Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 27 września 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 426/22

Uzasadnienie

Fundacja [...] z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 8 grudnia 2020 r., znak: SKO.4162.11,12.20, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." oraz art. 7 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 638), powoływanej dalej jako: "u.o.z." uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 3 listopada 2020 r., znak: SO.6140.44.2020.MS orzekającą o czasowym odebraniu K.J. 21 psów utrzymywanych na posesji w B. [...], [...] Z., gm. [...] i przekazaniu ich Przytulisku i hotelu dla zwierząt domowych "F." M.S., C. [...], [...] S. i orzekło o czasowym odebraniu K.J. 21 psów, utrzymywanych na posesji w miejscowości B. [...], gm. [...], przez Fundację "S." z siedzibą w W. (pkt 1) oraz o przekazaniu 20 psów do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "F." M.S. z siedzibą w C. (pkt 2).

Z akt sprawy wynika, że na skutek interwencji przeprowadzonej 25/26 lipca 2020 r. upoważnieni przedstawiciele Fundacji "S." z siedzibą w W. przy udziale funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Z. i Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. odebrali 21 psów utrzymywanych na posesji w miejscowości B. [...], gm. [...], stanowiących własność K.J. Odebranie zwierząt było uzasadnione faktem utrzymywania zwierząt w stanie zagrażającym ich zdrowiu i życiu (zaniedbane, wycofane, skołtunione, zarobaczone, zagrzybione, oblepione kałem, niektóre ze śladami urazów oczu, z zapaleniem skóry, z ranami). W ramach prowadzonych czynności funkcjonariusze Policji sporządzili dokumentację fotograficzną oraz filmową.

Pismem z 27 lipca 2020 r. Fundacja wystąpiła o wydanie przez Wójta Gminy Z. decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Do pisma został załączony odpis protokołu odbioru zwierząt z 26 lipca 2020 r. oraz zdjęcia 21 psów. Ponadto zostało wskazane, że na miejscu zostały ujawnione substancje chemiczne, które nie powinny znajdować się w posiadaniu właścicielki psów, dodatkowo wykryto sukę z widocznym śladem po cięciu cesarskim. Powyższe wskazywało, że prawdopodobnie K.J. bez wymaganych uprawnień i niezgodnie ze sztuką lekarsko-weterynaryjną przeprowadzała zabiegi chirurgiczne na zwierzętach zadając im ból, którego można było uniknąć. Fundacja załączyła również dokumentację lekarsko-weterynaryjną odebranych psów zastrzegając, że opisy psów mogą różnić się od zawartych w książeczkach zdrowia znajdujących się w posiadaniu Policji, ponieważ organizacja nie dysponowała opisem zawartym w ww. kartach, a ponadto na 41 psów tylko 27 posiadało książeczki zdrowia, co może świadczyć o tym, że wśród odebranych zwierząt są takie, które nie posiadają książeczki zdrowia.

W dniu 3 sierpnia 2020 r. Wójt Gminy Z. wszczął postępowanie w sprawie i wystąpił do Komendy Powiatowej Policji w Z. oraz Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. o udostępnienie wykonanej podczas interwencji dokumentacji, w tym fotograficznej.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ł. w notatce z 25 lipca 2020 r. wskazał, że zwierzęta przebywały w skandalicznych warunkach. W mieszkaniu znajdowało się 21 psów (w sumie na posesji było 41 psów). Odór jaki panował w pomieszczeniu uniemożliwiał oględziny i dopiero po przewietrzeniu można było wejść do budynku. Psy chodziły po własnych odchodach i moczu, były skołtunione i zapchlone, miały kamień na zębach. Warunki w jakich przebywały zwierzęta zagrażały ich zdrowiu.

Komenda Powiatowa Policji w Z. udostępniła Wójtowi Gminy Z. akta sprawy prowadzonej pod sygn. [...] (dochodzenie w sprawie znęcania się nad zwierzętami w okresie od 13 lipca 2020 r. do 25 lipca 2020 r. - art. 35 § 1a u.o.z.). Akta obejmują przede wszystkim protokoły zeznań świadków oraz właścicielki psów.

W dniu 14 sierpnia 2020 r. organ dokonał oględzin na posesji K.J. W ww. terminie odbyła się także rozprawa, podczas której przesłuchano Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. oraz lekarza weterynarii K.S. K.J. odmówiła złożenia wyjaśnień. Pełnomocnik właścicielki psów został zobowiązany (zgodnie z jego wnioskiem) do złożenia opinii weterynaryjnej do dnia 31 sierpnia 2020 r.

W dniu 24 sierpnia 2020 r. odbyła się druga rozprawa. Podczas posiedzenia Stowarzyszenie "P." z siedzibą w T. zgłosiło udział w postępowaniu mając na względzie działanie na rzecz właścicielki psów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po uchyleniu uprzedniej odmowy Wójta Gminy Z., dopuściło organizację do udziału w postępowaniu. W konsekwencji K.J. wraz ze swoim pełnomocnikiem i przedstawicielem Stowarzyszenia opuścili salę rozpraw. Przesłuchano natomiast przedstawiciela Fundacji "S." z siedzibą w W., który potwierdził zły stan zwierząt i warunki w jakich przebywały.

W dniu 19 października 2020 r. Fundacja przesłała aktualną dokumentację fotograficzną odebranych psów. Jednocześnie zostało wskazane, że jeden z psów zmarł 28 sierpnia 2020 r.

Decyzją z 3 listopada 2020 r. Wójt Gminy Z. orzekł o czasowym odebraniu K.J. 21 psów utrzymywanych na posesji w miejscowości B. [...], gm. [...] i ich przekazaniu do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "F." M.S. z siedzibą w C. Organ uzasadnił rozstrzygnięcie stanem zdrowia zwierząt i warunkami w jakich przebywały.

Od decyzji Stowarzyszenie "P." z siedzibą w T. wniosło odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu zarzucając:

1. 1. wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o wykluczające się podstawy prawne, tj. art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt;
2. 2. wszczęcie postępowania 27 lipca 2020 r., w sytuacji gdy zawiadomienie o odebraniu zwierząt wpłynęło 30 lipca 2020 r.;
3. 3. błędne uznanie, że uchybienia w higienie zwierząt wypełniają przesłankę rażącego zaniedbania;
4. 4. brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w tym odmowę weryfikacji dokumentów przedłożonych przez Fundację "S." z siedzibą w W.;
5. 5. błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, błędne uznanie, że jakiekolwiek ustalenia dokonane już po odebraniu zwierząt - w czasie gdy zwierzęta były już we władaniu podmiotu zainteresowanego w określonym rozstrzygnięciu sprawy czyli Fundacji S. - mogą służyć jako uzasadnienie do wcześniej przeprowadzonych czynności odebrania zwierząt - których podstawę mogą stanowić tylko i wyłącznie ustalenia poprzedzające odebranie zwierząt, gdyż nie sposób uzasadnić wstecz okolicznościami nie znanymi w dacie odbioru - działania wcześniejszego.

Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o zwrocie psów.

Odwołanie od decyzji zostało również wniesione przez Fundację "S." z siedzibą w W., która wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia i zatwierdzenie odbioru zwierząt dokonanego przez Fundację.

W ocenie fundacji orzeczenie o przekazaniu psów do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "F." M.S. z siedzibą w C. jest nieuzasadnione. Organ w ww. kwestii zastosował rozwiązanie przewidziane dla decyzji wydanych w oparciu o art. 7 ust. 1 u.o.z. Przedmiotowa decyzja znajduje natomiast oparcie w art. 7 ust. 3 u.o.z. Z uwagi na odebranie zwierząt także zapis o natychmiastowym wykonaniu decyzji jest niezrozumiały. Fundacja nie zakwestionowała ustalonego stanu faktycznego.

W piśmie z 18 listopada 2020 r. K.J. wskazała, że Fundacja nie przedstawiła rzetelnej dokumentacji fotograficznej odebranych zwierząt i chciałaby je zobaczyć na żywo. Niezrozumiałym jest także dlaczego jako właścicielka nie została poinformowana o śmierci jednego psa. Fundacja nie przedstawiła również dokumentu ze spalarni.

Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Z. i orzekło o czasowym odebraniu K.J. 21 psów, utrzymywanych na posesji w miejscowości B. [...], gm. [...], przez Fundację "S." z siedzibą w W. (pkt 1) oraz o przekazaniu 20 psów do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "F." M.S. z siedzibą w C. (pkt 2).

W uzasadnieniu decyzji organ, przywołując treść art. 1, art. 5, art. 6 i art. 7 u.o.z. wskazał, że art. 7 ust. 3 u.o.z. odniósł się do tzw. stanu wyższej konieczności, a więc sytuacji, gdy najpierw policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt w trakcie czynności kontrolnych doraźnie stwierdza, że sytuacja nie cierpi zwłoki, gdyż dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża życiu lub zdrowiu tego zwierzęcia. Wówczas odbiera zwierzę i zawiadamia o tym właściwy organ administracji celem wydania decyzji o odebraniu zwierzęcia. Organ ten autorytatywnie potwierdza decyzją dokonane doraźnie czynności faktyczne kontrolującego podmiotu w postaci odebrania zwierzęcia. Przedmiotową decyzję organ wydaje w okolicznościach faktycznych przewidzianych w art. 7 ust. 3 u.o.z., ale na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.z.

W sytuacji opisanej w art. 7 ust. 1 u.o.z. odebranie zwierząt następuje po wydaniu decyzji administracyjnej orzekającej o odebraniu czasowym zwierząt. Natomiast w sytuacji wskazanej w art. 7 ust. 3 u.o.z., czyli w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagraża jego życiu, odebranie zwierząt jest działaniem poprzedzającym niejako podjęcie decyzji w przedmiocie odebrania zwierząt. Z uwagi na powyższe Kolegium stwierdziło, że rozstrzygnięcie Wójta Gminy Z. wydane w oparciu o art. 7 ust. 3, ale także art. 7 ust. 1 u.o.z. należy uznać za prawidłowe.

Kolegium uznało jednak za konieczne skorygowanie sentencji decyzji poprzez wskazanie podmiotu, który odebrał zwierzęta na skutek podjętej interwencji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z art. 7 ust. 1 u.o.z. wynika jednoznacznie, iż decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia, do wydania której odsyła art. 7 ust. 3 u.o.z., orzeka nie tylko o odebraniu zwierzęcia, ale również o jego przekazaniu jednemu z podmiotów wymienionych w przepisie. Organ postanowił zatem o przekazaniu odebranych zwierząt do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "F." M.S. z siedzibą w C. Z akt sprawy jednoznacznie natomiast wynika, że Fundacja nie prowadzi żadnego schroniska, a psy przebywają obecnie w domach tymczasowych u wolontariuszy organizacji.

Z uwagi na śmierć w dniu 28 sierpnia 2020 r. jednego z odebranych psów, tj. suki buldoga francuskiego zasadnym jest orzeczenie o przekazaniu do ww. Przytuliska 20 psów.

W ocenie Kolegium obszerny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na stwierdzenie, że stan zdrowia zwierząt i warunki w jakich były utrzymywane uzasadniały ich niezwłoczne odebranie i nosił znamiona znęcania się, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. Organ odwoławczy wyjaśnił, że materiał został zgromadzony w sposób wyczerpujący i wiarygodny zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., zaś organ pierwszej instancji dokonał jego prawidłowej oceny. Stan zwierząt stanowiący bezpośrednie zagrożenie dla ich zdrowia oraz warunki w jakich były utrzymywane wynikają w szczególności z treści notatki służbowej S.B. Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. z 25 lipca 2020 r., protokołu przesłuchania Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. z 27 lipca 2020 r., protokołów rozpraw administracyjnych z 14 i 24 sierpnia 2020 r. oraz dokumentacji medycznej i fotograficznej psów.

Następnie organ II instancji wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że w gospodarstwie znajdowało się 41 psów. Na terenie gospodarstwa panował bałagan. Na podwórku były porozrzucane metalowe rury, blachy, szkło, drewno - to wszystko mogło stanowić zagrożenie dla zdrowia zwierząt, np. okaleczenia. W mieszkaniu znajdowało się 21 psów, które były skołtunione i zapchlone oraz miały kamień na zębach. Warunki jakie panowały w mieszkaniu były skandaliczne. Psy chodziły po własnych odchodach i moczu. Odór jaki panował w pomieszczeniu nie pozwolił wejść do mieszkania. Dopiero po przewietrzeniu można było prowadzić kontrolę i oględziny. Warunki stworzone przez właścicielkę były bardzo złe i zagrażały zdrowiu zwierząt, Właścicielka psów uzasadniała bałagan w budynku mieszkalnym problemami z wodą, którą czerpie ze studni.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ł. podczas rozprawy 14 sierpnia 2020 r. wskazał, że utrzymywanie odebranych zwierząt w zastanych warunkach stanowiłoby bezpośrednie zagrożenie dla ich zdrowia. Brak leczenia zwierząt w konsekwencji mógłby doprowadzić do utraty przez nich życia. Pozostawienie zwierząt u właścicielki byłoby w sprzeczności z zasadami etyki lekarza weterynarii. Zwierzęta były zaniedbane, nie miały opieki weterynaryjnej (w szczególności ujawniono sukę po cięciu cesarskim z umierającym szczeniakiem), ujawniono szereg substancji dostępnych wyłącznie dla lekarzy weterynarii (antybiotyki, szczepionki, preparaty recepturowe, preparaty hormonalne). Nieumiejętne posługiwanie się ww. substancjami stanowi zagrożenie dla życia zwierzęcia. Właścicielka psów nie przedstawiła dokumentu świadczącego o legalnym prowadzeniu hodowli.

