rektor utrzymał w mocy decyzję nr 2/2026.
W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny - ustawa przyznaje je każdemu, zakazując jednocześnie żądania wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Niemniej jednak dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
Dalej organ powołał się na przepisy regulujące ochronę prywatności osoby fizycznej - m.in. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych (RODO), które stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej i przesądza, że dane osobowe podlegają szczególnej ochronie.
Zdaniem organu informacja o indywidualnym wynagrodzeniu pracownika - w tym o wysokości i składnikach wynagrodzenia, w szczególności o dodatkach zadaniowych - stanowi informację należącą do sfery życia prywatnego tej osoby i podlega ograniczeniu dostępu na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacje o wynagrodzeniu pracownika należą do dóbr osobistych chronionych na gruncie prawa cywilnego (art. 23 k.c.).
Następnie organ wskazał, że ograniczenie dostępu do informacji o wynagrodzeniu nie ma zastosowania wyłącznie do osób pełniących funkcje publiczne. W tym kontekście organ zauważył, że Dyrektor [...] nie pełni funkcji publicznej w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko to ma charakter pomocniczy, doradczy, opiniujący lub konsultujący - jest pozbawione imperium, a wydawane przez nią oceny i opinie nie są wiążące i mogą być uwzględnione lub nieuwzględnione przez Rektora, kształtującego bezpośrednio sytuację prawną innych podmiotów. Rektor zaakcentował więc, że skoro osoba objęta wnioskiem dostępowym nie pełni funkcji publicznej, brak jest podstaw do wyłączenia ochrony prywatności, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w odniesieniu do jakichkolwiek składników jej wynagrodzenia, w tym dodatków zadaniowych.
Na koniec Rektor podniósł, że niezależnie od powyższego niniejszy wniosek stanowi nadużycie publicznego prawa podmiotowego, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej, i z tego względu również nie zasługuje na ochronę prawną. Organ podkreślił, że wnioskodawca złożył już analogiczny wniosek 23 listopada 2025 r., w zakresie którego wydano decyzję z 8 grudnia 2025 r. odmawiającą udostępnienia żądanych informacji i utrzymującą ją w mocy decyzję z 13 stycznia 2026 r. Obecny wniosek stanowi w swej istocie ponowienie tamtego żądania z rozszerzeniem zakresu czasowego - nie wynika z żadnego nowego interesu publicznego, lecz jest kontynuacją działań zmierzających do pozyskania informacji dotyczących konkretnej osoby w celu innym, niż troska o dobro publiczne. Zdaniem Rektora wnioskodawca nie działa w interesie społeczności akademickiej Akademii Piotrkowskiej, lecz realizuje własne cele wynikające z nieskrywanej niechęci wobec lic.
M. R. Wnioskodawca wielokrotnie - będąc [...] - próbował wymóc na Rektorze rozwiązanie umowy najmu mieszkania służbowego zajmowanego przez lic. R. i jej rodzinę. Sekwencja składanych wniosków o dostęp do informacji publicznej dotyczących tej samej osoby, po uprzedniej odmowie, wskazuje w sposób jednoznaczny, że celem wnioskodawcy jest zaspokojenie prywatnych animozji, dyskredytowanie tej osoby i prowadzenie sporu osobistego, a nie kontrola społeczna.
W dniu 15 kwietnia 2026 r. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję nr 4/2026, zaskarżając ją w całości i wnosząc zarazem o uchylenie decyzji nr 2/2026.
