Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nałożył na K.S. grzywnę w wysokości 16710 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 27 września 2006 roku polegającym na wykonaniu rozbiórki budynku mieszkalnego
Od powyższego postanowienie K.S. złożył zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł..
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 134 oraz 144 kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził, iż zażalenie to zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 141 § 2 kpa, w związku z czym należy pozostawić je bez rozpoznania.
W dniu 15 lutego 2007 roku K.S. wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...], nr [...]. Wnioskodawca nadmienił, iż uchybił terminowi do wniesienia środka zaskarżenia, ponieważ od dłuższego czasu nie przebywa pod adresem zameldowania, przedmiotowe postanowienie zostało odebrane przez jego matkę, która o tym fakcie powiadomiła wnioskodawcę dopiero po upływie terminu procesowego.
Po rozpatrzeniu wniosku strony, postanowieniem z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 kpa, odmówił K.S. przywrócenia terminu do złożenia zażalenia.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż wniosek strony nie spełnia wymogów o jakich mowa w art. 58 § 2 kpa, co nie pozwala na jego pozytywne załatwienie. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał, iż istniały przeszkody uniemożliwiające mu zachowanie terminu do wniesienia zażalenia.
W dniu 23 marca 2007 roku K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Skarżący podniósł, iż zaskarżony akt jest dla niego krzywdzący oraz nadmienił, iż wszystkie starania o zalegalizowanie budynku i doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem kończyły się ciągłym niepowodzeniem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
W dniu 24 września 2007 roku na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi skarżący poparł wniesioną skargę oraz stwierdził, iż na przełomie listopada i grudnia 2006 roku przebywał na delegacji poza miejscem zamieszkania.
W dniu 27 września 2007 roku skarżący złożył do akt sprawy zaświadczenie od pracodawcy potwierdzające, iż w dniach od 25 listopada 2006 roku do 6 grudnia 2006 roku przebywał służbowo w miejscowości S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanego aktu).
Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod względem zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę, może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.
Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonego aktu także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała postanowienie strona skarżąca.
Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jego uchylenia.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż złożenie przez K.S., w dniu 7 grudnia 2006 roku, zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...], nr [...], nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu.
Stosownie do treści art. 58 § 1 i 2 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:
- - uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy został uprawdopodobniony,
- - zainteresowany złożył wniosek (prośbę) o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu,
- - zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.
O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpoznania odwołania lub zażalenia.
Na postanowienie wydane na podstawie art. 59 § 2 nie służy zażalenie, jednakże postanowienie to, jako kończące postępowanie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący występując z wnioskiem o przywrócenie terminu, nie wykazał kumulatywnego wystąpienia wszystkich przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do złożenia zażalenia.
Przyjmując argumentację skarżącego, iż przyczyną nieterminowego wniesienia środka zaskarżenia była jego czasowa nieobecność w miejscu zamieszkania wymuszona obowiązkami zawodowymi podnieść należy, iż wniosek K.S. o przywrócenie terminu do złożenie zażalenia także został wniesiony ze znacznym przekroczeniem terminu do jego złożenia. Ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu wystawionego przez pracodawcę skarżącego jednoznacznie wynika, iż w okresie od 25 listopada 2006 roku do 6 grudnia 2006 roku przebywał on w delegacji poza miejscem swojego zamieszkania. Uznać zatem należy, iż w dniu 7 grudnia 2006 roku ustała przyczyna, dla której skarżący uchybił terminowi do skutecznego wystąpienia ze środkiem zaskarżenia.
Jednocześnie w tej dacie rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na kwestionowane postanowienie. Tymczasem K.S. z przedmiotowym wnioskiem wystąpił dopiero w dniu 15 lutego 2007 roku, a więc ze znacznym przekroczeniem terminu do jego wniesienia. Już tylko ta okoliczność stanowiła wystarczającą przeszkodę w uwzględnieniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu.
Niezależnie od powyższych nieprawidłowości, odnosząc się do zasadności samego wniosku, a więc jego merytorycznej przesłanki braku zawinienia w uchybieniu terminu stwierdzić należy, iż również w tym zakresie K.S. nie przedstawił argumentacji zasługującej na uwzględnienie. We wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej skarżący, jako okoliczność faktyczną uzasadniającą brak winy w uchybieniu terminowi, wskazał zbyt późne powzięcie wiadomości o doręczonym postanowieniu wskutek odebranie pisma przez matkę w okresie jego nieobecności w miejscu zamieszkania. Okoliczność ta nie może przesądzać o braku winy skarżącego. Doręczenie pisma dorosłemu domownikowi, zgodnie z art. 43 kpa, jest jak najbardziej prawidłowe i powoduje rozpoczęcie biegu terminów procesowych dla adresata. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw.
O braku winy można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Fakt czasowego przebywania skarżącego poza miejscem zamieszkania sam przez się nie wyłącza jego zawinienia w uchybieniu terminowi do skutecznego wystąpienia ze środkiem zaskarżenia, jeśli doszło w tym czasie do skutecznego doręczenia kwestionowanego postanowienia.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.
P.Pie