Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą organ pierwszej instancji odmówił W. S. zmiany ostatecznej decyzji tegoż organu z dnia [...], nr [...] nakazującej W. S., jako inwestorowi budowy budynku usługowego i zbiornika na ścieki sanitarne na działce nr [...], położonej w miejscowości B. nr [...], w związku z wykonywaniem robót budowlanych – pomimo wstrzymania ich wykonania postanowieniem, doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Powyższą decyzję W. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w treści skargi wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji czy też powtórzenie treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie spoczywa obowiązek wskazania czy żąda wstrzymania wykonania decyzji ze względu na prawdopodobieństwo wyrządzenia mu znacznej szkody czy też spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, jak również obowiązkiem strony jest uprawdopodobnienie tych okoliczności. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności.
Wskazać należy, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 roku, w sprawie sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).
Samo przekonanie strony skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów pozostaje bez znaczenia dla oceny wniosku, gdyż wymagałoby rozstrzygnięcia sprawy, co na etapie tego postępowania jest niedopuszczalne.
W analizowanej sprawie rozpoznanie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji wymaga w pierwszej kolejności dokonania analizy, czy zaskarżona decyzja posiada przymiot wykonalności. Wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Decyzja odmawiająca uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Decyzja nie nadaje się również do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego. Decyzja taka nie może zatem powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
m.o.