Strona zarzuciła organowi naruszenie:
- 1) art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 10 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez błędne uznanie, że objęte wnioskiem informacje i dokumenty nie podlegają udostępnieniu, mimo że dotyczą gospodarowania środkami publicznymi Akademii Piotrkowskiej oraz podstaw wydatkowania tych środków;
- 2) naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że cały zakres żądania wkracza w sferę prywatności pracownika, podczas gdy wniosek obejmuje przede wszystkim informacje o wydatkowaniu środków publicznych, powierzonych zadaniach oraz dokumentach stanowiących podstawę przyznania i wypłaty dodatków zadaniowych;
- 3) naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez faktyczne oparcie rozstrzygnięcia na ocenie motywów wnioskodawcy i przypisaniu mu rzekomego nadużycia prawa do informacji publicznej, mimo że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego ani uzależniać rozpoznania wniosku od motywów jego złożenia;
- 4) naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyczerpujące wyjaśnienie sprawy, brak rzetelnej analizy poszczególnych elementów żądania, brak oceny możliwości anonimizacji dokumentów i częściowego ich udostępnienia oraz brak należytego uzasadnienia decyzji;
- 5) błąd w ustaleniach prawnych polegający na przyjęciu, że dyrektor [...] Akademii Piotrkowskiej nie wykonuje zadań związanych z funkcjonowaniem podmiotu publicznego i gospodarowaniem środkami publicznymi w stopniu uzasadniającym jawność informacji objętych wnioskiem;
- 6) naruszenie zasady proporcjonalności, wywodzonej z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a., przez zastosowanie odmowy całościowej, mimo że organ powinien był rozważyć udostępnienie przynajmniej tej części informacji i dokumentów, która nie podlega ewentualnym ograniczeniom, ewentualnie po dokonaniu niezbędnej anonimizacji.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organ wadliwie przyjął, iż przedmiotem wniosku jest wyłącznie prywatne wynagrodzenie konkretnej osoby. Tymczasem wniosek dotyczy wydatkowania środków publicznych Akademii Piotrkowskiej na dodatki zadaniowe, podstaw ich przyznania, dokumentów uzasadniających ich wypłatę oraz informacji o zadaniach, które miały te wydatki uzasadniać. Są to informacje odnoszące się bezpośrednio do działalności podmiotu publicznego oraz gospodarowania środkami publicznymi, a więc co do zasady należące do sfery jawności w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Dalej argumentując strona podniosła, iż nawet przy założeniu, że część danych zawartych w niektórych dokumentach mogłaby podlegać ochronie z uwagi na prywatność osoby fizycznej, nie uzasadniało to odmowy udostępnienia całego żądanego materiału. Organ powinien był rozważyć udostępnienie dokumentów po anonimizacji danych prawnie chronionych, stosownie do art. 5 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dotyczy to w szczególności dokumentów powierzających zadania, dokumentów przyznających dodatki, dokumentów określających okres ich obowiązywania oraz dokumentów źródłowych dotyczących podstaw wypłaty dodatków. Zaskarżone decyzje całkowicie pomijają tę możliwość, mimo że została ona wyraźnie wskazana już na etapie wniosku.
Strona skarżąca nie podzieliła poglądu organu, jakoby dyrektor [...] nie wykonywała zadań związanych z funkcjonowaniem podmiotu publicznego i nie pozostawała w sferze jawności. Z samego opisu tego stanowiska, przywołanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wynika jego kierowniczy, organizacyjny i nadzorczy charakter. Stanowisko to pozostaje w ścisłym związku z funkcjonowaniem uczelni publicznej, organizacją jej administracji oraz rozdysponowaniem zasobów i zadań. Co najmniej więc wadliwe jest stanowisko organu, który w sposób kategoryczny wyłączył cały zakres żądania spod standardów jawności.
Strona zarzuciła również, że całkowicie bezzasadny jest zarzut nadużycia prawa do informacji publicznej. Prawo to ma charakter powszechny i zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest uzależnione od tego, czy organ aprobuje motywy wnioskodawcy. Organ w istocie oparł odmowę na przypisaniu określonych intencji, odnosząc się do rzekomych sporów osobistych, zamiast dokonać obiektywnej analizy treści wniosku. Sam fakt, że wniosek dotyczy tej samej osoby, nie oznacza jeszcze nadużycia prawa, zwłaszcza gdy wniosek jest konkretny, ograniczony przedmiotowo i czasowo, dotyczy istniejących dokumentów oraz ma oczywisty walor kontrolny w zakresie rozdysponowania środków publicznych.
Zdaniem strony skarżącej decyzje organu naruszają podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Organ nie przeprowadził rzetelnej analizy poszczególnych elementów żądania, nie wskazał, które konkretnie informacje lub które fragmenty dokumentów miałyby podlegać ochronie, nie rozważył częściowego udostępnienia po anonimizacji i nie uzasadnił, dlaczego odmowa musiała mieć charakter całościowy. W konsekwencji uzasadnienie obu decyzji nie spełnia wymagań wynikających z art. 107 § 3 k.p.a., a całe postępowanie pozostaje sprzeczne z art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 tej ustawy.
Strona podkreśliła, że wniosek z 6 marca 2026 r. został sformułowany w sposób precyzyjny i nie wymagał od organu tworzenia nowych informacji. Dotyczył istniejących dokumentów oraz prostych danych odnoszących się do konkretnego okresu, określonej osoby i określonych świadczeń finansowanych ze środków publicznych. Organ nie wykazał, aby żądanie miało charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nieproporcjonalny lub niemożliwy do wykonania, a mimo to zastosował najdalej idący środek w postaci odmowy całościowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Rektora Akademii Piotrkowskiej w Piotrkowie Trybunalskim z 9 kwietnia 2026 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z 25 marca 2026 r. nie naruszają bowiem prawa.
Zgodnie z art. 21 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej], do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.]. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). W ramach owej kontroli sąd administracyjny stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Rektora Akademii Piotrkowskiej w Piotrkowie Trybunalskim z 9 kwietnia 2026 r. (dalej: Rektor lub organ) z 9 kwietnia 2026 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia Z. w P. (dalej skarżący) informacji publicznej na podstawie art. 17 w zw. z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3, art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył - jak to określił wnioskujący - informacji oraz kopii dokumentów dotyczących gospodarowania środkami publicznymi Akademii Piotrkowskiej w związku z przyznawaniem dodatków zadaniowych Dyrektor [...] lic. M. R. W treści wniosku skarżący szczegółowo wskazał zakres żądanych informacji i dokumentów.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Akt ten - jako rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ustawy zasadniczej - reguluje zasady i tryb udostępniania informacji publicznych, określając przy tym również ograniczenia w dostępie do tego rodzaju informacji.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Jak wynika z treści art. 13 ust. 1 powoływanej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje - co do zasady - bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Dostęp do informacji publicznej nie jest jednak nieograniczony, przez co przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują również możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej na skutek złożonego wniosku. W myśl art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawy do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej zachodzą w szczególności w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku jest informacja publiczna, która podlega ochronie na zasadach przewidzianych w art. 5 przywoływanej ustawy. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.
Ustęp 2 stanowi natomiast, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Podkreślenia wymaga, że zastosowanie powyższych regulacji dopuszczalne jest jedynie w sytuacjach, w których spełniony jest zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie kwestie te pozostają poza sporem. Jeżeli chodzi o zakres podmiotowy, to nie ma żadnych wątpliwości, że adresat wniosku - Rektor Akademii Piotrkowskiej w Piotrkowie Trybunalskim jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych. Powyższe nie budziło też jakichkolwiek wątpliwości stron postępowania.
Wątpliwości dotyczyły natomiast tego czy żądane informacje dotyczące ujawnienia wynagrodzenia konkretnego pracownika - w tym wysokości i składników wynagrodzenia, w szczególności dodatków zadaniowych - mają charakter informacji publicznej.
Z jednej strony w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, zatem taki charakter ma również informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych z których pochodzą m.in. wynagrodzenia, dodatki do wynagrodzenia, oraz nagrody i premie osób zatrudnionych w organach administracji publicznej. W tym kontekście zwraca się jednakże uwagę, że nie wszystkie informacje dotyczące wynagrodzeń, premii, czy nagród podlegają udostępnieniu. Ograniczenie wprowadza już art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który zapewniając, że każdemu przysługuje, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej", czyni to z zastrzeżeniem art.