Lekarz weterynarii K.S. wskazała, że stwierdzone pasożyty wewnętrzne stanowiły zagrożenie dla zdrowia dorosłych psów, natomiast zagrożenie dla życia szczeniąt. Stan zwierząt uzasadniał ich natychmiastowe odebranie.

Podczas przesłuchania na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2020 r. K.J. nie potrafiła powiedzieć dlaczego nie zapewniła szczeniętom opieki weterynaryjnej. Lekarz powiatowy stwierdził, że szczeniaki miałyby większą szansę na przeżycie. W pokoju, w którym jak twierdziła właścicielka była jej sypialnia (pomieszczenie bez okna) na podłodze znajdowały się udeptane odchody zwierząt i zaschnięty mocz, sierść szpiców nie była biała tyko żółto-brązowa od moczu i przyklejonych kawałków kału. Szczeniaki siedziały w tym smrodzie i wdychały amoniak cały czas. W klatkach było bardzo dużo odchodów. Książeczek zdrowia psów było mniej niż psów.

Lekarz weterynarii J.S. potwierdził, że K.J. przyjeżdżała szczepić psy. Lekarz nie odpowiedział dlaczego nie reagował na warunki w jakich zwierzęta były utrzymywane.

Oględziny psów wykazały, że psy są brudne, zapchlone, skołtunione, sierść jest obklejona kałem, mają podrażnione spojówki, niektóre mają kamień na zębach. Odbiór uzasadniała opinia Lekarza Powiatowego Weterynarii, który wskazał, że dla tych psów dalsze ich pozostawienie w tym miejscu zagraża ich zdrowiu. Fundacja nie prowadzi schroniska. Psy są w domach tymczasowych u wolontariuszy.

Kolegium stwierdziło, że dokumentacja medyczna i fotograficzna wskazuje, że pomimo, iż zwierzęta nie były wychudzone, to były zaniedbane, wycofane, miały skołtunioną, sfilcowaną sierść, były zarobaczone, zagrzybione, oblepione kałem, niektóre ze śladami urazów oczu, z zapaleniem skóry, z ranami, ze śladami interwencji chirurgicznej. Pomimo zobowiązania na rozprawie 14 sierpnia 2020 r. Pełnomocnik K.J. nie przedstawił do 31 sierpnia 2020 r. (jak i do dnia wydania przedmiotowej decyzji) opinii weterynaryjnej (o nieznanym przedmiocie), o którą - jak twierdzi - wystąpił do biegłej sądowej Sądu Okręgowego w Gliwicach K.B.

Przesłuchiwana 29 lipca 2020 r. na Komendzie Powiatowej Policji w Z. K.J. odmówiła złożenia wyjaśnień w kwestii: zabezpieczonych na jej nieruchomości środków leczniczych, wykonywania na nieruchomości zabiegów leczniczych na zwierzętach, w tym chirurgicznych przez osoby niemające uprawnień, stosowania okrutnych metod hodowli zwierząt, wystawiania zwierząt na działanie warunków atmosferycznych, które niekorzystnie wpływałyby na ich stan zdrowia. Wskazała jedynie, że zwierzęta są jej własnością. Podczas przesłuchania 25 lipca 2020 r. oświadczyła, że sytuacja jest rezultatem rezygnacji przez nią z członkostwa w związku hodowców psów K. Zabieg chirurgiczny (cesarskie cięcie) został przeprowadzony przez lekarza weterynarii P.D., szczepienia wykonuje lekarz weterynarii B.J. Zaś w przypadku poważniejszych spraw leczy psy w D. lub Z. W ocenie Kolegium z akt sprawy bezspornie wynika, że zwierzęta były utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa.

Nie można inaczej uznać skoro psy przebywały w pomieszczeniach niewietrzonych (powietrze było przesycone amoniakiem, który podrażniał oczy), zabrudzonych kałem i moczem, w klatkach znajdowały się niesprzątane odchody, psy były oblepione kałem, ich sierść była skołtuniona, zwierzęta posiadały liczne pasożyty zewnętrzne i wewnętrzne, nosiły ślady zranień. Ponadto mogły być na nich wykonywane zabiegi chirurgiczne i lecznicze przez osoby do tego nieuprawnione.

Fundacja "S." z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję w części odnośnie pkt 2 sentencji orzekającego o przekazaniu psów do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "F." M.S. z siedzibą w C. Zaskarżonej decyzji Fundacja zarzuciła naruszenie:

1. 1. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 u.o.z. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja w przedmiocie odebrania zwierzęcia, o której mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. jest decyzją, do której ma zastosowanie wprost przepis art. 7 ust. 1 u.o.z., co w konsekwencji zobowiązuje organ administracji wydający tę decyzję do orzeczenia o przekazaniu zwierząt odebranych przez podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z., podmiotom wskazanym w art. 7 ust. 1 pkt 1 - 3 u.o.z., gdy prawidłowa wykładnia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 u.o.z. polega na przyjęciu, że decyzja w przedmiocie odebrania zwierzęcia, o której mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. nie jest decyzją, do której zastosowanie ma wprost przepis art. 7 ust. 1 u.o.z., co oznacza, że organ administracji wydający tę decyzję nie ma kompetencji do orzeczenia o przekazaniu odebranych psów podmiotom, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 – 3 u.o.z.;
2. 2. art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.z. w efekcie jego błędnego zastosowania, co skutkowało błędnym orzeczeniem w zaskarżonej decyzji o przekazaniu 20 psów do przytuliska i hotelu dla zwierząt domowych "F." M.S. z siedzibą w C.;
3. 3. art. 7 ust. 1c w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 5 u.o.z. w zw. z art. 7 i 7a k.p.a. w efekcie ich niezastosowania, gdy w okolicznościach sprawy zachodziły ku temu przesłanki, co powinno skutkować orzeczeniem przez organy administracji o przekazaniu nieodpłatnie 20 odebranych psów na rzecz Fundacji "S." z siedzibą w W. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 jej sentencji, to jest, co do orzeczenia o przekazaniu 20 psów do przytuliska i hotelu dla zwierząt domowych "F." M.S. z siedzibą w C., a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 100/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji wskazując, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż podnoszone w treści jej uzasadnienia.

