Uzasadnienie
II SA/Łd 410 / 02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił przyznania W.K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 17 grudnia 2001 r. Decyzja ta podjęta została na podstawie art. art. 6 c ust. 2 pkt 1, art. 6 pkt 6 lit. b), art.37 j i art. 37 l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56). W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż W.K. legitymuje się udokumentowanym okresem zatrudnienia wynoszącym ponad 28 lat, w tym ponad 14-letnim okresem wykonywania pracy w warunkach szczególnych a także posiada status osoby bezrobotnej. Wnioskujący nie spełnia zatem warunków przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego bowiem posiada okres uprawniający do zasiłku krótszy niż 30 lat oraz okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych krótszy niż 15 lat (po odliczeniu okresów nieskładkowych).
W odwołaniu od tej decyzji W.K. podniósł, że posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 31 lat i 7 miesięcy oraz okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych wynoszący ponad 15 lat. Odwołujacy się podniósł, że w latach 1968 –71 pracował w Kółku Rolniczym w C. jednak nie dysponuje świadectwem pracy za ten okres i nie może go w chwili obecnej uzyskać z uwagi na likwidację zakładu pracy. Do odwołania załączono zeznania świadków potwierdzające fakt wykonywania pracy w Kółku Rolniczym w C. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja ta wydana została na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071). Organ odwoławczy podzielił wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosty [...].
W ocenie organu odwoławczego odwołujący nie legitymuje się 15 – letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych. Organ odwoławczy wyraził pogląd, że z ogólnego okresu zatrudnienia w "A" S.A. należy wyłączyć okresy nieskładkowe tj. łącznie 139 dni. W tym okresie odwołujący się de facto nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43) wymaga, by praca w szczególnych warunkach była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że ewentualna praca W.K. w Kółku Rolniczym w C. pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na to, że nie spełnia on drugiego koniecznego warunku tj. posiadania 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.K. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] i ponowił argumenty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, że została ona wydana w efekcie naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W ocenie składu orzekającego organy obu instancji odmawiając przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego wadliwie zinterpretowały przepis art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56) w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43). Powołany przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów wymaga istotnie, by praca w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze była wykonywana w sposób stały i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, iż stosownie do tego przepisu można zaliczyć jedynie okresy faktycznie wykonywanej pracy nie znajduje oparcia w powołanym przepisie.
Brak jest jakichkolwiek podstaw do odliczania od ogólnego stażu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych dni, w których pracownik nie wykonywał pracy. Tak ścieśniająca wykładnia tego przepisu uzasadniałaby wyłączenie oprócz okresów zwolnień lekarskich również urlopów wypoczynkowych i dni wolnych od pracy.
Stwierdzenie, że skarżący legitymuje się 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach obliguje organy do odniesienia się do twierdzenia skarżącego o posiadaniu ponad 30-letniego stażu pracy. Organ odwoławczy nie odniósł się merytorycznie do tego twierdzenia uznając, iż nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania nakładających na organy administracji publicznej obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżone decyzje.