5. Przepis ten w ust. 2 stanowi jasno, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne pod warunkiem, że informacje te mają związek z pełnieniem tych funkcji, w tym warunkami powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Z drugiej strony w orzecznictwie wskazuje się również, że informacją publiczną nie jest wiedza o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych w konsekwencji czego żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wąskości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W przedmiocie tym wypowiadał się przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który w obszernym uzasadnieniu wyroku z 14 czerwca 2022 r., II SAB/Lu 45/22 wskazywał między innymi, że: "nie podlegają udostępnieniu dane dotyczące wysokości środków wydatkowanych na wynagrodzenia (w tym nagrody, premie regulaminowe) ad personam wskazanych z imienia i nazwiska pracowników Urzędu Miasta, niepełniących funkcji publicznych, gdyż nie stanowią one informacji publicznej. Innymi słowy o ile ilość środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie (w tym także różnego typu nagrody) stanowi jawną informację publiczną, o tyle już wysokość miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych pracowników samorządowych niepełniących funkcji publicznych w określonym okresie przymiotu tego nie mają. Wniosek zatem o udostępnienie informacji o wysokości wynagrodzenia wypłacanych konkretnym osobom w konkretnym czasie nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o wysokości środków z budżetu jednostki samorządu terytorialnego przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem pracy na określonych stanowiskach w ramach realizowania zadań publicznych".
Wniosek taki w istocie dotyczy - na co trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z: 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; 27 września 2019 r., I OSK 2710/17; 18 września 2018 r., I OSK 2434/16; 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17 - wskazania kwot wypłacanych konkretnej osobie - oznaczonej z imienia i nazwiska - dotyka zatem w sposób bezpośredni sfery ad personam. W orzeczeniach tych zakwestionowano więc publiczny charakter informacji ad personam. Warto też wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2015 r., I OSK 430/14, w który wskazano, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych. Jak wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w treści uzasadnienia powoływanego wyroku, uwzględnienie przez organ żądania udzielenia informacji publicznej w istocie wypaczyłyby instytucję informacji publicznej oraz powodowałoby, że doszłoby do ujawnienia świadczeń wypłacanych konkretnym osobom niepełniącym jakichkolwiek funkcji publicznych.
Rozpatrzenie wniosku w żądanym zakresie stanowiłoby nadużycie prawa do informacji publicznej. Informacja bowiem o wypłaceniu konkretnej osobie świadczenia w postaci nagrody lub premii, sama w sobie nie odzwierciedla wysokości środków z majątku publicznego wydatkowanych na wynagrodzenia pracowników, a zmierza do uzyskania wiedzy o kwotach wypłacanych konkretnym osobom. Konkluduje w tym wyroku sąd, że słusznie zatem wskazał organ, iż sformułowanie w ten sposób wniosku powoduje, że żądane informacje nie dotyczą jawności wydatkowania środków publicznych in genere, lecz powodują de facto ujawnienie informacji o wysokości zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnej osobie. Omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej ma natomiast za cel służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych. Udzielenie natomiast przez organ informacji na sformułowany przez skarżącą wniosek wypaczyłyby instytucję informacji publicznej.
Jak trafnie z kolei wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 września 2019 r., I OSK 2710/17 "Pytanie dotyczące wynagrodzenia konkretnej osoby, które jest wypadkową również takich elementów jak np. różnego rodzaju dodatki, m.in. dodatki stażowe lub funkcyjne, dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych (kształtujące wynagrodzenie brutto rozumiane jako wynagrodzenie obejmujące wszystkie jego składniki) oraz np. zindywidualizowane składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz potrącenia dokonywane bez zgody i za zgodą pracownika (kształtujące wynagrodzenie netto), nie jest pytaniem o wysokość środków z budżetu państwa przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych. Wykładnia normatywnego pojęcia >>informacji publicznej