Uzasadnienie
3 II SA/Łd 412 / 02
Uzasadnienie
Na wniosek zarządcy nieruchomości przy ul. A 23 w Ł. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu S. M. z pobytu stałego w lokalu nr 50, powołując jako podstawę materialnoprawną decyzji art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że postępowanie wyjaśniające pozwoliło na ustalenie, że S. M. opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim przez okres dłuższy niż 6 miesięcy a nowego miejsca pobytu nie można ustalić. Odpis tej decyzji doręczono wyznaczonemu przez Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł. kuratorowi do reprezentowania interesów zainteresowanego. Wobec tego, że żadna ze stron nie wniosła odwołania decyzja stała się ostateczna.
W dniu 13 marca 2001 r. S. M. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]. Wnioskujący podniósł, iż bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, gdyż nie docierała do niego korespondencja. Podał także, że w trakcie postępowania często przebywał w spornym lokalu i nocował w nim.
Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. wznowił postępowanie w przedmiocie wymeldowania S. M. zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie zakreślonym przez prawo i wykazała, że nie brała udziału w tym postępowaniu bez własnej winy.
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. uchylił swoją decyzję z dnia [...] i odmówił wymeldowania S. M. z pobytu stałego w lokalu Nr 50 w Ł. przy ul. A 23. Jako podstawę materialnoprawną decyzji powołano art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło na ustalenie, że S. M. faktycznie opuścił lokal, w którym był zameldowany. Zgromadzony w sprawie materiał, w tym zwłaszcza zeznania świadków pozwoliły na ustalenie, że w 2000 r. zainteresowany przebywał w spornym lokalu i kontaktował się z zarządcą nieruchomości. Jego okresowe nieobecności w tym lokalu spowodowane były wykonywaniem prac dorywczych na terenie całego kraju. Nadto organ podniósł, że S. M. posiada tytuł do lokalu (decyzja o przydziale lokalu). Okoliczność ta nie była znana organowi w dacie wydawania poprzedniej decyzji.
W odwołaniu od tej decyzji M. G. wniosła o jej uchylenie i uznanie, że decyzja z dnia [...] jest ostateczna. Odwołująca się przede wszystkim zakwestionowała zasadność wznowienia postępowania. W jej ocenie nie było żadnych podstaw do wznowienia postępowania. Skoro S. M. z własnej woli nie przebywał w lokalu od lat, to nie można uznać, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Nadto skarżąca wywiodła zarzut naruszenia przepisów postępowania podnosząc, iż organ nie zapewnił jej możliwości ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału i zgłoszenia dowodów podważających wiarygodność zeznań S. M. i zgłoszonych przez niego świadków. M. G. podkreśliła, że otrzymała jedynie postanowienie o wznowieniu postępowania oraz decyzję z dnia [...].
Po rozpatrzeniu odwołania M. G. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 138 (1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Zebrany materiał nie pozwalał na ustalenie, że S. M. opuścił lokal, w którym był zameldowany. W ocenie organu przez opuszczenie miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko fizyczne nie przebywanie w lokalu ale też zamiar jego opuszczenia i skoncentrowanie swoich sprawa życiowych w innym miejscu z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym Organ odwoławczy podzielił wywody organy I instancji co do zasadności i potrzeby wznowienia postępowania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz postanowienia o wznowieniu postępowania. Skarżąca ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu a nadto zakwestionowała pogląd, że S. M. nadal legitymuje się tytułem prawnym do lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach stwierdzić należy, że przy jej wydawaniu nie wystąpiły istotne wady postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy a decyzja ma oparcie w obowiązującym prawie.
Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji pozwoliło na ustalenie, że S. M. nie opuścił spornego lokalu. Na podstawie materiału sprawy organy obu instancji nie dały wiary skarżącej, iż zainteresowany od wielu lat nie przebywa w tym lokalu. Trafnie organ odwoławczy podkreśla, że okresowe pobyty poza lokalem nie mogą być uznane za opuszczenie lokalu. S. M. jednoznacznie dawał wyraz temu, że nie zerwał wszelkich związków z lokalem. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że skoncentrował on swoje sprawy życiowe w innym lokalu. Wykonywał akty władztwa fizycznego w stosunku do lokalu choćby poprzez pozostawienie w nim swoich rzeczy, powierzanie lokalu innym osobom na czas jego nieobecności oraz opłacanie czynszu bądź prowadzenie pertraktacji co do prolongaty terminu jego zapłaty. Przede wszystkim jednak okresowo przebywał w lokalu i w nim nocował. W tych okolicznościach słusznie przyjęto, że nie wystąpiły przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.).
Nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze, iż S. M. utracił uprawnienia do lokalu poprzez fakt nie wywiązywania się z obowiązków najemcy. Należy podkreślić, że sam fakt nie wywiązywania się z obowiązków najemcy nie powodował i nie powoduje rozwiązania stosunku najmu z mocy prawa. Skarżąca nie wykazała by przed dniem 20 listopada 2000 r. skutecznie wypowiedziała umowę najmu. W piśmie z dnia 23 stycznia 2002 r. wyraziła zaś pogląd, że stosunek najmu ustał z mocy prawa w kwietniu 2001 r. Nie wdając się w rozważania co do trafności tego poglądu należy podkreślić, iż skarżąca przyznaje jednocześnie, że w dniu 21 listopada 2000 r. stosunek najmu istniał i tym samym nie można było uznać, że w tej dacie S. M. utracił uprawnienia do lokalu.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania regulujących wznowienie postępowania administracyjnego. Należy przede wszystkim podkreślić, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] organ dość bezkrytycznie oparł się na twierdzeniu zawartym we wniosku o wymeldowanie, że S. M. przebywa od długiego czasu we Włoszech. Informację tę skarżąca miała rzekomo uzyskać od jego matki. Wydaje się, że w takiej sytuacji organ zamiast podejmować szereg formalnych działań (zwracanie się do rejestru skazanych i występowanie o ustanowienie kuratora) mógł zweryfikować tę informację u rzekomego źródła. Jak się później okazało była to była to bardzo prosta i skuteczna forma skomunikowania się ze S. M.. W sytuacji, gdy postępowanie toczyło się bez osobistego udziału zainteresowanego przesłuchanie w charakterze świadka jego matki na okoliczności mające podstawowe znaczenie w sprawie było koniecznością.
Z tych powodów można było uznać, że S. M. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Nadto w toku postępowania wznowieniowego ujawniła się istotna okoliczność nieznana organowi w dacie wydawania decyzji. Tą okolicznością była decyzja o przydziale lokalu i wynikające z niej dalsze konsekwencje prawne.
W swoim odwołaniu skarżąca podnosiła zarzut naruszenia przepisów postępowania w efekcie czego nie mogła zgłosić wniosków dowodowych, które miały podważyć wiarygodność zeznań S. M. i zgłoszonych przez niego świadków. Na etapie postępowania odwoławczego skarżąca miała pełną możliwość zgłoszenia takich dowodów lecz z niej nie skorzystała. Zatem zarzutu tego nie może skutecznie wywodzić w stosunku do postępowania przed organem II instancji.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.