Uzasadnienie
W dniu 5 maja 2008 r. B. J. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zamianie sposobu użytkowania budynku mieszkalno-warsztatowego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 czerwca 2008 r. skarżąca wezwana została do uzupełnienia braków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego, jak również do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie 6 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącej w dniu 18 czerwca 2008 r. Siedmiodniowy termin do uzupełniania braków skargi biegł zatem od dnia 19 czerwca 2008 r. do dnia 25 czerwca 2008 r.
W dniu 20 czerwca 2008 r. B. J. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Skarżąca nie wykonała natomiast nałożonego na nią obowiązku w zakresie złożenia odpisów skargi.
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 415/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał skarżącej B. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zaś w myśl art. 58 § 3 sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną, jest fakt, że skarżąca nie wykonała zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nie złożyła bowiem 6 egzemplarzy odpisów skargi. Godzi się podkreślić, iż w doręczonym B. J. wezwaniu do uzupełnienia braków skargi Sąd pouczył ją o skutkach prawnych niewykonania nałożonych nań obowiązków.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.