Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i § 2, art. 101 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 i art. 45 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), Prezydent Miasta Z. zawiesił z urzędu postępowanie toczące się z wniosku A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pasażu handlowo – usługowego wraz ze sklepem samoobsługowym i infrastrukturą na terenie położonym w Z. w rejonie ulic: A, B, C, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 9/8, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla w/w terenu.
W uzasadnieniu podano, że wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2003r. A Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej powyżej inwestycji, lecz nie zostało ono zakończone decyzją ostateczną wydaną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80. poz. 717) w związku z czym, z mocy art. 85 ust. 1 tejże ustawy w niniejszej sprawie stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. ustawę z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta Z. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższego postanowienia A Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Z. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wnioskodawca złożył skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Łodzi.
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w/w postanowienie własne z dnia [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ stopnia wyższego stwierdził, że powołanie w postanowieniu Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jako podstawy zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu było błędne, gdyż w tym konkretnym przypadku zawiesić postępowanie można było jedynie na podstawie art. 45 ust. 2 powołanej wyżej ustawy na okres 12 miesięcy od dnia, w którym Prezydent Miasta ogłosił o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa działka objęta wnioskiem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1990r. ma obowiązywać do końca 2003r. i stanowić podstawę prawną decyzji na nim opartych, zaś aktualnie opracowywany plan jest zmianą dotychczasowego.
W związku z czym obowiązek jego sporządzenia nastąpi po utracie mocy obowiązującej planu dotychczasowego. Prezydent Miasta Ł. podał również, że z dniem 31 grudnia 2003r. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Z. stracił moc obowiązującą na terenie, na którym znajduje się przedmiotowa działka w oparciu o przepisy ustawy mającej zastosowanie w niniejszej sprawie oraz w świetle ustaleń powołanego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., co uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia nowego planu obejmującego obszar, na którym ma zostać zrealizowana planowana inwestycja. Obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulic: D, A, B i C wynika zaś z uwarunkowań zawartych w sporządzonym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego kierunki zagospodarowania, polityka przestrzenna miasta Z." przyjętym Uchwałą Rady Miasta Nr XV/178/99 w dniu 28 października 1999r. wyznaczającym "obszary, dla których sporządzenie miejscowych planów jest obowiązujące w pierwszej kolejności".
Prezydent Miasta Z. wskazał, że również art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. wskazuje na obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego planowaną inwestycją, a zgodnie z art. 45 ust. l postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu jego uchwalenia. Organ I instancji podniósł także, że w dniu [...] Rada Miasta Z. podjęła uchwałę Nr L V/629/2002 o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla w/w rejonu ulic, zaś protesty i zarzuty zostały już rozpatrzone przez Radę Miasta.
Nadto podano, że Prezydent Miasta Z. przedstawi do uchwalenia Radzie Miasta projekt planu. W konkluzji organ I instancji stwierdził, iż zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnione jest tym, że teren, na którym planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji wchodzi w skład obszaru objętego obowiązkiem sporządzenia planu oraz treścią art. 46 a ust. l pkt 2 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Na powyższe postanowienie A Spółka Akcyjna wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1 i 2, art. 97 § 1 pkt 4, art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wnosząc o jego uchylenie w całości.
Zdaniem strony, Prezydent Miasta Z. wydając inkryminowane rozstrzygniecie powołał się na nie mającą zastosowania w sprawie podstawę materialno-prawną oraz naruszył przepisy o charakterze proceduralnym. Art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wskazując na obligatoryjny obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania ma zastosowanie do obszarów, dla których zgodnie z jej art. 13 ust. 1 istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z kolei powołany art. 13 ust. 1 tejże ustawy odwołuje się do kilku odmiennych od siebie stanów faktyczno – prawnych. Skarżąca spółka podała także, iż w toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie wydano już pięć postanowień (łącznie z obecnie skarżonym) organów administracji publicznej (3 - Prezydenta Miasta Z., 2 - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.), lecz w żadnym z tych rozstrzygnięć ani w podstawie prawnej, ani w uzasadnieniu nie wskazano precyzyjnie, który ze stanów faktyczno - prawnych regulowanych przez art. 13 ust. 1 w/w ustawy jest rzeczywistą podstawą zawieszenia postępowania. Strona podniosła również, że w postanowieniu z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. nakazało organowi I instancji powołać w podstawie rozstrzygnięcia odpowiedni przepis art. 13 ust. 1 w/w ustawy, zaś w uzasadnieniu wyczerpująco uzasadnić rozstrzygnięcie. W związku z czym, zdaniem skarżącej spółki, zaskarżonym postanowieniem naruszono nie tylko powszechnie obowiązujące przepisy prawa, ale także obowiązki nałożone przez organ odwoławczy.
Poza tym, w ocenie strony, żaden z wymienionych w art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanów faktyczno - prawnych w niniejszej sprawie nie występuje i istnieją przesłanki do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu co oznacza, że postanowienie z dnia 23 stycznia 2004r. wydano z naruszeniem prawa i winno zostać uchylone. Nadto skarżąca spółka zarzuciła kwestionowanemu postanowieniu, iż nie zawiera pełnej podstawy prawnej i brak jest weryfikowalnego uzasadnienia faktycznego (art. 124 § 1 i 2 k.p.a.). W sprawie zaś nie występuje kwestia prejudycjalna obligująca organ do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § l pkt 4 k.p.a. Organowi I instancji za kolei zarzucono, iż wydając skarżone rozstrzygnięcie naruszył art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a., gdyż po doręczeniu temuż organowi w dniu 23 grudnia 2003r. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nie było przeszkód do wydania do dnia 31 grudnia 2003r. decyzji merytorycznej w sprawie z wniosku skarżącego.
Prezydent Miasta Z. nie wyjaśnił natomiast, aby po dniu 23 grudnia 2003r. było prowadzone w sprawie jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające, co umożliwiłoby nie załatwienie sprawy niezwłocznie zgodnie z art. 12, art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. W tej sytuacji, zdaniem strony, organ I instancji celowo i w sposób zawiniony doprowadził do tego, żeby wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia postępowania po dniu 31 grudnia 2003r., tj. w sytuacji, gdy dla terenu objętego wnioskiem stracił moc obowiązującą miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Z. z dnia [...] Nr VII/49/90 (Dz. Urz. Woj. Sieradzkiego Nr 35, poz. 337), czym dodatkowo naruszył art. 7 k.p.a., a dla wnioskodawcy stanowi źródło wymiernej szkody, której naprawienie obciążało będzie w przyszłości Miasto Z. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.
Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2004r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wniosek Spółki "A" o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki Nr 9/8 położonej w Z. przy ul. C wpłynął do Urzędu Miasta w dniu 30 kwietnia 2003r. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie zaś do tych przepisów, a konkretnie art. 13 ust.1 pkt 4 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo dla obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 5 pkt 7 ze względu na istniejące uwarunkowania. Art. 6 ust.5 pkt 7 odnosi się z kolei do terenów, dla których w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta określono obowiązek sporządzenia planu miejscowego na podstawie przepisów szczególnych lub ze względu na istniejące uwarunkowania, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w tym przypadku, gdyż od dnia 1 stycznia 2004 r., dla przedmiotowego obszaru nie ma obowiązującego planu miejscowego i nie można dlań ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Organ odwoławczy stwierdził także, iż podziela stanowisko Prezydenta Miasta Z. o istnieniu takiego obowiązku, a dowodem na to jest wyciąg z uchwały Rady Miasta Z. z dnia 28 października 1999r., Nr XV/178/99 w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z., w tym m.in. wyznaczonych w studium obszarów, dla których sporządzenie miejscowych planów jest obowiązkowe w pierwszej kolejności. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że sporządzenie planu miejscowego, nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a o zawieszeniu postępowania decyduje w tym przypadku art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz uchybienia te jednak, w ocenie organu odwoławczego, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Z. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., A Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi instancji celem wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 5 pkt 7, art. 13 ust. 1 pkt 4 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 6, art. 7, art. 8 i art. 124 § 2 k.p.a.
W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, że zaskarżone postanowienie nie zostało oparte na podstawie prawnej umożliwiającej wydanie takiego rozstrzygnięcia. Zdaniem strony, powołany art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. jeśli jest zastosowany prawidłowo, obliguje organ do zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji braku planu miejscowego jeśli dla danego obszaru istnieje obowiązek sporządzenia planu w oparciu o art. 13 ust. 1 tejże ustawy. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej powołały się na art. 13 ust. l pkt 4 ustawy z 1994r. odwołujący się do art. 6 ust. 5 pkt 7 stanowiące o obowiązku uchwalenia planu miejscowego dla obszarów, dla których istnieją takie uwarunkowania stosownie do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jednakże zdaniem skarżącej spółki, takie uwarunkowania, które korespondowałyby z przesłankami wskazanymi przez ustawodawcę w art. 6 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w niniejszej sprawie nie istnieją i nie należy z nimi utożsamiać wskazania w studium "obszarów dla których sporządzenie planów miejscowych jest obowiązkowe w pierwsze i kolejności".