Sąd I instancji wyjaśnił, że dokonane czynności odebrania zwierząt w analizowanej sprawie miały miejsce w tzw. przypadku niecierpiącym zwłoki opisanym w art. 7 ust. 3 u.o.z., gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Przepis ten wskazuje na możliwość odebrania zwierzęcia przez policjanta, strażnika gminnego lub właśnie upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

Jak podkreślił Sąd I instancji, normatywne określenie podmiotów, którym odebrane zwierzę może zostać przekazane, jest niewątpliwie przejawem konieczności zabezpieczenia niezbędnych gwarancji należytego sprawowania opieki nad takim zwierzęciem. Dlatego też w art. 7 ust. 1 u.o.z. wymienione zostały jednostki organizacyjne dysponujące niezbędną wiedzą i specjalizacją w zakresie sprawowania opieki nad zwierzętami. Ustawodawca przewidział jednak sytuację, w której wskazane podmioty, z różnych względów, mogą nie przyjąć zwierzęcia odebranego jego dotychczasowemu opiekunowi. W szczególności dotyczyć to może sytuacji niecierpiących zwłoki, gdzie istotne jest, i w pierwszym rzędzie rozważane, zabezpieczenie zdrowia i życia zwierząt. W takiej zaś sytuacji, stosownie do art. 7 ust. 1c w zw. z art. 7 ust. 1b u.o.z., wybór podmiotu sprawującego pieczę nad zwierzęciem odbywa się w oparciu o kryterium możliwości "zapewnienia właściwej opieki" takiemu zwierzęciu.

Może to być zatem każdy podmiot, który zapewni zwierzęciu odpowiedni poziom egzystencji i pieczy. Nie można przyjąć jako jedynie słusznego założenia, że zwierzęta muszą być obligatoryjnie skierowane do schroniska. Założeniem ustawy, a w szczególności analizowanego przepisu, było zagwarantowanie dobrostanu zwierząt. Z akt sprawy wynika natomiast, że objęte postępowaniem psy, które przekazane zostały Fundacji, są pod dobrą i właściwą opieką. Skoro zatem zadowalający i niebudzący żadnych zastrzeżeń jest poziom opieki sprawowanej nad spornymi zwierzętami przez podmiot do którego zostały one faktycznie przekazane, to fakt nieudokumentowania uprzedniego braku zgody na przekazanie zwierzęcia podmiotowi wymienionemu w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z. jest całkowicie bez znaczenia dla finalnej oceny i wyniku tej sprawy.

W ocenie Sądu I instancji, w sprawie przy tym nie było w zasadzie sporu co do tego, że odebrane właścicielowi zwierzęta traktowane były w niewłaściwy sposób, uzasadniający zastosowanie przepisów u.o.z. Zachodziła przy tym konieczność szybkiego działania z uwagi na zły stan zdrowia zwierząt i związaną z tym potrzebę niezwłocznej pomocy weterynaryjnej. Spór natomiast toczy się wokół tego, komu należy powierzyć opiekę na odebranymi psami. Organ postanowił o przekazaniu psów do Przytuliska uzasadniając to tylko okolicznością, że skarżąca Fundacja nie prowadzi żadnego schroniska, a psy przebywają obecnie w domach tymczasowych u wolontariuszy organizacji, nie biorąc pod uwagę, że psy zostały już przekazane osobom, które się nimi zaopiekowały. Kolegium nie określiło, czy umieszczenie psów w schronisku zamiast w domach tymczasowych leży w interesie skarżącej Fundacji, a w zasadzie zwierząt, które "reprezentuje".

Nie zbadało także, czy umieszczenie psów w schronisku nie narusza interesu społecznego. Sąd I instancji ocenił, że w interesie społecznym leży takie utrzymywanie odebranych zwierząt, by miały one zapewnioną opiekę pozwalającą na wyeliminowanie lub ograniczenie konsekwencji długotrwałego przetrzymywania w niehumanitarnych warunkach. Z uwagi na powyższe Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., przez nieuwzględnienie podczas orzekania ważnego interesu społecznego oraz art. 8 k.p.a., przez wydanie decyzji, która jest krzywdząca dla objętych decyzją zwierząt.

W ocenie Sądu I instancji, przepisy analizowanej ustawy dopuszczają możliwość powierzenia opieki nad odebranymi zwierzętami każdemu podmiotowi, który zapewni właściwą jakość sprawowanej pieczy. Jeżeli będzie to, jak w ocenianej sprawie, Fundacja i współpracujące z nią osoby fizyczne, którym przekazano odebrane właścicielowi zwierzęta, to nadal należy uznać, że działanie to realizuje założone przez ustawodawcę cele powyższej ustawy. Pozostawienie zwierząt w ich obecnych miejscach pobytu w domach tymczasowych pod pieczą skarżącej Fundacji wpisuje się niewątpliwie zarówno w interes społeczny, jak i interes samych zwierząt. Trudno wskazać jakie interesy społeczne lub interesy strony (zwierząt) mogą uzasadniać potrzebę odebrania ich obecnym opiekunom i przekazania do schroniska.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli Samorządowe Kolegium, Odwoławcze w Sieradzu oraz Fundacja "S." z siedzibą w W. Organ zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuciło naruszenie:

A. prawa materialnego:

1. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 7 ust. 1c, art. 1 ust. 1, art. 4 pkt 2 i art. 5 u.o.z. przez ich błędną wykładnię, bowiem ustawodawca wyraźnie określił zasady kierowania odebranych właścicielowi lub opiekunowi zwierząt i przewidziany w nich wyjątek na zastosowanie dopiero wówczas, gdy nie ma zgody uprawnionego podmiotu lub występują okoliczności uniemożliwiające przekazanie odebranych zwierząt tym podmiotom, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca, a przekazanie zwierząt uprawnionemu podmiotowi nie oznacza ich niehumanitarnego traktowania;
2. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 7 ust. 3, ust. 1, ust. 1b i ust. 1c u.o.z. przez ich błędną wykładnię, bowiem ustawodawca nadając wymienionym w art. 7 ust. 3 u.o.z. podmiotom szczególne uprawnienie w postaci prawa odebrania zwierząt w sytuacji niecierpiącej zwłoki, nie dał im uprawnienia do dowolnego dysponowania odebranymi zwierzętami z pominięciem tych norm prawa i z pominięciem stworzonego systemu ochrony zwierząt, co w tym przypadku ma miejsce, i przy zastosowaniu metody faktów dokonanych z pominięciem istoty zapewnienia opieki (ochrony) tymczasowej, a nie kształtowania tej opieki w sposób trwały;
3. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 1 pkt 1 i art. 5 u.o.z. przez ich niewłaściwe zastosowanie, bowiem zapewnienie przez uprawnione podmioty opieki nad zwierzętami nie stanowi naruszenia tych norm, skoro stanowi realizację obowiązków w nich określonych; zatem trudno wywodzić brak poszanowania zwierząt czy też brak zapewnienia ochrony lub opieki w sytuacji orzeczenia o umieszczeniu zwierząt w schronisku;

B. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 7 ust. 1c, art. 1 ust. 1, art. 4 pkt 2 u.o.z. przez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie punktu drugiego zaskarżonej decyzji na skutek wadliwego uznania, że Kolegium naruszyło wymienione przepisy prawa materialnego, podczas gdy nie miało ono miejsca;
2. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie punktu drugiego zaskarżonej decyzji na skutek wadliwego uznania, że Kolegium naruszyło wymienione przepisy k.p.a., podczas gdy dokonano pełnej i adekwatnej do stanu sprawy oceny stanu faktycznego i prawnego, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy, w zgodzie z ważnym interesem społecznym, zasadą proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a uzasadnienie wydanej decyzji odpowiada w pełni prawu; to, że nie przystaje ono do poglądu strony skarżącej i w jej przekonaniu, tak jak i przekonaniu Sądu I instancji, nie realizuje jej "interesu", nie oznacza zaistnienia jakiejkolwiek wady;
3. 3. art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej, która jest niespójna i wewnętrznie sprzeczna, brak wskazań co do dalszego postępowania, brak odniesienia się do orzecznictwa sądów administracyjnych, brak wykazania że decyzja obarczona jest jakąkolwiek wadą.

Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono również o zasądzenie od Fundacji na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania kasacyjnego.

K.J. w odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła o jej uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Podkreśliła, że przedstawiciel organizacji pozarządowej wymieniony w art. 7 ust. 3 u.o.z. jest jednym z trzech podmiotów, obok funkcjonariusza policji i straży gminnej, uprawnionym do odebrania zwierząt w okolicznościach wskazanych w tym przepisie. Oznacza to, że brak jest jakichkolwiek przesłanek, aby jako jedynemu z trzech organów nadawać mu na podstawie tego samego przepisu szersze kompetencje w zakresie dalszego postępowania z odebranym zwierzęciem po jego odbiorze. Uprawnienie trzech podmiotów ogranicza się do odebrania zwierzęcia w sytuacji niecierpiącej zwłoki, ale co do dalszego postępowania z czasowo odebranym zwierzęciem nie pozostawia podmiotom dowolności działania. Przechowanie czasowo odebranych zwierząt przez podmiot bezstronny, który nie dokonał odbioru zwierząt jest ponadto kluczowy dla zapewnienia bezstronności i obiektywizmu postępowania.

Stowarzyszenie P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu wniosło o jej uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Fundacja "S." z siedzibą W. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 sentencji, zarzucając mu:

1. 1. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 7 ust. 1 pkt 1-3 w związku z art. 7 ust. 1c u.o.z. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotem decyzji administracyjnej o której mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z. może być orzeczenie o przekazaniu odebranych w tym trybie zwierząt na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1-3 lub art. 7 ust. 1c u.o.z., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów, przy uwzględnieniu art. 7 ust. 1b u.o.z., prowadzi do wniosku, że przekazanie tego typu stanowi czynność faktyczną, poprzedzoną nawiązaniem pomiędzy organem a podmiotem przejmującym zwierzęta stosunku cywilnoprawnego, do którego stosuje się przepisy o umowie przechowania (art. 835 k.c.), co prowadzi do wniosku, przy zastosowaniu art. 1 k.p.a., że czynność przekazania nie jest konkretyzowana w ramach decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z. i leży poza przedmiotem postępowania administracyjnego;
2. 2. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 7 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1-3 w związku z art. 7 ust. 1c u.o.z. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotem decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 3 może być orzeczenie o przekazaniu odebranych w tym trybie zwierząt na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1-3 lub art. 7 ust. 1c, w tym na podstawie art. 7 ust. 1c, na rzecz podmiotu który dokonał ich odbioru w warunkach określonych w art. 7 ust. 3 u.o.z., podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów przy uwzględnieniu art. 7 ust. 4, 5 i 6 cyt. ustawy prowadzi do wniosku, że orzekanie o przekazaniu tego typu pozbawione jest podstawy prawnej, a przy zastosowaniu art. 1 k.p.a., że leży poza przedmiotem postępowania administracyjnego, wszczętego na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z.;
3. 3. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 i art. 6 k.p.a. przez ich niezastosowanie, gdy w okolicznościach sprawy, postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie orzeczenia o przekazaniu psów odebranych na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. podmiotom, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1-3 lub w art. 7 ust. 1c tej ustawy (w tym na rzecz Fundacji), było bezprzedmiotowe i niedopuszczalne, co uzasadniało uchylenie decyzji organu w zakresie punktu 2 wraz z orzeczeniem o umorzeniu w tej części postępowania administracyjnego.

Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części punktu 1 jego sentencji, rozpoznanie skargi i orzeczenie o uchyleniu decyzji SKO w zakresie jej punktu 2 oraz o umorzeniu w tej części postępowania administracyjnego. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz Fundacji zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego przez radcę prawnego według norm przepisanych. Złożono także oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1619/21, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi (pkt 1), oddalił skargę kasacyjną Fundacji "S." z siedzibą w W. (pkt 2) oraz odstąpił od zasądzenia od Fundacji "S." z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku NSA, odnosząc się w pierwszej kolejności do skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu wskazał, że zawiera ona uzasadnione podstawy. Słusznie zarzucono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku uniemożliwia jego merytoryczną kontrolę. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena prawna jest niespójna i wewnętrznie sprzeczna. Nie zawarto także w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania.

Następnie NSA stwierdził, że zasadne jest przyjęcie przez Sąd I instancji, że spór w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie tego, komu należy powierzyć opiekę nad odebranymi psami. Jednakże z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jasno, czy Sąd przyjął, że brak jest zgody schroniska dla zwierząt, któremu zwierzę ma być przekazane, czy zabrakło tylko udokumentowania takiej zgody, czy jednak Sąd przyjął, że wystąpiły inne okoliczności uniemożliwiające przekazanie zwierzęcia schronisku. Tymczasem z zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że organ postanowił o przekazaniu odebranych zwierząt do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "F." M.S., ponieważ z tym podmiotem organ ma podpisaną stosowną umowę. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że na przyjęcie psów zgodziło się ww. schronisko, z którym gmina Z. ma podpisaną umowę dotyczącą m. in. zapewnienia przekazanym zwierzętom odpowiednich warunków i otoczenia ich należytą opieką.

Tak zdefiniowany spór, dotyczący właściwego ustalenia podmiotu, któremu mogły być przekazane odebrane zwierzęta, wymaga dokonania ustaleń w zakresie niewyrażenia przez schronisko dla zwierząt zgody na przekazanie mu odebranego zwierzęcia albo wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z., a te ustalenia muszą być jednoznaczne i spójne. Od przyjętych ustaleń zależy bowiem uznanie, czy została spełniona któraś z przesłanek wynikających z art. 7 ust. 1c u.o.z. i wskazanie która z nich zaistniała. Ustalenia te z kolei determinują zakres przyjętych środków dowodowych na ich poparcie.

