Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła J. K. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 maja 2010r., skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wraz z pouczeniem o trybie uiszczenia wymaganego wpisu od skargi doręczono skarżącej w dniu 12 maja 2010r. (k. 12).
W związku z tym, zakreślony w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi siedmiodniowy termin do jego uiszczenia upłynął dla skarżącej w dniu 19 maja 2010r. (środa).
W powyższym terminie wymaganego wpisu od skargi skarżąca jednakże nie uiściła.
Natomiast w piśmie z dnia 10 maja 2010r. cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania w sprawie. Wyjaśniła przy tym, iż spór został zakończony polubownie, gdyż w dniu 6 maja 2010r. zawarła z A S.A. umowę o ustanowieniu służebności przesyłu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłatami sądowymi są natomiast wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. Pismami, o których mowa w tym przepisie są skarga, skarga kasacyjna oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Pismo nieopłacone nie wywołuje zatem żadnych skutków procesowych. Do czasu uzupełnienia tego braku sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków stron, z pismem cofającym skargę oraz zawierającym wniosek o umorzenie postępowania włącznie.
Stanowisko takie przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jeszcze na tle analogicznego unormowania zawartego w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1967r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. – Dz.U. z 2002r., nr 9, poz. 88 ze zm.) i jest ono aprobowane przez doktrynę (vide: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207, s. 460 z glosą J. P. Tarno; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606).
W tej sytuacji, z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do uiszczenia wpisu od skargi, Sąd nie był uprawniony do oceny dopuszczalności cofnięcia przez skarżąca skargi. Stosownie bowiem do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
A.D.