Decyzja Rady Miasta Z. w kwestii porządku "przeznaczania" poszczególnych terenów do procedury planistycznej nie może stanowić desygnatu dyspozycji przepisu art. 6 ust. 5 pkt 7 ustawy z 1994r. interpretowanego łącznie z jej art. 6 ust. 4, co w ocenie strony oznacza, że konstrukcja prawna przyjęta za podstawę rozstrzygnięcia nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Jedyną zaś dopuszczalną podstawą zawieszenia postępowania w sprawie mógł być przepis art. 45 ust. 2 ustawy z 1994r. przewidujący fakultatywne zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, co mogło być skutecznie dokonane do dnia 26 września 2003r. w związku z czym obecnie nie istnieją przesłanki pozwalające na zawieszenie postępowania w sprawie i w konsekwencji winna zostać wydana decyzja merytoryczna zgodna z wnioskiem.
Nadto skarżąca spółka zarzuciła, iż postanowienie Prezydenta Miasta Z. wydane zostało z naruszeniem zasady praworządności, uwzględniania słusznego interesu stron oraz pogłębiania zaufania społecznego do organów poprzez nadużywanie przepisów zezwalających na zawieszenie postępowania, gdyż w dacie składania wniosku obowiązywał miejscowy plan dla terenu, na którym przewidziana jest realizacja w/w inwestycji i nie było przeszkód do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Konsekwencją zaś naruszania przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest odsuwanie obowiązku wydania decyzji w dalszą, niesprecyzowaną bliżej przyszłość, co może oznaczać, iż realizacja planowanego (czy jakiegokolwiek innego) przedsięwzięcia straci całkowicie swój sens gospodarczy.
W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że działka nr 9/8, na której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji usytuowana jest na terenie, dla którego Prezydent Miasta Z. sporządza, na podstawie uchwały Rady Miasta Z. z dnia 5 września 2002r., Nr LV/629/2002 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. uchwalone uchwałą z dnia 28 października 1999r., Nr XV/178/99 formułuje obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla tego terenu w pierwszej kolejności. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, te dwie przesłanki uzasadniały wydanie przez Prezydenta Miasta Z. postanowienia o zawieszeniu postępowania.
Ponadto strona przeciwna podała, iż w międzyczasie Rada Miasta Z. odrzuciła protest skarżącej spółki złożony do projektu wyłożonego do publicznego wglądu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zarzut właściciela terenu w tej samej sprawie. Powyższe, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego oznacza, że władze miasta Z. nie akceptują na tym terenie sformułowanych we wniosku zamierzeń inwestycyjnych strony skarżącej. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów podniesionych w skardze, strona przeciwna podniosła, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. nie ma uzasadnienia, dla jakich to uwarunkowań istniejących sformułowany został obowiązek sporządzenia planu miejscowego w pierwszej kolejności w związku z czym, popiera stanowisko Prezydenta Miasta o istnieniu obowiązku zawieszeniu postępowania w sprawie, zgodnie z dyspozycją art. 45 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Nadto wskazano, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta Z., utracił już moc poprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nowy plan był w przededniu uchwalenia, co zostało wzięte pod uwagę przez organy rozpatrujące sprawę. Jednocześnie zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż na sesji w dniu 25 marca 2004r. Rada Miasta Z. nie podjęła uchwały o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się działka objęta wnioskiem strony skarżącej.
W piśmie z dnia 22 listopada 2004r. A Spółka Akcyjna podtrzymał wszystkie wnioski i zarzuty podniesione w skardze dodatkowo przy tym wskazując, że kwestie związane z ustalaniem w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji nie powinny być rozpatrywane w kontekście swobodnej oceny zamierzeń inwestycyjnych skarżącego przez organy administracji publicznej (tj. ich akceptacji czy też braku akceptacji), gdyż nie podlegają uznaniu administracyjnemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga należało uwzględnić, aczkolwiek niezależnie od przyczyn i zarzutów wskazanych przez skarżącego.
Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit.b); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit.c).
Zgodnie z treścią art. 133 § 1 powołanej ustawy Sad rozstrzyga na podstawie akt sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podawaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod katem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze.
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu i analizując przedmiotową sprawę, Sąd doszedł do przekonania, że dotychczasowe postępowanie administracyjne poprzedzające zaskarżone postanowienie, zostało przeprowadzone przez organ z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c skutkuje uchyleniem wydanego rozstrzygnięcia niezależnie od argumentów podniesionych w skardze.
Postępowanie w przedmiotowej sprawie, jak wynika to z akt administracyjnych, zostało wszczęte na skutek wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pasażu handlowo – usługowego wraz ze sklepem samoobsługowym i infrastrukturą na terenie położonym w Z. w rejonie ulic: A, B, C, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 9/8, jaki wpłynął do organu w dniu 30 kwietnia 2003r.(pismo datowane 29 kwietnia 2003r. – k.3 akt administracyjnych).
W myśl art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego. Z treści cytowanego przepisu wynika fundamentalna zasada, że postępowanie administracyjne w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Ustawodawca nie przewiduje możliwości wszczęcia tego postępowania z urzędu. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, podjęcie czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu, a wiec z naruszeniem zasady dyspozycyjności, stanowi rażące naruszenie prawa, powodujące stwierdzenie nieważności decyzji (por. G. Jyż. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Monitor Prawniczy 2001/7/393). W przedmiotowej sprawie niewątpliwie pismo zawierające żądanie o ustalenie warunków zabudowy zostało złożone (k.3) i jak wynika to z dalszych czynności organu traktowane było ono jako wniosek A S.A.
Jednakże w ocenie Sądu brak było podstaw do tego, bo wniosek nie został prawidłowo sformułowany, gdyż nie wskazano w nim i nie oznaczono prawidłowo kto jest zainteresowanym – wnioskodawcą, a papier firmowy nie może być jedynym elementem określającym i identyfikującym wnioskodawcę.
Przedmiotowy wniosek złożony został na papierze firmowym zawierającym logo firmy A S.A. i podpisany przez wiceprezesa zarządu mgr A. P., bez oznaczenia w piśmie wnioskodawcy. Tym samym wątpliwości budzi, kto jest zainteresowanym w rozumieniu cyt. art. 41 ust. 1, czy jest nim firma A S.A., czy też może np. A. P. jako osoba fizyczna. Powyższe uzasadnia fakt, iż do wniosku nie dołączono dokumentu potwierdzającego upoważnienie dla podpisującego do jednoosobowego składania oświadczeń woli i wypowiadania się w imieniu spółki, co nasuwa wątpliwości co do skuteczności złożonego wniosku, gdyby przyjmować, że wnioskodawcą miałby być A S.A., ale może nie wykluczać skuteczności oświadczenia woli osoby fizycznej, o ile przyjąć by, że wniosek złożył A. P., a to biorąc pod uwagę utrwaloną w orzecznictwie zasadę, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może złożyć każdy (por. wyrok NSA z 13.06.2000r. IISA/Gd 1034/98 Lex nr 44251, wyrok z 28.01.1998r. IV SA 661/96 Lex nr 45746).
Z dołączonego dopiero do skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż skarżąca spółka działa pod firmą "B" SPÓŁKA AKCYJNA, a do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki uprawnieni są: prezes zarządu jednoosobowo lub dwóch członków zarządu łącznie, albo też jeden członek zarządu łącznie z prokurentem.
Tym samym więc obowiązkiem organu było wyjaśnienie wszelkich wątpliwości co do oznaczenia wnioskodawcy, umocowania do składania oświadczeń woli i ewentualne uzupełnienie braków wniesionego pisma w trybie art. 64 kpa, o ile organ uznałby to za wskazane zważywszy, że podjęcie czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu, jak podkreślono to wyżej, stanowiło rażące naruszenie prawa a w szczególności art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującego w chwili złożenia omawianego wniosku.
Powyższe uwagi prowadzą do stwierdzenia, że zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie zapadły z naruszeniem ogólnych reguł postępowania, dotyczących jego wszczęcia – art. 61 kpa, jak również z naruszeniem prawa materialnego - art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, regulującego tę kwestię i wobec tego, za zbędne uznać należało rozważania co do argumentów podniesionych w skardze.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku), orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego, orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.