NSA następnie wyjaśnił, że decyzja wydawana w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. ma charakter następczy, tj. odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z., zapada wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ wydający taką decyzję w pewien sposób potwierdza legalność odbioru zwierzęcia. Wydając taką decyzję jest jednak zobowiązany uwzględnić treść art. 7 ust. 1 ust. 1a-1c u.o.z. Dyrektywy wykładni językowej i systemowej prowadzą do wniosku, że trafnie SKO zinterpretowało powołane wyżej przepisy. Kierując się uporządkowanym powiązaniem kolejnych jednostek redakcyjnych art. 7 u.o.z, NSA stwierdził, że art. 7 ust. 1 u.o.z. określa regułę postępowania, natomiast w art. 7 ust. 1c zawarto wyjątek od tej reguły. O takiej relacji względem siebie powołanych przepisów przesądza ich treść, jak i ich układ w przytoczonym artykule. Z przepisu art. 7 ust. 1b u.o.z. wynika więc, że warunkiem przekazania zwierzęcia do jednego z powyższych podmiotów jest uzyskanie zgody na przyjęcie zwierzęcia przez ten podmiot.

Przesłanka ta wystąpiła w niniejszej sprawie, co można stwierdzić na podstawie analizy zebranego przez organy administracyjnego materiału dowodowego. Przy czym wykładnia art. 7 ust. 1, ust. 1c i ust. 3 u.o.z. nie wyklucza takiego rozumienia, które zakłada, że zastosowanie reguły wynikającej z normy art. 7 ust. 1 u.o.z. podlega ograniczeniu nie tylko w razie braku zgody wymienionych w tym przepisie podmiotów, ale także w razie wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia tym podmiotom. Są to okoliczności zarówno obiektywne, jak np. problem z przetransportowaniem zwierzęcia do wskazanego podmiotu, jeśli znajduje się on w znacznej odległości od miejsca pobytu zwierzęcia, jak i subiektywne, ściśle związane ze stanem danego zwierzęcia, w tym jego wiekiem, stanem zdrowia, a także kondycją psychiczną, która w wielu przypadkach może wymagać specjalnej troski w warunkach domowych.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że WSA w Łodzi wiąże przesłankę "innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia" z samym tylko zastosowaniem trybu wynikającego z art. 7 ust. 3 u.o.z. Tymczasem z art. 7 ust. 3 u.o.z. jasno wynika, że wystąpienie stanu niecierpiącego zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, stanowi przesłankę podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia, a nie przesłankę zastosowania art. 7 ust. 1c u.o.z. Prawidłowa zaś ocena zaistnienia przesłanki wystąpienia w sprawie innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia schronisku, o której mowa w art. 7 ust. 1c u.o.z., wymaga dokonania oceny na czym rzeczywiście polegają wywodzone z niego "inne okoliczności", czego nie spełnia ocena dokonana przez Sąd I instancji.

Ponadto, NSA wytknął, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło wskazań co do dalszego postępowania w przedmiocie przekazania odebranych zwierząt, a konkretnie, czy obowiązkiem organu będzie ponowne procedowanie w przedmiocie przekazania odebranych zwierząt, a co za tym idzie, czy konieczne będzie uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia, czym kierować powinien się organ przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego w celu skutecznego powoływania się na te okoliczności, czy też konieczne będzie ponowne dokonanie wszechstronnej oceny zebranego już materiału dowodowego.

Pozostałe zaś zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie i niewłaściwą wykładnię należało uznać za przedwczesne.

Odnosząc się do skargi kasacyjnej Fundacji "S." NSA podkreślił, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przekazania odebranego zwierzęcia podmiotom, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z., jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. W konsekwencji uznać należy, że decyzja wydana na podstawie art. 7 ust. 3 w związku z ust. 1 i ust. 1c u.o.z., powinna zawierać rozstrzygnięcie zarówno w przedmiocie odebrania zwierząt, jak i przekazania odebranych zwierząt. Wobec tego Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie Fundacji, że z brzmienia art. 7 ust. 3 u.o.z. wynika, że w postępowaniu orzeka się wyłącznie o "odebraniu", a nie o "odebraniu i przekazaniu zwierząt".

W piśmie z dnia 19 września 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę oraz wnioski w niej zawarte oraz wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:

1. 1. opinii biegłej dr hab. prof. UAM H.M. z dnia 5 września 2022 r. dla wykazania, że zmiana miejsca pobytu psów odebranych K.J. z warunków domowych, jakie zapewnia im Fundacja "S.", do warunków życia w schronisku, jest działaniem na ich szkodę - uderzającym w ich dobrostan zarówno psychiczny i somatyczny;
2. 2. odpisu pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w Sieradzu z dnia 16 marca 2021 r., znak: PIW.KZ 533.3403.1.2021, dla wykazania, że przetrzymywanie zwierząt domowych w schronisku w sytuacji, gdy mogłyby znaleźć nowych właścicieli jest niekorzystne zarówno z punktu widzenia dobrostanu zwierząt jak i finansów gminy;
3. 3. odpisu postanowienia Komendy Powiatowej Policji w Sieradzu z dnia 24 maja 2021 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie [...], dla wykazania, że: zdaniem przedstawicieli Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "F." M.S. w C., przekazanie zwierząt domowych z ww. schroniska do domów jest zgodne z celem zapewnienia ww. zwierzętom godnych warunków egzystencji oraz zwiększeniem ich szans na adopcję;
4. 4. wydruku wiadomości e-mail z okresu od dnia 23 sierpnia 2022 r. [14:10] do dnia 29 sierpnia 2022 r. [03:07] dla wykazania, że: "Przytulisko i hotel zwierząt domowych "F." M.S. w C." nie jest w stanie przyjąć zwierząt odebranych K.J. przez Fundację "S." oraz nie wyraża zgody na ich przyjęcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Na wstępie należy wyjaśnić, że podstawę rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stanowił art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu.

Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle powołanego przepisu wyrażono pogląd, że "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA").

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 14 lipca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnik postępowania – Stowarzyszenie P. z siedzibą w T. oraz pełnomocnik uczestnika postępowania K.J. – adw. M.C. nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 18 sierpnia 2022 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem, strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczas przedstawionej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 14 lipca 2022 r.).

Następnie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności konieczne jest wyjaśnienie, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie.

