Uzasadnienie
II SA/Łd 386/14
W dniu 4 kwietnia 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga B. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Formułując szereg wniosków procesowych, strona skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 – w dalszej części uzasadnienia powoływana jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Istotne jest, iż zastosowanie przytoczonej normy prawnej jest możliwe wyłącznie w odniesieniu do aktów prawnych, które kwalifikują się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295).
Strona skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] którą organ w pkt 1 rozstrzygnięcia umorzył postepowanie odwoławcze z odwołania B. K. i B. K. oraz odwołania J. P., w pkt 2 utrzymał w mocy decyzję organu ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji.
W ocenie sądu zaskarżona decyzja jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które nie nadaje się do wykonania. Decyzja w pkt 1 to w istocie rozstrzygnięcie procesowe, którego wydanie nie skutkuje nałożeniem na stronę skarżącą, żadnego rodzaju obowiązku działania, zaniechania, czy też nakazu znoszenia określonego zachowania. Z kolei w pkt 2 utrzymana została w mocy decyzja organu I instancji ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji, która także nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Rozstrzygnięcie tego rodzaju także nie rodzi żadnych praw, nie zobowiązuje do podjęcia określonych czynności o wstrzymaniu, których można by orzec. Zakreśla pewne ramy przyszłej inwestycji, nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, które swym orzeczeniem sąd mógłby wstrzymać.
Reasumując, zaskarżona decyzja w całości nie jest aktem, który wywoływałby skutki materialne, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Oznacza to, iż decyzja taka nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym.
W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
a.bł.