Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 4/19, oddalił skargę S. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od postanowienia zawiadamiającego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy dotyczącej wniosku o przyznanie pomocy finansowej.
Pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną podnosząc, że w niniejszej sprawie jest wiele podstaw do uchylenia ww. wyroku. Skarżący wskazał m.in., że wyrok podlega uchyleniu na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – w skrócie: "p.p.s.a." – ze względu na całkowite pozbawienie możliwości obrony. Ponadto skarżący stwierdził, że sąd, rozpoznając jego skargę, wbrew art. 135 p.p.s.a., nie usunął żadnych aktów wydanych niezgodnie z prawem, ani czynności dokonanych niezgodnie z prawem.
Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd miał również obowiązek rozpoznać wszystkie jego zarzuty i wnioski, a tego nie zrobił. W ocenie skarżącego wszystkie zarzuty i wnioski powinny być uwzględnione. Skarżący zarzucił także, że uzasadnienie wyroku nie odpowiada prawu. Skarżący dodał, że wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego dotyczy jakości sporządzonej skargi kasacyjnej i zgodności z prawem, a nie jej fizycznego sporządzenia przez osobę będącą adwokatem czy radcą prawnym. Skarżący stwierdził, że w sprawie doszło do wielu manipulacji i dlatego nie zgadza się na wprowadzenie dodatkowych manipulacji przez adwokata czy radcę prawnego.
W ocenie skarżącego nikt mu nie gwarantuje, że adwokat czy radca prawny nie będzie działał na jego szkodę. Zdaniem skarżącego ma on prawo prowadzić wszystkie swoje sprawy osobiście i bez adwokata również, przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wraz ze skargą kasacyjną skarżący, na podstawie art. 19 p.p.s.a., wniósł o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie Sędziego NSA Bogusława Klimowicza, Sędzi WSA Agnieszki Grosińskiej i Sędzi WSA Magdaleny Sieniuć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie natomiast z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia lub niedopuszczalną z innych przyczyn, jak również skargę kasacyjną, której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.
Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia wymogu tzw. "przymusu adwokacko-radcowskiego" określonego w art. 175 § 1 p.p.s.a., bowiem nie została ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym. Oznacza to, że sporządzona osobiście przez skarżącego skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 178 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.
B.A.