W kontekście powyższego podkreślić należy, że w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1619/21 uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 100/21 i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, wskazano na wstępie, że przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Łodzi ocena prawna jest niespójna i wewnętrznie sprzeczna. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jasno, czy Sąd przyjął, że brak jest zgody schroniska dla zwierząt, któremu zwierzę ma być przekazane, czy zabrakło tylko udokumentowania takiej zgody, czy jednak Sąd przyjął, że wystąpiły inne okoliczności uniemożliwiające przekazanie zwierzęcia schronisku.

Ponadto NSA stwierdził, że Sąd I instancji wiąże przesłankę "innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia" z samym tylko zastosowaniem trybu wynikającego z art. 7 ust. 3 u.o.z., natomiast z art. 7 ust. 3 u.o.z. jasno wynika, że wystąpienie stanu niecierpiącego zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, stanowi przesłankę podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia, a nie przesłankę zastosowania art. 7 ust. 1c u.o.z. Dodatkowo NSA zaznaczył, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło wskazań co do dalszego postępowania w przedmiocie przekazania odebranych zwierząt.

Odnosząc się do skargi kasacyjnej strony skarżącej NSA wyjaśnił i potwierdził, że decyzja wydana na podstawie art. 7 ust. 3 w związku z ust. 1 i ust. 1c u.o.z., powinna zawierać rozstrzygnięcie zarówno w przedmiocie odebrania zwierząt, jak i przekazania odebranych zwierząt.

W tej sytuacji Sąd orzekający w niniejszym składzie przeszedł do oceny legalności zaskarżonej decyzji, uwzględniając przyjętą w wyroku NSA wykładnię przepisów prawa materialnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 638), powoływanej dalej jako: "u.o.z.". Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane:

1. 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub
2. 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub
3. 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (ust. 1a). Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (ust. 1b). W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę (ust. 1c).

W myśl zaś art. 7 ust. 3 u.o.z. w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.

W pierwszej kolejności rozważań należy wyeksplikować, że istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii wykładni przepisów dotyczących przekazania odebranych zwierząt schronisku dla zwierząt (art. 7 ust. 1b w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.z.) albo innemu podmiotowi w rozumieniu art. 7 ust. 1c u.o.z. Decyzja wydawana w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. ma charakter następczy, tj. odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z., zapada wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ wydający taką decyzję w pewien sposób potwierdza legalność odbioru zwierzęcia.

Uwzględniając wyrok NSA zawierającym ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, które wiążą Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, należy jednoznacznie stwierdzić, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przekazania odebranego zwierzęcia podmiotom, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z., jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., w związku z czym decyzja wydana na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. w związku z ust. 1 i ust. 1c u.o.z., powinna zawierać rozstrzygnięcie zarówno w przedmiocie odebrania zwierząt, jak również przekazania odebranych zwierząt. Zatem organ, wydając taką decyzję jest zobowiązany uwzględnić treść art. 7 ust. 1, ust. 1a-1c u.o.z., co prawidłowo uczynił wydając zaskarżoną decyzję.

Wobec powyższych ustaleń należy wyjaśnić, że dyrektywy wykładni językowej i systemowej prowadzą do wniosku, że trafnie organy obu instancji zinterpretowały i zastosowały przepisy znajdujące zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W przepisie art. 7 ust. 1 u.o.z. ustanowiono bowiem regułę postępowania, według której jeżeli odebrane zwierzę jest zwierzęciem domowym lub laboratoryjnym, to przekazuje się je schronisku dla zwierząt, o ile podmiot, któremu zwierzę ma być przekazane wyrazi na to zgodę. Z kolei przepis art. 7 ust. 1c u.o.z. wprowadza wyjątki od tej reguły. Stanowi on bowiem, że w przypadku braku zgody podmiotu lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie tego zwierzęcia powołanym do tej podmiotom, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej.

Ustawodawca w art. 7 ust. 1c u.o.z. wprowadził zatem dwie przesłanki możliwości przekazania zwierząt innemu podmiotowi niewymienionemu w ust. 1 powołanego przepisu. Pierwsza z nich została określona w sposób precyzyjny i stanowi ją brak zgody schroniska. W rozpoznawanej sprawie przesłanka ta nie będzie miała zastosowania, albowiem schronisko "F." M.S. zgodziło się na przyjęcie psów. Jednocześnie wskazać należy, że z tym schroniskiem gmina Z. ma podpisaną umowę dotyczącą wyłapywania bezdomnych zwierząt, zapewnienie im odpowiednich warunków i otoczenie należytą opieką, w tym także opieką weterynaryjną. Zatem konieczne jest uznanie, że w sprawie ziściła się przesłanka wynikająca z art. 7 ust. 1b u.o.z. – zgoda podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane

Druga przesłanka została natomiast wyznaczona przez posłużenie się określeniem nieprecyzyjnym i ocennym, odwołującym się do okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia do schroniska.

Powołując się na stanowisko orzecznictwa oraz literatury, konieczne jest wyjaśnienie, że "okoliczności uniemożliwiające" to zwrot stanowiący klauzulę generalną. Zwroty te nie tyle wyznaczają przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia, które da się choćby przykładowo wyliczyć, lecz wprowadzają kryteria oceny, jaka musi być dokonana przez organ w konkretnej rozstrzyganej sprawie przed wydaniem decyzji. Posłużenie się taką techniką ma na celu zapewnienie elastyczności rozwiązania, możliwości dostosowania rozstrzygnięcia do okoliczności faktycznych sprawy i jej cech szczególnych.

Nie można przyjąć, że te cechy szczególne mają wyłącznie charakter organizacyjny. Przedmiotem działań organu w przypadku czasowego odebrania zwierzęcia jest bowiem dobro i ochrona zwierząt. Optymalne rozstrzygnięcie sprawy powinno być wobec tego zorientowane na właściwą opiekę nad zwierzęciem, a jej kryteria będą każdorazowo związane z okolicznościami każdego, indywidualnego przypadku, w szczególności potrzebami zwierzęcia, na co niedwuznacznie wskazuje zastrzeżenie, że opieka powinna być powierzona temu, kto zwierzęciu zapewni właściwą opiekę. O właściwej opiece możemy mówić, wtedy, gdy będzie odpowiednia do okoliczności przypadku. Stopień zróżnicowania stanów faktycznych dotyczących żywych i czujących istot może być tak szeroki, że ustawodawca zasadnie posłużył się określeniem skutkującym koniecznością oceny każdego ze stanów faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt I OSK 52/21, CBOSA).

