Uzasadnienie
II SA/Łd 414/17
M.N. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w związku z jego skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uznania za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymując się z renty socjalnej i prac zleconych, z tytułu których osiąga łącznie dochód w wysokości ok. 1440 zł miesięcznie. Skarżący zajmuje mieszkanie kwaterunkowe. W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że czynsz za mieszkanie wynosi 550 zł, media – 50 zł. Ciążą na nim zobowiązania alimentacyjne na troje dzieci w wysokości 900 zł.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Zgodnie jednak z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jako że skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, o czym skarżący uzyskał już wiedzę z treści postanowienia Referendarza sądowego z dnia 26 czerwca 2017 r.
Wobec powyższego, na podstawie art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG