Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M.M. w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 9 marca 2022r., znak SKO.4150.67.2022, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 13 stycznia 2022r. DPRG-UA-IX.42.2022 w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na działce nr [...] w obrębie [...].
U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:
Wnioskiem z dnia 18 lutego 2021 r. M.M. (powoływany dalej jako "skarżący") wystąpił o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na działce nr [...] w obrębie [...].
Prezydenta Miasta Łodzi po uzyskaniu informacji, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze, dla którego Rada Miejska w Łodzi podjęła dnia 14 czerwca 2018 r. uchwałę nr LXXII/1942/18 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2021 r. nr DPRG-UA-IX.201.2021 zawiesił z urzędu do dnia uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz nie dłużej niż do dnia 18.11.2021 r. postepowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.
W dniu 20 października 2021 r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr XLIX/1505/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz wschodniej granicy Miasta. Ww. uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego dnia 9 grudnia 2021 r. poz. 5802. Po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, uchwała nr XLIX/1505/21 Rady Miejskiej w Łodzi weszła w życie. Nieruchomość przy ul. [...] (dz. nr [...] w obrębie [...]) znajduje się na obszarze objętym uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi nr XLIX/1505/21 z dnia 20.10.2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem plan ten rozstrzyga o możliwości jej zagospodarowania.
Prezydenta Miasta Łodzi postanowieniem nr DPRG-UA-IX.522.2021 z dnia 22.11.2021 r., podjął zawieszone postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.
Decyzją z dnia 13 stycznia 2022r. DPRG-UA-IX.42.2022 Prezydent Miasta Łodzi orzekł w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...]na działce nr [...] w obrębie [...].
Odwołanie złożył inwestor wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrócenie sprawy do organu I instancji celem wydania decyzji o warunkach zabudowy, wskazując, iż wniosek złożył w okresie gdy plan miejscowy jeszcze nie był uchwalony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 9 marca 2021 r., SKO.4150.67.2022, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 13 stycznia 2022r. DPRG-UA-IX.42.2022 w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...]na działce nr [...] w obrębie [...]. W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium powołało art. 105 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
Następnie przywołało art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej u.p.z.p.), podkreślając, że decyzja o warunkach zabudowy określa sposób zagospodarowania i zabudowy terenu wyłącznie w przypadku, gdy teren ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Kolegium przywołało także treść art. 59 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Dalej Kolegium wskazało, że analiza przepisów u.p.z.p. dowodzi prymatu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczania inwestycji celu publicznego oraz określania sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Jedynie w sytuacji braku planu miejscowego, którego sporządzenie co do zasady nie jest obligatoryjne dla gminy, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Potwierdza to dyspozycja art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., który stanowi, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji
Kolegium wyjaśniło, że kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miało podjęcie przez Radę Miejską w Łodzi uchwały nr XLIX/1505/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz wschodniej granicy Miasta - której postanowienia niewątpliwie odnoszą się do działki skarżącego. Ww. uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego dnia 9 grudnia 2021 r. poz. 5802. Po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, uchwała nr XLIX/1505/21 Rady Miejskiej w Łodzi weszła w życie.
Tym samym w świetle ujawnionych okoliczności faktycznych i prawnych organ I instancji, który wszczął postępowanie z wniosku skarżącego i miał je kontynuować - nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji merytorycznej w sprawie ustalenia warunków zabudowy, albowiem od momentu wejścia w życie wskazanego planu miejscowego, jego postanowienia zdeterminowały możliwości inwestycyjne na terenie nim objętym, w tym na działce nr [...].
W skardze wniesionej do sądu administracyjnego skarżący zarzucił decyzji Kolegium naruszenie:
art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1996r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy należy uznać za bezprzedmiotowe, co skutkuje wydaniem postanowienia w przedmiocie umorzenia tego postępowania, art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności dotyczących m.in. terminu zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do dnia 18 listopada 2021 r. oraz wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego i podjęcia postępowania po tej dacie, art. 8 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów parowu oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji.
Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że uchwała Rady Miejskiej w Łodzi w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego weszła w życie po upływie miesiąca od dnia, w którym zakończył się termin zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie zaś z treścią postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 16 kwietnia 2021r., numer DPRG-UA-IX.201.2021, w sprawie zawieszenia z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, zawieszenie to obowiązywało do dnia 18 listopada 2021r. Wskazana bowiem uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 9 grudnia 2021 r., a weszła w życie dopiero po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Ponadto skarżący stoi na stanowisku, że organy nie wykazały bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na działce nr [...] w obrębie [...]. Skarżący wyraził także nie zadowolenie z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jego zdaniem może ze swojej istoty, naruszać prawo własności i może negatywnie wpływać na dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Prawo własności jest zaś jednym z podstawowych praw człowieka, które podlega konstytucyjnej i konwencyjnej ochronie. Zasadniczym uprawnieniem właściciela nieruchomości gruntowej jest prawo do decydowania o sposobie zagospodarowania terenu, będące przejawem prawa do korzystania z przedmiotu własności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga M.M. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu.
Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 28 czerwca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, iż skarżący, oświadczył, że nie posiadanych możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 12 lipca 2022 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wbrew zarzutom skargi nie naruszają przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 9 marca 2022r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 13 stycznia 2022r. DPRG-UA-IX.42.2022 w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na działce nr [...] w obrębie [...].
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej w skrócie "u.p.z.p.") ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: (1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; (2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. (art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.).
Jak wynika zatem z przywołanych przepisów, obowiązywanie dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyklucza prowadzenie postępowania oraz możliwość i konieczność uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla danej inwestycji. Podstawową przesłanką umożliwiającą organowi administracji wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest właśnie brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. W sytuacji, gdy dla terenu tego obowiązuje plan miejscowy, możliwość realizacji inwestycji oceniana jest bezpośrednio na podstawie przepisów tego planu. Uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy skutkuje uznaniem, że postępowanie takie staje się bezprzedmiotowe (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 563/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Unormowania art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. stanowią bowiem, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dopiero wtedy, gdy brak jest planu miejscowego, w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (względnie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Przepis ten daje więc wyraźne pierwszeństwo ustaleniom planu miejscowego, przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.
Jednocześnie zaś, wobec niedopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowania z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Od chwili wejścia w życie planu miejscowego postępowania o ustaleniu warunków zabudowy nie może być kontynuowane, staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (tak też NSA w wyroku z 19 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1138/11, CBOSA).
W niniejszej sprawie, jak prawidłowo ustaliły organy, teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tj. działka o nr [...], położona w obrębie [...], w Ł. przy ul. [...], położony jest w obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz wschodniej granicy Miasta uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi nr XLIX/1505/21 z dnia 20 października 2021 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z dnia 9 grudnia 2021 r. poz. 5802). Dlatego też, mając na uwadze powyższe regulacje prawne i wynikające z nich wnioski, słusznie organ I instancji orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie orzekło o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. Skoro bowiem dla przedmiotowego terenu funkcjonuje już plan miejscowy postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy nie może być prowadzone, i jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu.
W konsekwencji, wobec niedopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, również zarzut naruszenia art. 6, art. 8, art. 7, art. 77 § 1 art. 107 § 3, art. 105 § 1 k.p.a. należy uznać za niezasadny. W sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że zawieszenie postepowania trwało do 18 listopada 2021r. a uchwała weszła w życie 14 dni po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, które to nastąpiło 9 grudnia 2021r. Istotne jest, że do dnia w którym przedmiotowa uchwała weszła w życie tj. 24 grudnia 2021 r. skarżący nie dostał decyzji merytorycznej o warunkach zabudowy.
Jeszcze raz należy bowiem przypomnieć, że umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było wynikiem ustalenia, że dla terenu, dla którego inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy, uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takim zaś wypadku, warunków zabudowy się nie ustala, a wszczęte już postępowanie w tym zakresie musi zostać umorzone.
Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące zapisów miejscowego planu to nie mogą być one przedmiotem badania w postępowaniu dotyczącym umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...]na działce nr [...] w obrębie [...].
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi.
k.ż.