Dodatkowo wskazuje się, że powoływane w przepisie art. 7 ust. 1c u.o.z. "inne okoliczności" są to okoliczności zarówno obiektywne, jak np. problem z przetransportowaniem zwierzęcia do wskazanego podmiotu, jeśli znajduje się on w znacznej odległości od miejsca pobytu zwierzęcia, jak i subiektywne, ściśle związane ze stanem danego zwierzęcia, w tym jego wiekiem, stanem zdrowia, a także kondycją psychiczną, która w wielu przypadkach może wymagać specjalnej troski w warunkach domowych. W wielu przypadkach organizacje społeczne odbierające zwierzę są gotowe zapewnić odebranemu zwierzęciu, zwłaszcza zwierzęciu towarzyszącemu, warunki domowe, a zatem zdecydowanie lepsze niż warunki schroniskowe. Sam jednak fakt możliwości zapewnienia lepszych warunków u innego podmiotu niż ten wymieniony w art. 7 ust. 1 pkt 1–3 u.o.z. nie wypełnia przesłanki "innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia", wymaga uzasadnienia z powołaniem argumentacji uwzględniającej potrzeby konkretnego zwierzęcia.

Dla skutecznego powoływania się na te okoliczności konieczne jest np. wykazanie, że stan danego zwierzęcia, np. starego, schorowanego psa, który boi się innych psów, wymaga warunków indywidualnej opieki w spokojnym miejscu, których to warunków schronisko z przyczyn oczywistych zapewnić nie może" (por. Kuszlewicz Karolina, Ustawa o ochronie zwierząt. Komentarz).

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uprawnia do stwierdzenia, że faktycznie zaistniały i zostały udokumentowane okoliczności nadzwyczajne uzasadniające odstąpienie od generalnej zasady postępowania z odebranymi czasowo zwierzętami określonej w art. 7 ust. 1 u.o.z. Ponadto skarżąca Fundacja w licznych pismach kierowanych do organów jak również w treści odwołania czy skargi w żaden sposób nie umotywowała w adekwatny sposób, a więc odnoszący się indywidualnie do każdego ze stanów faktycznych, wniosku o pozostawienie zwierząt w domach tymczasowych wolontariuszy Fundacji i nie wskazała okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierząt Przytulisku. W tym miejscu koniecznym ponownego podkreślenia jest fakt, że "inne okoliczności" należy odnosić do stanu konkretnego zwierzęcia i związanych z nim konkretnych potrzeb zwierzęcia w chwili wydawania decyzji.

Nie jest wystarczające jedynie lakoniczne powołanie się na stan zwierzęcia, lecz niezbędne jest wykazanie, na czym rzeczywiście polegają wywodzone z niego "inne okoliczności" w rozumieniu art. 7 ust. 1c u.o.z. Nie ma natomiast żadnej podstawy do oczekiwań, że to skarżące Stowarzyszenie winno przejąć pieczę nad zwierzętami. Nie jest również obowiązkiem organu administracji samodzielne badanie występowania "innych okoliczności" powoływanych przez art. 7 ust. 1c u.o.z., albowiem w przypadku wyrażenia zgody przez schronisko dla zwierząt, możemy mówić o domniemaniu, że jest ono w stanie zapewnić zwierzętom właściwą opiekę. To na osobie wnioskującej o przekazanie zwierząt innemu podmiotowi ciąży obowiązek wykazania, że w sprawie zachodzą okoliczności nadzwyczajne, które uniemożliwiają przekazanie zwierząt podmiotom wskazanym w ustawie.

Ponadto należy wskazać, że schronisko ochrony zwierząt z racji swoich celów statutowych jest podmiotem uprawnionym i zobowiązanym do utrzymywania zwierząt w odpowiednich warunkach bytowych. Zatem deklaracja z jego strony o zgodzie na przyjęcie zwierząt stanowi wypełnienie przesłanki z art. 7 ust. 1b u.o.z. Niewątpliwie przekazanie poszczególnych zwierząt pojedynczym osobom fizycznym jest co do zasady korzystniejsze dla zwierzęcia niż jego utrzymanie w schronisku. Podkreślenia jednak wymaga, że zgodnie z u.o.z., regułą jest przekazanie zwierzęcia podmiotom wymienionym w art. 7 ust. 1 u.o.z. Dopiero w przypadku niemożności przekazania zwierząt tym podmiotom, prawodawca przewiduje przekazanie ich osobom wymienionym w art. 7 ust. 1c u.o.z. (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 620/21, CBOSA). Nie jest zatem wystarczające ogólnikowe wskazanie, że przetrzymywanie zwierząt w schronisku jest dla nich niekorzystnym działaniem na ich szkodę.

Powyższe ustalenia sprowadzają się do jednoznacznego wniosku, że niepodważalnym jest, że na etapie subsumpcji stanu faktycznego pod normę prawną zastosowanie wyjątku od reguły ma miejsce tylko wtedy gdy nie jest możliwe zastosowanie reguły wynikającej z owej normy. Ponadto zgodnie z dyrektywą wykładni exceptiones non sunt extendae – wyjątków od reguły nie należy interpretować rozszerzająco. Dlatego też, kierując się uporządkowanym powiązaniem kolejnych jednostek redakcyjnych art. 7 u.o.z., Sąd doszedł do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie będzie miał zastosowanie art. 7 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.z. który określa regułę postępowania, a nie wyjątek od reguły wskazany w art. 7 ust. 1c u.o.z. O takiej relacji względem siebie powołanych przepisów przesądza zarówno ich treść, jak i ich układ w przytoczonym artykule. Konstruując określoną instytucję prawną prawodawca w pierwszej kolejności wskazuje jej istotę – reguły, a dopiero później odstępstwa od reguł, co ma analogiczne odzwierciedlenie w rozpoznawanym przypadku.

Ponadto, o takiej zależności omawianych jednostek redakcyjnych tego przepisu wskazuje użyty w art. 7 ust. 1c u.o.z.. zwrot: "w przypadku braku zgody schroniska lub wystąpienia innych okoliczności...". Określenie "w przypadku" świadczy o tym, że chodzi o sytuacje wyjątkowe, niemieszczące się w zakresie wskazanym w przepisie określającym regułę, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Odnosząc się końcowo do pisma pełnomocnika skarżącej Fundacji z dnia 26 września 2022 r. należy wyjaśnić, że opisuje ono rzeczywistość zaistniałą po wydaniu zaskarżonej decyzji i próbuje ono przez upływ czasu i fakty w nim przedstawione udowodnić, że skarżący ma rację. Wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie z dnia 26 września 2022 r. pochodzą z daty po wydaniu zaskarżonej decyzji i nie mogą odnieść sutku procesowego w niniejsze sprawie, albowiem Sąd orzeka co do zasady na podstawie akt administracyjnych i ocenia legalność decyzji wedle stanu prawnego i faktycznego na dzień wydania tej decyzji.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie kontrolowanych w sprawie decyzji zostało przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z wymogami art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawierającym w pełni wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu odpowiada prawu. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze.

Skoro zatem w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy oraz norm prawa materialnego, a zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

is