Uzasadnienie
S. N. zaskarżył do sądu administracyjnego pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...], znak: [...], w przedmiocie informacji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy dotyczącej przyznania pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb opisanych we wniosku skarżącego z 29 października 2018 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o odrzucenie skargi.
Organ wyjaśnił, że jego pismo z [...], znak: [...]; nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem w rozumieniu ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a.". Pismo to jest zawiadomieniem skierowanym przez Kolegium do skarżącego, w którym poinformowano stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a ponadto poinformowano stronę o terminie rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Kolegium podniosło również, że skarżący nie precyzuje w skardze zarzutów pod adresem organu II instancji, nie zarzuca mu bezczynności w załatwieniu sprawy, czy przewlekłości postępowania. W istocie skarżący składa ogólnie sformułowaną skargę na pismo Kolegium o charakterze informacyjnym.
Kolegium dodało, że decyzję z [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z [...], nr [...], o odmowie przyznania żądanej pomocy na wniosek z 29 października 2018 r. skarżący zaskarżył do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - w skrócie: "p.p.s.a." - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej określonych przypadkach.
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest zatem wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sąd administracyjny.
W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że pismem Kolegium z [...], nr [...], poinformowało możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a ponadto poinformowano stronę o terminie rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Zaskarżone pismo nie należy zatem do kategorii aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które to akty i czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
B.A.