Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98 poz. 1071), zwanej dalej K.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku [...], którym organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej z usługami i parkingami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanej do realizacji na działkach 28/64, 28/66 i 28/70 prz ul. A. 217 i al. B. 132 w Ł., i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ stopnia podstawowego podniósł, iż w dniu 30 listopada 2009 roku [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wszczął postępowanie w sprawie wpisania do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] zespołu urbanistyczno-architektonicznego ul. A. na odcinku od al. C./ al. D. do ul. E.. Zdaniem organu I instancji okoliczność, iż wnioskowana inwestycja planowana jest do realizacji właśnie w obszarze objętym postępowaniem w sprawie wpisu do rejestru zabytków, stanowi podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy dla tejże inwestycji na mocy art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W ocenie organu I instancji ustalenie warunków zabudowy zależne jest od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jakim jest zakres objęcia terenu inwestycji ochroną konserwatorską oraz ustalenie wynikających z tej ochrony wytycznych konserwatorskich dla realizacji inwestycji.
Zażalenie w ustawowym terminie wniósł B. O., działający jako kurator spadku po J.S., wskazując, iż w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne dające podstawę do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia powołanym na wstępie postanowieniem SKO w Ł. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium uznało, iż postępowanie o wpisie do rejestru nie warunkuje wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, bowiem teren planowanej inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską. Organ odwoławczy podkreślił, iż w stosunku do tegoż terenu jedynie toczy się postępowanie o wpis do rejestru zabytków, którego pozytywne zakończenie dopiero stworzy sytuację, o której mowa w art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W terminie ustawowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła E.C., która zakwestionowała stanowisko SKO w Ł..
W ocenie skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania o wpis obiektu do rejestru zabytków zależy rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Ponadto skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Ł. w dniu 30 września 2010 roku skarżąca oświadczyła, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:
Postępowanie w sprawie podlega umorzeniu.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Powyższe jest konsekwencją zasady, iż to skarżący jest uprawniony do dysponowania wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd
I instancji. Tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 in fine p.p.s.a.) sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Warto wyjaśnić, iż skutkiem umorzenia postępowania jest uchylenie wszystkich dokonanych czynności oraz nie prowadzenie tego postępowania.
Podkreślić również należy, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu – zanim przejdzie do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi - dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Bowiem ocena dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, a więc gdy doprowadzono do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjne.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy przed wszystkim wskazać, iż E.C. skutecznie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Zatem sąd mógł przystąpić do oceny dopuszczalności cofnięcia tejże skargi.
W opinii sądu w niniejszym postępowaniu nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 60 in fine p.p.s.a., które uniemożliwiałyby sądowi umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie więc do zasady związania sądu cofnięciem skargi w tej sytuacji sąd jest obowiązany umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. m.ch.